En Ulaşılmaz 5 İlçe; Ev Maliyetinin Ücretlerin %100’ünü Aştığı 3 İlçiden Bahsedildi

Quartz’ı e-posta kutunuza alın

Global iş haberlerinde ücretsiz günlük özet.

Bu 5 ilçenin 3’ünde ev sahibi olma maliyetleri, 2026’nın üçüncü çeyreğindeki ilk 25 arasında yer alan ilçelerde tipik ücretlerin üzerinde seyrediyor; New York’taki Kings County 114,1%’le önde.

Yıllar boyu biriktiren ve hoşuna giden bir ev bulan bir haneyi düşünün. Bir kredi vericinin karşısına oturuyor ve aylık taksiti, bunu karşılamak zorunda olduğu maaş çeklerinin üzerine tutuyor. Ülkenin çoğunda bu matematik o alıcıya karşı işe yaramıyor. Ev sahibi olma faturaları, geçmişe göre yerel ücretlerin gelir içinde daha büyük bir pay alıyor ve sıkışıklık piyasaların büyük çoğunluğuna ulaşıyor. 2026’nın üçüncü çeyreğinde bu faturalar, gelirle karşılaştırıldığında 570 ilçede ya da incelenenlerin %98’inde tarihsel normlarının üzerinde seyretti. Bu kadar geniş bir yük; ev almak isteyen kiralıcıları, iş için taşınan işçileri ve genç aileleri yer yer aynı engelle karşı karşıya bırakıyor.

Düşük etiket fiyatları ince bir rahatlama sundu. Ulusal medyan satış fiyatı 370.000 doların ve bir yıl öncesindeki 375.000 doların ardından 368.000 dolara geriledi. Borçlanma maliyetleri ters yönde hareket etti. Çeyreğin sonunda 30 yıllık sabit faizli konut kredisi oranı %7,3’e, 15 yıllık oran ise %6,6’ya ulaştı; ikisi de 2023’ten beri görülmemiş yükseklere yaklaştı. Tüketici fiyatları çeyrek boyunca yükseldi. Maaş çekleri biraz toparladı. Tipik ücretler, 343 ilçede ya da toplamın %58,9’ında ev fiyatlarının önüne geçti. Ulusal medyan eve sahip olmak için yıllık 90.191 dolarlık bir ücrete ihtiyaç var. Ortalama bir işçi 79.534 dolar kazanıyor ve bu da yılda 10.657 dolarlık bir açık bırakıyor. Yerel ücret artışları bu açığı kapatmadı.

Bu rakamlar, 22 Ekim 2026’da 2026 yılının üçüncü çeyreğine ait konut ulaşılabilirlik raporu yayımlayan ve 263 milyon kişiye ev sahipliği yapan 583 ilçeyi analiz eden ATTOM’a ait. Şirket, kamu satış senedi kayıtlarından topladığı medyan fiyatları ABD İş İstatistikleri Bürosu’nun yıllık bazda hesaplanan ortalık haftalık ücretleriyle karşılaştırdı. Ödeme hesaplamaları, Freddie Mac Ana Konut Kredisi Anketi’nden ortalama 30 yıllık sabit faiz oranlarını kullanıyor ve %80 kredi ile %28 üst sınır ön uç borç-gelir oranını varsayıyor. Rapor, ücretlerin %43’ünü “ciddi ölçüde ulaşılabilir olmayan” için referans alıyor ve yalnızca yeterli veriye sahip ilçeleri dahil ediyor. Şirketin CEO’su Rob Barber, “Üçüncü çeyrekde ulaşılabilirlik bir zor olmaya devam etti, bazı temel faktörler olumlu yönde hareket ederken bile.” dedi. Düşen fiyatların ve ücret artışının “ülkenin büyük bir kısmında ulaşılabilirliği anlamlı biçimde iyileştirmeye yetmediğini” ekledi. Rapor, tipik bir yerleşimin ücretlerinin en büyük kısmını tüketen mülkiyet giderlerinin yaşandığı 25 ilçeyi sıralıyor ve ilk beşini açıklıyor. Bu liste, tam üst 25’in içinden seçilen bu beş ilçeyi kapsıyor.

Kings County, New York

New York’taki Kings County’de medyan fiyatlı bir konut satın almak, rapordaki herhangi bir ilçenin taşıdığı en ağır yük olan, tipik bir yerleşimin ücretlerinin %114,1’ine mal oldu. Başka hiçbir ilçe %110’u aşmadı ve bir sonraki en yüksek ilçe 8,6 puan geride kaldı. İlçenin tipik ücretiyle tam bir yılın maaşı, büyük mülkiyet giderlerini karşılamaya yetmeyecek.

