Enflasyon Sonucunun Ortaya Çıaran Acı Gerçek: Kolay Bir Çıkış Yol Yok

analiz

• T

• Konu: Enflasyon

Yayınlandı

Jim Chalmers ve Anthony Albanese, enflasyon konusunda siyasi bir çıkışmazlığa sıkışmış durumda. (ABC News: Matt Roberts)

Neredeyse beş yıllık ekonomik acıdan sonra bunu hayal etmek zor, ancak dünün açıkladığı yüksek enflasyon rakamlarının ortaya çıkardığı kasvetli gerçek kaçınılmaz: En kötüsü daha önümüzde.

Gözlemcilerin çoğu şimdi Merkez Bankası‘nın salı günü faizleri tekrar yükselteceğini düşünüyor. Bu, nakit faizini %4,85 seviyesine, 18 yılın en yüksek düzeyine çıkaracak. Artık bunun tüm borçlular için daha sıkı bir finansal sıkışma anlamına geldiğini biliyoruz.

Birçok kişi politisyenler için bir düşünme lüksüne sahip olmayacak, ancak haberler Hazine Bakanı Jim Chalmers’in acısını da artırdı; tekrar bir soğuk yüzlü basın toplantısına ve muhalefet kuyruklarından horlamalarla dolu Bir Soru Vakti’ne çıkmak zorunda kaldı.

Sayısız kez yaptığı gibi, Chalmers “zor durumda olanları” kabul etti ve hükümetin yine “sorumlu” olmaya devam edeceğine dair ciddiyetle yemin etti. Ve her zaman olduğu gibi, kamu harcamalarının sorunun kök nedeni olduğunu söyleyen “yorumcular”a tısladı.

Bir noktası olabilir. Küresel olayların rolü ortada ve dünyada enflasyonu her yerden yukarı itiyor. Veri merkezleri inşasına yönelik yarışla itilen bir özel sektör yatırım patlaması da yardımcı olmadı. Bunlar mazeretler, ama gerçek mazeretler.

Yine de, insanları her şeyi yaptığını ve onların yaşadığı zorluğa duyarlı olduğunu ne kadar süre ikna edebilirsin, sözlerin anlamını kaybetmeden önce?

Cevap: Umut satabiğin sürece bunu sürdürebilirsin. Ve bu zorlaşıyor.

Yumuşak iniş için dar yolun çöküşü

2022 yılına, bu enflasyon dönemine geri dönün ve umut, mesajın özenle ayarlanmış bir parçasıydı. Hümet ve Merkez Bankası aynı notadan şarkı söylüyordu; zorluktan nispeten acısız bir çıkış yolu vaat ediyordu.

İşletmecilere “yumuşak iniş için dar yol” dediler. Faiz oranları artacak, ancak diğer ülkelerdekinden daha sert olmayacak. İş piyasasına veya geniş ekonomiye aşırı zarar vermeden, biraz daha yüksek seviyede kalabilirdi.

Enflasyonla başa çıkmaya yönelik bu plan, RBA valisi Michele Bullock’un da desteklediği, çok iyi gelip gerçekçi olmayan bir şey miydi?(ABC News: John Gunn)

Her zaman bunun çok iyi gelip gerçekçi olmadığına dair söz edenler vardı. Tarih boyunca enflasyon ne zaman yerleşmişse felaketler çıkarmış ve 1990’da Paul Keating’in “sahip olmamız gereken” dediği resesyon gibi, onu bir resesyon olmadan yok etmek neredeyse hiç mümkün olmamıştır.

Ancak bu, takdire şayan bir hırdı ve işe yaramamasından dolayı tamamen birinin suçu değil. Evet, “dar yol” stratejisi muhtemelen Avustralya’nın savaş çıktığında enflasyonda daha fazla ateş bırakmasının sebebidir. Ama tam da bu yüzden “dar” olarak adlandırılıyordu.

Savaş, yapay zeka yatırım patlamasıyla birleşerek yalnızca Avustralya’da değil, diğer ülkelerde de mükemmel bir fırtına yarattı. Patlama talebi yukarı itti ve savaş arz edilebilecek şeyi kısıtladı, enflasyonun geliştiği açığı uzattı.

Enflasyon oyunu

Bu, enflasyonun basit ve acımasız mantığıdır. Bir ekonomide talep, arz edilebilecek şeyi aştığında, enflasyon ortaya çıkar, çünkü aşırı talebin fiyatları yukarı itmekten başka gidecek bir yeri yoktur.

Bunu kökünden yok etmek için yapılabilecek tek şey, talebi keskin şekilde azaltmak veya arz kapasitemizi genişletmek. Son seçenek, ekonomistlerin verimlilikten söz ettiklerinde kastettikleri şeydir. Yavaşlayan verimlilik artışı, Michele Bullock’un “temel zorluğumuz” dediği şeydir.

Ancak, bu arada, diğer tek seçenek talebi her yerden keskin şekilde azaltmaktır. Faiz artışları, borçluları vurarak bunu yapar. Enflasyonun kök nedenini çözmediklerini söyleyen eleştirmenler, amacı yanlış anlar; bu adaletsiz olabilir, ancak etkili olabilir.

