Victoria eyalet hükümeti, eyalet genelinde soktayta uyuma (kaba koşullarda sokakta uyuma) olgusunu azaltmayı hedefleyen proaktif bir plana söz verdi. Yaklaşık 27,8 milyon dolarlık (güncel kurla yaklaşık 1,36 milyar TL) bu planın merkezinde, sosyal konutla sıkı bağlantılı “aktif sokak erişimi” (assertive street outreach) yöntemi yer alıyor; buna göre destek çalışanları yardım isteyen kişileri beklemek yerine doğrudan sokaktaki evsizlerle iletişime geçiyor. Avustralya’da evsizliğin sürüklediği tırmanan bir sorun olması, bir eyalet hükümetinin sokakta uyumayı sonlandırmanın mümkün olduğunu kabul etmesini umut verici kılıyor.
Then subheading about the plan and why needed.
Let me continue.
Plan neyi hedefliyor ve neden gerekli?
Let me refine: “Avustralya Sağlık ve Refah Enstitüsü’nün verilerine göre, eyalet sakinleri diğer tüm eyalet ve bölgelerdeki insanlara kıyasla daha sık uzman evsizlik hizmetlerine başvuruyor.”
Yeni duyurulan planın özü, sosyal konutla bağlantılı aktif sokak erişim çalışması. Bu, destek çalışanlarının soktayta uyuyan insanları doğrudan etkileşime alabilmesi, yani yardım için destek hizmetlerini beklememeleri anlamına geliyor.
Detayların içine inmek zor olacak; ancak beklenen, sosyal konutun ayrıca ihtiyaç sahiplerine sunulması ve kiracıların ardından sağlık ve psikososyal destek hizmetlerine erişebilmesi. Bu kritik önem taşıyor çünkü Avustralya’nın politika ve bütçeleme ortamı, bazı kiracıların ihtiyaç duyduğu entegre ve süreklilik gösteren konut ve destek hizmetlerini sunmayı zorlaştırıyor. Araştırmalar, soktayta uyumayı bırakan kiracıların ihtiyaç duydukuk destek hizmetlerine erişebildiklerinde konutlarını korudukları ve evsizliğe geri dönmekten kaçındıkları gösteriyor.
İdeal biçimde, erişim çalışanları sokaklara çıkıp soktayta uyuyan insanları tespit ediyor, bireysel ihtiyaçlarını değerlendiriyor ve ardından sosyal konuta erişimlerini aktif biçimde destekliyor.
Sosyal konutla çok sıkı bağlantılı bu aktif erişim modeli, ana akım sistemlerin işletilmesinde soktayta uyuyan insanların sokaktan ayrılmasını engelleyen önemli engeller olduğunu kabul etmeye dayanıyor.
Then the 5 reasons section.
Plan neden denenmeye değer?
Umut için en az beş neden var.
İlk olarak, insan etkileri. Soktayta uyuma, kötü sağlık, şiddete maruz kalma, utanc ve hızlanmış yaşlanma yoluyla insanlara zarar veriyor. Bu nedenle soktayta uyumayı azaltmayı hedefleyen her girişim, en savunmasız insanlarımızın fiziksel ve ruhsal sağlığını iyileştirebileceği için takdir edilmeli.
İkinci olarak, sosyal, ulaşılabilir veya destekli konutla bağlantılı aktif sokak erişim yaklaşımlarının başarılı olduğunu gösteren oldukça güçlü kanıtlar var.
Ancak aktif erişim çalışanlarının sosyal konuta erişebilmesi kesinlikle kritik. Aktif erişim ile ulaşılabilir konut arasında tutarlı ve planlı bir bağlantı olduğunda, insanların soktayta uyumayı sonlandırmaya yardımcı olabiliyor.
Üçüncü olarak, maliyet açısından mantıklı olabilir. İnsanlar soktayta uyuduğunda, kalıcı destekli konutta güvenli ve onurlu bir şekilde yaşamaya kıyasla, hükümetler ve kuruluşlar polis, ambulans, hastaneler, mahkemeler ve evsizlik destek hizmetleriyle müdahale ediyor. Bunlar ucuz değil.
Dördüncü olarak, soktayta uyumanın topluma zararı var. Sosyal uyumu ve birbirimize ortak bir onur ve birlikte iyi bir yaşam sürebilmek için sahip olmerımız gereken beklentiyi zayıflatabilir. Aslında insanlar halk parklarında veya mahallenin öne çıkan bölgelerinde soktayta uyuduğunda, başkaları genellikle haksız sistemlere değil, sistemin kurbanlarına karşı öfke duyuyor.
Beşinci olarak, bu yeni Victorian planı, Avustralya’nın bazı bölgelerinde tanık olduğumuz cezalandırıcı önlemlerden ayrılıyor.
Victoria planı soktayta uyumayı konutla azaltmayı hedeflerken, Avustralya’nın bazı bölgeleri soktayta uyumayı “yerinden etme emirleri” (move-on orders) ile azaltmaya çalışıyor. Afiyetsiz konut olduğunda insanları kamudan alandan uzaklaştırmak sorunu çözmiyor; aksine, hizmetlerin ulaşılamadığı daha gizli alanlara iterek sorunu daha da kötüleştirebiliyor.
Then the caution section.
Ancak bir de “ancak” var
Heyecanımızı dengelemek için bir uyarı sözü. Avustralya hükümetinin evsizlik üzerine beyaz kağıt (white paper) yayımlasından bu yana 17 yıl geçti; bu süre içinde Avustralya genelinde pek çok yargı alanında aktif erişime bütçe ayrıldı ve soktayta uyumayı azaltmaya söz verildi. Yine de evsizlik, ülkenin birçok bölgesinde hâlâ bir endişe olmaya devam ediyor.
Araştırmaların sürekli olarak gösterdiği şey tekrarlanmaya değer: Aktif erişim çalışanları soktayta uyuyan insanlara güvenli, güvende ve ulaşılabilir konut sunabildiğinde, insanlar genellikle bu konutu kabul ediyor.
Ancak konuta erişimsiz aktif erişim işe yaramıyor. Konuta erişimsiz aktif erişim çoğu zaman sadece insanları uğraştırmak.
Etik açıdan, bu araçları onlara konuta erişim sağlamak için kullanabildiğimiz sürece, soktayta uyuyan insanlarla aktif biçimde etkileşime geçebilir ve verilerini toplayabiliriz.
Sosyal konut modelleriyle bağlantılı aktif erişim yaklaşımlarıyla soktayta uyumayı sonlandırmaya yönelik çok sayıda ikna edici neden göz önüne alındığında, en uygun soru ş olabilir: Bunu yapmamaya dair ahlaki, bilimsel ve toplumsal gerekçe nedir?