Her ay, konut faturaları onları ödemek için ayrılan maaşı aşacak.

Kings County ve California’daki Orange County, 1 milyondan fazla nüfusa sahip ilçeler grubunun başını çekiyor; bu, büyük bir nüfusun mülkiyet maliyetlerine karşı bir tampon sunmadığını gösteriyor. New York’taki Nassau County %79,6 ile ardından geldi, ardından New York’taki Queens County %76,7 ve California’daki Los Angeles County %69,9 ile geldi.

Kaynağı büyüklüğü açısından karşılaştırılan diğer iki New York ilçesi, Kings County’den 30 puanı aşkın geride kalıyor. Nassau 34,5 puan geride, Queens ise 37,4 puan eksikle geride kalıyor. Her iki ilçedeki yerleşimler de ortalama maaşlarının üçte dörtünden fazlasını konut giderlerine ayırıyor. Bu oranlar, diğer ihtiyaçlar için biraz da olsa gelir bırakırken, Kings County haneleri böyle bir marjdan yoksun.

Kings County’deki yük, Teksas’taki Harris County’de ortalama yerleşimin alabildiği kadar ev satın alabildiği en büyük ilçelerden birinde ortalama maaşlardan konut maliyetlerinin aldığı 20,7%’lik oranın beşinden fazla. Michigan’daki Wayne County 17,9%’luk oranla daha aşağıda, Kings County rakamının altıda birden azda ve Pennsylvania’daki Philadelphia County 20,2%’de yer aldı. Nüfus başına bakarak bir ilçede konut maliyetlerinin ne kadar sıkı sıforduğu pek tahmin edilemez.

New York, konut maliyetlerinin ortalama maaşlardan en derin biçimde indiği 25 ilçenin altısında yer alıyor. Üç New Jersey ilçesi ve iki Hawaii ilçesi bu gruba katıldı. Birlikte New York ve New Jersey, 25 ilçenin dokuzunu oluşturuyor. Bu altı New York ilçesinden sadece Kings County, konut maliyetlerini ortalama maaşın karşılayabileceğinin üzerine çıkardı ve California dışında buna eşlik eden bir ilçe bulunmadı.

Santa Cruz County, California

İllüstrasyon: Quartz

California’daki Santa Cruz County’de ortalama fiyatlı bir ev satın almak, 2026’nın üçüncü çeyreğinde ortalama yerleşimin maaşlarının 105,5%’ine mal oldu. İlçenin ortalama maaşını kazanan bir işçi, tüm maaşını büyük konut maliyetlerine ayırabilir ve yine de 5,5 puan eksikle geride kalabilir. Yiyecek, ulaşım ve diğer her fatura, bu maaşın ötesinden para gerektirecek.

Santa Cruz, New York’taki Kings County ve California’daki Marin County ile birlikte, raporda konut maliyetlerinin yerel gelirin önüne geçtiği yalnızca üç ilçeden biri. Oranı, Kings’in 8,6 puan gerisinde ve Marin’in 3,1 puan üstünde. Marin ile arasındaki dar açıklık, iki California ilçesini neredeyse aynı konuma getirirken, Kings’e yönelik daha geniş açıklık, New York ilçesini bu ikisinden ayırıyor.

California, konut giderlerinin yerleşik halkın gelirinden en büyük payı aldığı 25 ilçeden 12’sine sahip; bu grubun neredeyse yarısına denk gelen bir oran. Bu listedeki başka hiçbir California ilçesi daha ağır bir yük taşımıyor; bu da Santa Cruz’u, yerleşiklerin kazandığına göre eyalette en pahalı ilçe yapıyor. Marin, Orange ve Monterey, raporda adı geçen beş ilçeye dahil diğer California ilçeleri, Santa Cruz’un altında kalıyor.

California’nın listedeki yoğun varlığı, rapora göre yüksek sahiplenme maliyetlerinin eyalet pazarlarında ne kadar geniş bir alana yayıldığını gösteriyor; ancak Santa Cruz bu yükü yerel maaşların karşılayabileceğinin ötesine taşıyor. Oradaki sahiplenme, ortalama bir işçinin kazanmadığı bir gelire dayanıyor.

