•parti tarihinin ilk açık liderlik seçiminde David Shoebridge, Avustralya Yeşilleri’nin yeni lideri oldu. Parti odası içinde Mehreen Faruqi ve Sarah Hanson-Young’a üstün gelen Shoebridge, İşçi Partisi’yle ilişkilerde açığa çıkan çatışma yolunu benimsiyor.
Her iki tarafın maliyetini de ödeyen Yeşiller, 2025 federal seçiminde dört alt meclis koltuğunun üçünü kaybetti ve lideri Adam Bandt dahil birçok isim elendi. Bu kayıptan sonra parti, kısa sürede İşçi Partisi’yle sınırlı çatışmadan işbirliğine, oradan da açık rekabete evrildi. Her dönüşüm yeni bir lederle geldi.
yatırımcı vergileri ve çevre yasaları gibi konularda kayda değer kazanımlar elde eden parti, Larissa Waters döneminde “esnek ancak yapıcı” yaklaşımıyla politika odaklı bir strateji izledi. Ancak parti desteği neredeyse değişmedi.
Shoebridge seçiminde partinin, politika kazanımlarının seçim anında ayrıcalıklı olmakla yerini alamayacağını fark ettiği anlaşılıyor. Parti, politika takibinden oy takibine kayıyor ve bunu İşçi Partisi’yle daha doğrudan çatışarak gerçekleştirmeye çalışıyor.
Çok partili seçimde azınlık oyları nedeniyle de bu kayıpların bir kısmı oluştu. Ulusal oy oranları sabit kaldı. Risk, partinin kendi geçmiş kararlara tepki vermesi; asıl soru ise İşçi Partisi giderek popülerliğini kaybetirken neden muhalefet seçmeninin Yeşiller’e kaymadığı.
Kurum karşıtı anti-kurum ekseninde bir çatışma oluşursa, Senato’daki denge gücünü yasalaştirma anlaşmaları için kullanan bir parti, kurumsal sistemin parçası gibi görünecek. Shoebridge’in “İşçi Partisi’ni değiştir” çağrısı bu ikilemden kaçma çabası.
Avrupa’daki karşılaştırmalı araştırmalar, aşırı sağ popülist partilerle yeşil veya sol partiler arasında doğrudan bir seçmen değişimi bulunduğunu göstermiyor. One Nation Partisi, hayal kırıklığına uğramış seçmenleri çekmekte; sonuçlar partinin hem İşçi Partisi’nden hem de Koalisyon’dan destek çekebildiğini gösteriyor.
One Nation hakkında Shoebridge, partinin “öfkeyi anladığını” ancak bunu tam da yanlış hedefe yönelttiğini söylüyor — göçmen olarak çalışan bir hemşireye değil zengin elitlere.
Her birinin seçmenlerce nasıl karşılanacağı konusunda ayrılan Shoebridge ve Faruqi, İşçi Partisi’ne daha sert duruş ve siyasi hareket inşa etme konusunda aynı görüşe sahip. Hanson-Young medya tarafından olumlu karşılanmış olsa da yeniden parti odası desteğini bulamadı.
İki senatörün ayrılması ardından yerelli temsilinin olmadığı 11 kişilik seçmen grubu için iki günden uzun süren bir mücadelenin bu farkları netleştirmesi veya ne kadar küçük olduklarını onaylaması mümkündü.
Shoebridge ve yardımcısı Steph Hodgins-May, gelecekteki seçimlerde üyelere söz hakkı verme taahhüdünde bulundu. Ancak model belirsiz: “bir üye bir oy” sistemi, daha büyük kolların baskınlaşmasına dair endişe taşıyan küçük devlet kollarından dirençle karşılaşabilir.
Kademeli merkezileşme eğilimini tersine çevirmek amaçlanıyorsa, birkaç yılda bir yapılan bir oy yeterli değil. Yeşiller, devlet kollarının yetkilerini koruduğu ve üyelerin politika ilkelerini şekillendirdiği bir konfederasyon olarak kalmaya devam ediyor.
Liderlere göre son derece tutarlı olan politika platformu, yine de liderin stil, vurgu ve stratejiyi doğrudan kontrol edebilmesi nedeniyle önemli etkiler taşıyor. Shoebridge’in etkisi odaklanma ve çerçevelemede olabilir; ancak ele geçirilmiş güç ve yolsuzluk hikayesi, sistemin ilerici amaçlar için geri alınması gereken değil, kurtarılamaz olduğu inamını da uyandırabilir.
Güvensizlik üzerinden Avrupa’nın çoğunda aşırı sağ başlıca kazanan oldu. Çatışma ve kendiliğinden popülistliği benimseyen bir parti için meyil, aynı anda kolektif eylemin hala başarabileceğini seçmenlere ikna etmek olacak.
