•Sydney’deki gençlik sanatı şirketi Shopfront’ın 50. yaşını kutlayan bir haftasonu etkinliklerinin sonuna, şirketin gençler tarafından tamamen kurulduğu Shopfront Genç Danışman Panelleri’nin düzenlediği ikinci yıllık “Gençlik Liderliğinde Konferans” damga vurdu. Sydney Opera Evi ev sahipliğinde düzenlenen konferans, gençler tarafından gençler için tasarlandı; atölyeler, performanslar ve paneloller “başarıyı yeniden tasarım” merkezî teması etrafında şekillendi.
[kaynak] sitesinde yayımlanan habere göre, gençlik liderliğindeki bir konferans Avustralya siyasi hayatının kritik bir dönüm noktasında gerçekleşiyor. Gençlerin resmi ya da geleneksel sivil ve politik hayatta katılımındaki düşüşe dair endişe artarken, gençlerin demokrasiyi farklı biçimlerde nasıl benimsediklerine dair daha sofistike bir anlayış da gelişiyor.
Bunun yerine mevcut siyasi partilere katılmak yerine, gençler gönüllülük, topluluk savunuculuğu ve yerel eylem üzerinden sivil ve politik hayata dahil oluyor. Sanat katılımı kritik bir rol oynuyor; sanat, yaratıcılık ve demokrasi arasındaki bağlantının s kapasite inşa etmedeki rolü iyi yerleşmiş durumda.
Sanat katılımı çocukların ve gençlerin seslerini geliştirmelerine, kendini ifade etmelerine ve başkalarıyla bağ kurmalarına yardımcı oluyor. Aynı zamanda dayanıklılığı da destekliyor. Belirsiz sosyal ve politik gelecekle yüzleşirken, bunlar Avustralya’nın gençleri için paha biçilemez gelecek beceriler.
Fikirlerin dönüştürülmesi
Günün bir parçası olarak TED-Ed’i izledim; 10 ile 18 yaşları arasında, Shopfront ile sekiz hafta çalışarak fikirlerini güçlü sunumlara dönüştüren olağanüstü gençler. Dan, 14 yaşında, bir “sahne sanatları aktivisti” olarak ilk gösterisini görüp sahneye çıkmak istediğini anlattı.
Gençlerin sanata katılımını ve canlı performansı izlemeyi sınırlayan finansal engelleri çözmek istiyor. Sadece 11 yaşında, gençlere burs sağlamak için sanat erişimini destekleyen Casting Dreams adlı bir işletme kurdu.
Sahne sanatlarının topluluk yarattığını savundu ve bunun genç birinin kendini yansıttığı tek yer olabileceğini söyledi. Dean, 14 yaşında, gençleri korkutucu hızda yeni oyun sürümleri ve pahalı yeni teknoloji güncellemeleri geldiğinde kendilerine “buna gerçekten ihtiyacım var mı?” diye sormaya davet etti. Babasının en son FIFA Nintendo oyununun sürümüne sahip olması için harcadığı göz kırpan rakamları hesapladı.
Haya, itaat ettiğimiz yazılı olmayan – çoğu zaman görünmeyen – kuralları sorgulamamız gerektiğini söyledi. Bu yazılı olmayan kurallar hakkında bazı sorular sormaya başladığımızda, statükoyu ayakta tutan güç sistemlerini çözmemiz mümkün olabilir.
Amelia, 15 yaşında, yıldızları ve diğer ziki yaşam formları kullanarak bilinicek daha fazla şey olduğunu ve meraklı kalmamız gerektiğini önerdi. Beatrice, 14 yaşında, Eudaimonia olarak bilinen Aristoteles’in amaca ve niyetle yaşama kavramını sundu. Kendiliğinin ötesinde mutluluk bulmanın, Avustralya’daki gençlerin endişe verici mental sağlık oranlarını dönüştürmenin anahtarı olabileceğini söyledi.
Yashra, 15 yaşında, sınıf ayrıcalığının okul üniformasının sembolünde nasıl ortaya çıktığını inceledi ve daha düşük sosyo-ekonomik düzeydeki okullara giden gençlerin karşılaştığı ayrım hakkında güçlü bir hikaye anlattı.
işbirliği ve yavaşlama
Katıldığım panellerden biri, işbirliğini öğretilmesi gereken bir beceri olarak tartışan genç ve yerleşik sanatçıların karışımıydı; bu beceri, öğrenildiğinde sizi daha iyi ve daha dayanıklı bir insan yapabilir. Sanatlar harika işbirlikçiler yaratır ve onlara ihtiyaç duyar – sanatçı olduğunu iddia etmeyenler dahil – çiçeklenebilmek için.
Harika işbirliği, eşit ölçüde zorlayıcı ödüllendirici olarak tanımlandı; güçlü bir işbirliğinin altında yatabilecek ilişkisel çerçeveyi kurmak için zaman yatırımı gerektiriyor. Gün boyunca, zamanın ve yavaşlamanın ne kadar sık dile getirildiğine şaşırdım.
Tema, açılış Welcome to Country’da; her bir duygunu kullanarak çevremize gerçekten dikkat etmemizi ve fark etmemizi sağlayan bir atölyede; Dean’in sürekli yükseltme kültürüne yönelik meyokumunda ve iyi işin sabırlı, bazen zorlu işbirliğinden çıktığına dair ısrarda ortaya çıktı.
Gün boyu, gençler diğer gençleri meşgul olmayi başarıyla eşitlemekten vazgeçmeye çağırdı. Bu, sessiz ama radikal bir mesajdı ve yapay zeka destekli geleceğin artan hızıyla yüzleşen nesilden geliyordu. Bu, çoğu zaman “hızlan” denilen bir nesil: daha fazlasını başarmak, özgeçmişini oluşturmak ve planın sahip olmak.
Burada gençler farklı sorular soruyordu. Başarının nasıl göründüne kim karar veriyor? İnsanlar için yolun üzerinde duran engeller nelerdir ve onları nasıl kaldırabiliriz? Yavaşlayıp fark etmeye yeterince zaman ayırdığımızda ne kazanırız?
Bu, 50 yaşına giren bir kuruluş için uygun görünüyor; gururla ve kararlılıkla gençlik tarafından yönetilen. Shopfront’ın geçmişi, gençlerin duyulması için alan yaratmaktan ibaret. Bu konferans, gençlerin en zorlu ve kalıcı sosyal problemlerden bazılarını işlediklerini gösterdi.
Günün unutulmaz fikirleri daha fazlasıyla ilgili değildi. Daha iyi sorular sormakla; sorgulamamamız için öğretildiğimiz şeyi fark etmekle; herkesin katılması için zamanlarımızda, kurumlarımızda ve yaratıcı topluluklarımızda alan açmakla ilgilendi.
Önemlisi, bu gençlerin yaratıcılığın ve sanatın hayatımızı hayal edebileceğimiz her biçimde nasıl iyileştirdiğini biliyor. Yaratıcılık ve sanatın ayrıca politika, kurumlar ve teknolojik etkileşim rolü var.
Konferansın teması “başarıyı yeniden tasarım”, bu gençlerin modellediği şeyde ortadaydı: yavaşlamak, sorgulamak, yaratmak ve başkalarını da yanınıza almak.