Marin County, California

Illustration: Quartz

Marin County, California’da ortalama fiyatlı bir evdeki büyük sahiplenme maliyetleri, ortalama bir yerleşikinin maaşının %102,4’üne ulaşacak. Her maaş çekiğini konut kredisi ve ilgili faturalara vermiş bir işçi, 2,4 puan eksik kalacak; yemek, ulaşım ya da başka hiçbir gider için elinde bir şey kalmayacak.

Marin, çalışmada en dik gelir eşiklerinden birine sahip. Oradaki bir alıcı, ilçenin ortalama fiyatlı evini karşılayabilmek için yılda 348.321 dolar gerekiyor; bu, ulusal ortalamadaki ev için gereken gelirin neredeyse dört katı.

Bu barı daha yükseğe koyan dört ilçe var: New York County, New York’ta 409.992 dolar, San Mateo County, California’da 381.550 dolar, Santa Clara County, California’da 363.242 dolar ve San Francisco County, California’da 361.805 dolar gerekiyor. Marin, bu grubun en üstünden 61.671 dolar geride ve San Francisco County’nin 13.484 dolar altında.

California, bu listedeki beş en büyük gereksinimin dördünü elinde tutuyor; istisna yalnızca New York County. Marin, bu beş ilçeye arasında, en ağır maaş yüklerinin listesine yeniden düşen tek ilçe.

Çift listede yer almak, Marin’i daha pahalı giriş noktalarına sahip dört ilçeden ayırıyor. San Mateo, Santa Clara, San Francisco ve New York ilçeleri daha yüksek maaşlar gerektirse de, hiçbirinin yerel gelirler üzerindeki yükü Marin’inkine eşit değil. O yerlerdeki maaşlar, yüksek fiyatları daha fazla bir marjla karşılıyor. Marin’de evlerin maliyeti ile yerleşimcilerin kazancı arasındaki fark, bu ilçelerin hiçbirinde olduğundan daha geniş.

Kings County’deki evler, Marin’inkinden yerel maaşın daha fazlasını alıyor ancak gerekli gelir açısından ilk beşe giremiyor. Oradaki konutların yüklenmesi daha ucuz olurken, yerleşimcilerin maaşları bu maliyetlerden daha fazla geride kalıyor.

Marin’in her iki listede de yer alması, orada bir eve girmenin kolay bir yolu kalmadığı anlamına geliyor. Yeni gelenlerin nitelik kazanması için üst düzey bir maaşa ihtiyacı var ve ortalama yerel maaşı kazanan yerleşimciler, ortalama fiyatlı bir evin getirdiği aylık faturalarla baş edemiyor.

Orange County, California

İllüstrasyon: Quartz

California’daki Orange County’de ortalama fiyatlı bir ev satın alan alıcılar, en ağır yükü taşıyan büyük sahiplik maliyetleri için yerel maaşların ortalamanın %92,6’sını öder; bu, rapora göre ucuz sayılmayan beş en kalabalık ilçe arasındaki en yüksek oran. Los Angeles County %69,9 ile geride kalırken, San Diego County %69,6 ile onu takip ediyor. Orange County’nin payı, bu iki California ilçesinden yaklaşık 23 puan daha yüksek; bu, raporanın boyuta göre gruplandırdığı yerler için geniş bir fark.

Bu grubun diğer iki üyesi çok daha aşağıda. Arizona’daki Maricopa County %37 ile, Illinois’deki Cook County ise %30,2 ile sıralanıyor. Orange County’nin oranı, Maricopa’nın yaklaşık 2,5 katı ve Cook’un üç katına denk geliyor. Nüfus, bu beş ilçeyi aynı kategoriye alıyor ancak tipik bir maaş üzerindeki yük, içinde üç katlık bir değişkenliğe sahip.

1 milyondan fazla yerleşimcisi olan ilçeler arasında, New York’taki Kings County tek başına Orange County’yi geçiyor. New York’taki Nassau County %79,6 ile, yaklaşık 13 puan aşağıda, onu ise New York’taki Queens County %76,7 ile takip ediyor. California ve New York, raporanın adlandırdığı en pahalı beş büyük ilçenin tamamını sağlıyor.

