Corner Brook, NL’deki Bartlett’s Point Park’ta bir uyarı levhası.
(Josie Wittmer), CC BY
Netflix’in popüler yeni gerilim dizisi Below, Newfoundland kıyılarındaki yaşamı ve suda gizlenen dev bir kalamar olarak ortaya çıkan korkutucu bir varlığı anlatıyor. Ancak dizinin “Suda bir şey var” sloganı, Newfoundland topluluklarının birçoğu için sudaki başka bir endişe verici gerçeğe de işaret ediyor: kanalizasyon.
Newfoundland adasındaki belediyeler, ham kanalizasyonun yönetimi ve bertarafı konusunda zorluk yaşıyor. Yerel sulardaki kanalizasyon atıklarının varlığı, bölgesel bir çevresel tehdit, altyapısal bir eşitsizlik, yerel maliyetler ve iş gücü üzerinde bir yük ve federal atık su yönetimi düzenlemelerine uymak için gerekli altyapıya sahip olmayan Newfoundland şehirleri ve kasabaları için bir utanç kaynağı haline gelmiş durumda.

SSHRC tarafından finanse edilen yeni bir projede, Newfoundland’daki atık su politikaları ile yerel kanalizasyon altyapısı zorlukları arasındaki uyumsuzlukları inceliyorum.
Politika ve altyapı arasındaki uyumsuzluklar
Kanada’da atık su yönetimi, Balıkçılık Yasası kapsamında federal düzeyde Atık Su Sistemleri Atık Su Düzenlemeleri (WSER) ile düzenleniyor.
2015 yılında yürürlüğe giren bu düzenlemeler, ikincil düzey atık su arıtma tesislerinin (örneğin, organik maddeleri ve askıda katı maddeleri biyolojik yöntemlerle gideren tesisler) ulusal kalite standartlarını karşılamasını ve balık ile insan sağlığına yönelik tehditleri azaltmasını gerektiriyor.
Yine de Newfoundland ve Labrador’da, WSER tarafından denetlenen 212 atık su deşarj noktasından 186’sında hiçbir arıtma işlemi bulunmuyor. 2021 yılında, Newfoundland ve Labrador’daki atık su sistemlerinin sadece yüzde üçü WSER’e uyum sağlamıştı.

Europe Newsletter | Inline | Avrupalılar için haftalık bir e-posta
Kanada’nın WSER kapsamındaki Atık Su Kalitesi sonuçlarının haritası (2021 sonuçları): WSER gerekliliklerini en az yüzde 75 oranında karşılayan sistemler.
(Yazar tarafından oluşturuldu, Kasım 2026)
WSER uyarınca, uyum sağlamayan belediyelerin “geçiş yetkileri (TA)” için başvurması, yani kirliliğe devam etmek için izin alması gerekiyor. TA’lar düzenli numune alımını, yetkili laboratuvarlarda analizleri, akut ölümcüllük (balık ölümleri) testlerini ve bu verilerin federal bir platforma sunulmasını gerektiriyor.
Ancak, az sayıda belediye personeline ve sınırlı bütçeye sahip birçok küçük topluluk, bu raporlama gerekliliklerini karşılamak ve izinli olarak kirliliğe devam etmek için maliyetleri finanse etmekte, yönetmekte ve denetlemekte zorlanıyor.
Newfoundland’daki çeşitli büyüklükteki topluluklar, federal çevre politikalarının uygulanması ile yerel kanalizasyon yönetimi gerçekleri arasındaki boşluğu kapatmakta zorlanıyor.
Örneğin, Corner Brook şehri her gün okyanusa 20.000 metrekareden fazla (yaklaşık sekiz Olimpiyat boyutunda yüzme havuzu kadar) ham, arıtılmamış kanalizasyon atığı bırakıyor.

