Karakterin yaşamını örten parçalar oldukça çeşitli: üç romantik ilişki, olağanüstü bir piyanö yetenek, iki fiziksel travma, şiddet uygulayan ve sevgisiz bir anneyle kurulan çelişkili bağ, birden fazla kayıp, söylenmemiş sırlar, sadık dostlar ve kardeşinin intihari. Kardeşini kaybetmenin acısı Livia’yı on yıllarca içine kapatırken, o piyanodaki ustalığa odaklanarak kendini daha da az anlayan bir yol izliyor; ta ki evine dönmeye zorlanana kadar.
Müziğin parçaları ve bütünü
Livia, Sigurd’a aşkla başlayan tümleyen bir aşkın başlarında ona Partita hakkında şunları anlatıyor: “Birçok parçadan oluşur, farklı tempoları ve ruh halleri vardır. […] Parçalar hep birden farklıdır ve sanatçinin işi onları bütünleşmiş hissettirecek şekilde bir araya getirmektir.” Romanın bölümleri müzikal kompozisyonların adlarından alınmış olup, Livia’nın gençliği ve yetişkinliğinin ilk döneminden biçimlendirici olaylarla, annesi öldükten sonra evini temizlediği ortanca yaşlarındaki anlatı şimdiki zaman arasında gidip geliyor.
Bu bölümde Livia, edebiyat öğretmeni olan kayınvalidesi Mickie ile sanatın amacı üzerine konuşuyor. Mickie için sanatın işlevi “hayatını daha iyi sevmene yardımcı olmakken”, Licia için durum farklı. Livia yakın zamanda piyanodaki öğrencilerinden iradeli bir genç kızın, babasının anısına çalmak istediği Vince Gill’in Go Rest High on that Mountain şarkısını resmi bir konserde çalmasını yasaklamıştı. Livia, klasik eserleri okumak veya çalmaktaka içsel bir değer olduğunu savunuyor ve karmaşık yapıları anlamaya çalışmanın önemini vurguluyor. Ona göre sanat bireyi öğrenmeye ve gelişmeye yönlendiriyor; hayatı yansıtmasının ötesinde zenginleştiriyor.
Birçok parçadan oluşur, farklı tempoları ve ruh halleri vardır. Parçalar hep birden farklıdır ve sanatçinin işi onları bütünleşmiş hissettirecek şekilde bir araya getirmektir.
Livia (romanın başkarakteri)
Sınıf farkındalığı ve müziğin maliyeti
Bu konuşma, romanın erken döneminden bir sahneyle çelişiyor. Livia üniversitede hocalarının saygısını kazanmak için arkadaşlarından daha çok emek veriyor; köy Tennessee aksanını bastırıp eğitimindeki açıkları gizliyor. Kısa sürede hem yeteneği hem de Gaspard de la Night gibi son derece zorlu eserleri çalma azmiyle dikkatleri çekiyor; bu eseri bestecisi Maurice Ravel’in bile çalamayacağı anlatılıyor.
Livia, kampüs sendikası örgütçüsü Sigurd ile tanıştığında sınıf arasındaki keskin farkları iyice hissediyor. Roman, yükseköğretim yolculuğunun sosyoekonomik karmaşasını derinlemesine aktarıyor: üniversite burslarından mevsimlik işlere, sağlık hizmetleri ve sigortadan kira ve finansal belirsizliğe kadar pek çok konuya değiniyor.
Sigurd ile yaşanan konuşmalar bir krize yol açıyor. Livia kendisine şu soruyu soruyor: Bu denli karmaşık müziği ustalaşmanın getirdiği kaygıyı neden göze alsın, çünkü toplumda “saçma sapan” topluluğun ancak çok az sayıda arkadaşı onun başarısını anlayabilir.
Müziksel yapılar ve anlatının örgüsü
Bu kriz, romanın sarabande olarak adlandırılan üçüncü bölümünde gerçekleşiyor. Sarabande sakin, düşündürücü veya duygusal açıdan yoğun bir müzik biçimidir. Sanat üzerine bu düşünce, metnin merkezindeki Prelude IV içinde yaşanan Mickie ile konuşmanın hemen yanında yer alıyor. Bir araya geldiklerinde sanatın – Livia’nın piyanoyla çalmasının – onun partitasının parçalarını tutarlı bir bütüne dönüştürecek şey olacağı izlenimini veriyor.
Livia, partitasını anlayana kadar bir şey arıyor. Prolog biçimindeki Overture bölümü, 11 yaşında olduğu ve kardeşinin 18 yaşında olduğu biçimlendirici bir olay olan kardeşinin intiharnı anlamaya çalıştığını ima ediyor. Ancak bütünlük ancak metnin sonunda Al Fine adlı bölümde sağlanıyor. Bu bölüm, bestecilerin eserlerin sonuna eklediği yaygın İtalyan müzik işaretinden alınmış olup, icracıya bir bölümü tekrar çalıp “fine” (son) sözcüne ulaştığında durmasını emreden müziklevi taşıyor. Bu anlamda Livia, geçmiş olayları bastırmak yerine onlarla yüzleşip yeniden yaşamayı gerektiren bir yol izliyor.
Fiziksel acı, piyasa, söylenmemiş sırlara öfke, esirgenen sevgi ve yas gibi acılı duyguları yeniden düzenlemesi gereken Livia, müziği metnin merkezine yerleştirerek doyurucu ve gerçekçi bir bütünlüğe ulaşıyor.
Sanatçıyı piyanist
Çok satanlar listesinde yer alan ve ödüllü yazar Barbara Kingsolver aynı zamanda bir piyanisttir; bunu romanın teşekkür bölümünde belirtiyor. Kingsolver, piyano derslerine katıldığından ve DePauw Üniversitesi Müzik Okulundan bahsederken şunları söylüyor: “Benim büyüdüğüm gibi kırsal, işçi sınıfı yerlerinde klasik müzik ve güzel sanatlar çoğu zaman ulaşılması mümkün değil.”
Roman, bu topluluklardaki piyanö öğretmenlerine bir teşekkür niteliği taşıyor; onlar – Livia gibi – karmaşık duygusal geçmişler, dikkat çeken yetenekler ve ayrıntılı sosyoekonomik ile aile koşullarına sahip. Romanda geçen klasik parçaların dinleme listesinin eklenmesi ve onların hangi sayfalarda geçtiinin gösterilmesi, bu müziği okuyucuyla paylaşmanın bir yolu; onları ulaşılması zor gibi görünen bir dünyaya dahil etmenin bir yolu.
Büyüdüğüm gibi kırsal, işçi sınıfı yerlerinde klasik müzik ve güzel sanatlar çoğu zaman ulaşılması mümkün değil.
Barbara Kingsolver
Tanıtım
Partita olumlu eleştiriler aldı ve bu beğeni hak ediyor. “Müzikal bilgisi az olanların da anlayabileceği müziksel içgörülerle dolu, ustalıklı bir anlatım başarısı” olarak nitelendirildi. Aynı zamanda kadınların hayatları ve ilişkileri ile değişen Amerikalı nesiller ve gelenekler üzerine büyüleyici bir karakter çalışmasıdır. Keskin, ikna edici ve zengindir; iyileşme anlatımı ise ince ve inandırıcıdır.
Bu metin, editoryal nedenlerle dahil edilen kitaplara referanslar içermekte olup, bookshop.org’a bağlantılar barındırabilir. Bu bağlantıların birine tıklayıp satın alma gerçekleştirenler için The Conversation UK bir komisyon kazanabilir.