Üçüncü çeyrekte Orange County’deki ücretler konut fiyatlarının önüne geçti ve bu konuda Los Angeles, San Diego, Maricopa ve Miami-Dade ilçeleriyle birlikte maaşın öne geçtiği en büyük ilçeler arasında yer aldı. Rapor büyüme oranları sunmuyor, bu da o artışların büyüklüğünün ölçülemez olduğunu gösteriyor. Cook County, Illinois, Texas’tan Harris ve Dallas ilçeleri ve California’dan San Bernardino County dahil olmak üzere birkaç büyük ilçede fiyatlar ücretlerin önüne geçti.

Cook ve Orange ilçelerinde ücret dinamizmiyle sahip olma maliyetlerinin ağırlığı zıt yönlerde ilerliyor. Cook County’de tipik bir işçi fiyatların gerisinde kalsa da gelirinin üçte birden azını sahip olma maliyetine ayırdı; Orange County’deki işçi ise öne geçerken 10 dolarlık maaşın dokuzundan fazlasını ortalama fiyatlı bir evi taşıyabilmek için harcamak zorunda kaldı. Maaşın fiyatlardan daha hızlı artmasına rağmen Orange County, sahip olma maliyetlerinin tam bir maaş eşitlendiği noktadan 7,4 puan geride.

Monterey County, California

İllüstrasyon: Quartz

California’daki Monterey County’de ortalama fiyatlı bir evde büyük ölçekli sahip olma maliyetleri tipik bir yerleşkinin maaşının %91,8’ini alıyor. Yerel bir gelir sahibi bu faturalar çıktıktan sonra doların 8,2 cent’ini cebinde tutar. Market, ulaşım, sigorta ve evin diğer tüm giderleri bu geri kalan paraya sığmak zorunda. Emeklilik veya acil durum için biriktirme de aynı birkaç cent’e dayanır. Bu büyüklükte bir maaş evi taşıyabilir ve bir ailenin hayatının gerisini finanse edebilir durumda değildir.

Monterey’in yükü, Orange County, California’daki paydan 0,8 puan düşük. Her iki ilçe de konut maliyetlerinin bir işçinin evine getirdiği her şeyle eşitleştiği seviyeye ulaşamıyor; listede daha yukarıda üç ilçe bu eşiti geçiyor. Bu noktaya ulaşamamak Monterey hanelerini Orange County sakinlerinin karşılaştığı baskının çok azından kurtarıyor. Her iki yerde de bir alıcı, yerel maaşın büyük kısmını eve feda edecek.

Monterey’deki konut yükü, sıradan halkın ev alabildiği büyük ilçelerdeki yüklerin çok önüne geçiyor. Texas’taki Harris ilçesinde evler sahiplerinin gelirinin %20,7’sine; Michigan’daki Wayne ilçesinde ise %17,9’una mal oluyor. Aynı uygun fiyatlı grup içinde Texas’taki Dallas ve Bexar ilçeleri ile Pennsylvania’daki Philadelphia ilçesi de yer alıyor. Monterey’de çalışan biri, Harris ilçesinde çalışan birinin ödediğinin dört katından fazlasını veriyor. Hem Harris’te hem de Wayne’de bir ev, bir işçinin maaşının çeyreğinden azını alıyor ve diğer ihtiyaçlar ile tasarruf için alan bırakıyor. Bu karşılaştırma, ABD konut piyasaları arasındaki farkın ne kadar geniş olduğunu gösteriyor.

Monterey, raporda 1 milyondan fazla nüfusa sahip ve en yüksek ev sahibi olma maliyetlerine sahip ilçeler listesinde yer almıyor. Onun payı, bu listedeki tüm ilçelerin üzerinde; yalnızca New York’taki Kings ilçesi ve Orange ilçesinin altında. Bu eksiklik, Monterey’in 1 milyondan az nüfusa sahip olduğunu gösteriyor. Bu boyutun altındaki bir ilçede, ev sahibi olma, sıradan bir işçinin maaşının neredeyse tamamını yiyor; bu da acımasız maliyetlerin ülkenin en büyük nüfus merkezlerinin ötesine uzandığının kanıtı.

Daha akıllı bir dünya için küresel iş dünyası haberleri

Konular

• İş Dünyası Haberleri
• Para & Piyasalar
• Teknoloji & Yenilik
• A.I. Jenerasyonu
• Yaşam Tarzı
• Liderlik

Ürünler

• Günlük Kısa
• Üye Avantajları
• Quartz Pro

Yasal

• Site Haritası
• Hakkımızda
• Erişilebilirlik
• Gizlilik
• Reklam

© 2026 Quartz Media, Inc. Tüm hakları saklıdır.