Şehir, on yıldan fazla bir süredir ikincil arıtma tesisi kurmak için eyalet ve federal fonlar elde etmekte zorlanıyor. Corner Brook için gereken tesisin tahmini maliyeti 120-130 milyon dolar.
2026’nın başlarında şehir, Balıkçılık ve Okyanuslar Bakanlığı’nın silahlı memurları tarafından bir çevresel direktifle karşı karşıya kaldı; memurlar, şehrin Bay of Islands’a bıraktığı atık su miktarı nedeniyle para cezaları uyguladı ve cezai suçlamalarla tehdit etti.
2022’de Corner Brook şehri. Şehir her gün okyanusa büyük miktarlarda ham, arıtılmamış kanalizasyon atığı bırakıyor.
(Marcus Urbenz/Unsplash)
Bu arada Corner Brook, kirlenmiş su numunelerini analiz etmek ve federal hükümetin platformuna gerekli verileri sağlamak için yetkili bir özel laboratuvara yılda 60.000 dolar ödüyor.
Adanın dört bir yanındaki küçük topluluklar da büyük kanalizasyon sorunlarıyla karşı karşıya. Atık su arıtma tesislerinin eksikliğinin yanı sıra, birçok belediyenin eski kanalizasyon altyapısı var ve sık sık kanalizasyon tıkanıklıkları, hat kırılmaları ve taşmalar yaşıyor.
Mevsimlik sakinler, işçiler ve turistler nedeniyle yaz aylarında nüfusu artan küçük kasabalar için bu zorluklar daha da karmaşık hale geliyor. Yaklaşık 1.000 sakini olan bir topluluğun kasaba sekreteri, su ve kanalizasyon altyapısı onarımları ile atık su denetimi maliyetleri olmasaydı, kasaba bütçesinin yüzde 30’unun başka alanlarda kullanılabileceğini tahmin etti.
Atık su numune alımının dış kaynaklara devri
Çoğu küçük belediye için geçiş yetkisini sürdürmek amacıyla veri üretmek, iş yükü, lojistik zorluklar ve yüksek maliyetler anlamına geliyor. Üçüncü taraf şirketler, düzenlemeler ile belediyelerin gerçekleri arasındaki boşluğu doldurmak için ücretli atık su numune alımı, laboratuvar ve danışmanlık hizmetleri sunuyor.
Yakın zamanda yapılan bir röportajda, batı Newfoundland’da nüfusu 500’den az olan küçük bir kasabanın seçilmiş bir yetkilisi bana şöyle dedi: “(Şirketin) aracının kasabadan geçtiğini gördüğünüzde, 8.000 dolarlık bir faturanın da geleceğini biliyorsunuz.”
2017’de batı Newfoundland’daki Gros Morne Ulusal Parkı’ndan görülen St. Lawrence Körfezi.
THE CANADIAN PRESS/Colin Perkel
The Telegram‘da 2019’da yayımlanan bir rapor, Newfoundland belediyelerinin yüzde 80’inin atık su numune alımını ve analizini Biomaxx Environmental adlı tek bir firmaya devrettiğini tahmin ediyor.
Atık su denetimindeki küresel eğilimleri ve belediye atık su sorunları için özel sektör çözümlerinin artan varlığını göz önüne alarak, mevcut WSER uygulamasının, topluluklardaki atık su sorunlarının bir kâr kaynağı haline gelmesi için koşullar yarattığını öne sürüyorum.
Başka bir deyişle, atık su, altyapı gerçekleri göz önünde bulundurularak oluşturulmamış düzenlemelere uymakta zorlanan belediyelerde özel şirketlerin kendileri için bir pazar yarattığı bir alan haline geliyor.
Below dizisinde, Josh Hartnett’in canlandırdığı Calvin Penney, bir topluluk etkinliği sırasında koşarak herkese “Sudan uzak durun!” diye bağırıyor. Bu sahneyi izlerken, Newfoundland topluluklarının belediye çalışanlarından ve sakinlerinden duyduğum hikayeler aklıma geldi: Turistlere, boruların, drenajların veya kanalizasyonların atık suyu su kütlelerine boşalttığı deşarj noktalarının yakınındaki sulardan uzak durmalarını söylüyorlardı.
Bu olaylardan birinde, bir kruvaziyer gemisi yolcusu, snorkel ekipmanıyla donanmış halde, Corner Brook’un en büyük kanalizasyon deşarj noktasının tam önündeki plajdan suya girmişti.
Arıtılmamış kanalizasyon —ve federal düzenlemeler ile yerel altyapı arasındaki kopukluk— hala atık su arıtma tesislerine sahip olmayan topluluklar için büyük bir engel oluşturuyor.
Yerel kanalizasyon sorunları aynı zamanda çevresel kirlilik ve belediye bütçelerinin ötesine geçerek topluluk planlamasını, turizmi, halk sağlığını, rekreasyonu, yerel gıda egemenliğini ve kıyıdaki gıda kaynaklarına erişimi de etkiliyor.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