Enflasyonla başa çıkmak, sıradan hane halkına daha fazla baskı uygulayacak.(ABC News: Tristan Hooft)

Hükümet aynı zamanda harcamaları keserek veya vergileri artırarak talebi de azaltabilir. Bunlar daha hedefe yönelik yaklaşımlar olabilir, ancak siyasi zorluklar açıkça ortadadır.

İşte Chris Richardson gibi iktisatçılar, hükümetlerin “yakıp yıkmayı” tercih etmemesini ve bunun yerine önlem ilkesiyle değerlendirilmesini ister: en azından daha fazla harcayarak veya büyük vergi indirimleri dağıtarak işleri kötüleştirmemek.

ABC’nin uzmanlarından analiz

• Herkes büyür, yaşlanır ve Canberra’da tutkulu politikanın yerine yönetimin muhasebesi ve pragmatizmin geldiğini öğrenir. By Patricia Karvelas.

  P

  Patricia Karvelas

• İlk olmak, uzun süre kötü bir sonuca batıp kalmak anlamına gelebilir. By Jacob Greber.

  J

  Jacob Greber

• İşçiler ile demokratik devlet arasındaki yazısız anlaşma gevşiyor. By Ian Verrender.

  I

  Ian Verrender

• Hükümet daha iyi bir ekonomik anlatı geliştirmedikçe, bir kabine değişikliği gemiye yön vermek için yeterli olmayacak. By Patricia Karvelas.

  P

  Patricia Karvelas

• Hükümetin özel sağlık indirimi düzenlemelerini kurtarması, tasarruf koruması gerektiği bir anda büyük meblağlardan ödün vermeden zor olacak. By Michelle Grattan.

  M

• Jim Chalmers ile Josh Frydenberg bu hafta politika reformu yürütmenin ne kadar zor olduğunu bir kez daha deneyimledi. By David Speers.

  D

  David Speers

• Geriye baktığımda, birçok kişinin Howard’ın ne yaptığının önemini kaçırdiğini şimdi anlıyorum. By Alan Kohler.

  A

  Alan Kohler

• İnsanlar politika ve siyasi partiler hakkında Claude veya ChatGPT’ye soracak. Bu modellerden kimseye oy verecekleri sorulduğunda ne olacak? By Patricia Karvelas.

  P

  Patricia Karvelas

• Angus Taylor, Avustralya Muhafazakör Siyasi Eylem Konferansı’na katılan ilk Liberal lider olsa da, Pauline Hanson yine favori. By Clare Armstrong.

  C

  Clare Armstrong

• Göç politikasındaki öfke dolu tartışmada, sayılar ve gerekçeler, sesli çıkar grupları, olası kaybediciler ve gerçek dünyanın sınavını geçip geçmeyecek sonuçlar bataklığında kolayca kayboluyor. By Michelle Grattan.

  M

  Michelle Grattan

Gorsel Kaynagi: ABC News Australia (Oceania, Indigenous & Community Life)

Derin bir inişe giden geniş yol

Elbette hükümet, seçmenlerin bu kadar yüksek fiyatlar karşısında yorgun düştüğü anda buna yönelmeye teşvik ediliyor. Ve Chalmers’in salı günü belirttiği gibi, insanların yaşam maliyetlerine yardımcı olmak meşru ve gerekli olabilir. Bu, “denge” üzerine bir çalışmadır.

Muhalefetin de işaret ettiği gibi, hükümet isteseyse biraz daha cesur olabilirdi. EV indirimi ve ev bataryaları indirimi gibi harcamalar bir iklim hedefine ulaşmış olabilir ancak milyarları yüksek gelirli gelir sahiplerinin cebine koymuştur.

Ancak bunlar büyük resimde küçük şeylerdir. Ve hükümetin belirttiği gibi, politika dünyasında kimse daha büyük ölçekte kabul edilebilir harcama kesintilerini tanımlamak istemez. Bir yerlerdeki bir sübvansiyonun, işlerin şu anda bulunduğu yere gelmemizin ana nedeni olduğunu iddia etmek zordur.

Her neyse, bu tür çekişmeli tartışmalar, önümüzde yatan çirkin gerçeğin üzerinden kaçmayı gerektirir. Merkez Bankası, hükümetin desteğiyle, iş kayıpları ve resesyon tetiklemeden enflasyondan kurtarmaya çalıştı. Yumuşak yaklaşım işe yaramadı.

Bu, dar yolun ve o yumuşak inişin muhtemelen bizim ulaşamayacağımız anlamına gelir. Şu ana kadar en kötü durumdan, iş piyasasında minimal değişiklik ve minimal işletme kapanması veya zorunlu konut satışlarıyla kurtulduk.

Kimin nasıl oluşturacağınet açıkça ifade edemediği bir verimlilik patlaması olmadıkça, 2027’ye kadar daha uzun süre daha sert bir şekilde talep baskılanması yaşayacağız.

Bu, daha yüksek faiz oranlarıyla gerçekleşecek ve büyük olasılıkla bütçe dengesi bilançosunda da gerçekleşecek. Hükümet harcamalarının rolü hakkındaki savunmacılığının tüm bunlarına rağmen, Chalmers daha fazla tasarruf vaat etti ve yaşam maliyeti rahatlama çağrılarına soğuk su döktü.

Kabine masasında ve RBA yönetim kurulu masasında paylaşılan bir farkındalık var: enflasyonun yıkıcı olduğu, insanların öfkelendiği ancak tek yolun içinden geçmek olduğu.