Eski Sovyetler Birliği’nde Kazakistan ile Özbekistan arasındaki sınırı paylaşan Aral Denizi, Orta Asya’nın bir doğa harikasıydı. 实时 canlılıkla doluydu; hayvanlara ve bitkilere yaşam verdi ve kıyılarında kurulan toplulukların ekonomik temeliydi.
Bununla birlikte 1960’larda, büyümekte olan sanayiler denizin sularına ihtiyaç duydu ve deniz küçülmeye başladı. Günümüzde denizin neredeyse tamamı ortadan kalktı ve yerine bir zamanlar suları boyunca seyreden teknelerin paslanmış gövdeleriyle dolu, kurak tozlu bir çorak arazi geldi.
Büyük Nevlerin Yolundan Çıkaran Sovyet Mühendisliği
1960 yılında Aral Denizi yaklaşık 26.300 mil kare (68.000 km²) bir alanı kaplıyordu ki bu, Batı Virginia’dan biraz daha büyüktür. Ancak çöküşünün temelleri en erken 1940’larda atılmıştı. Aral Denizi’ni besleyen Amu Darya ve Syr Darya nehirleri tarım amaçıyla yolundan çıkarıldı. Yonca, pamuk ve pirinç ürünleri Aral’a akması gereken suları emdi; kötü inşa edilen kanallar ise buharlaşma ve sızıntı nedeniyle su kaybına yol açtı. 1960’lara gelindiğinde denizin küçüldüğü ortadaydı.
Teknelerin Yerde Kalması Yerel Ekonomilerin Çöküşü
Bir zamanlar çiçeklenen bir balıkçılık sanayi hızla çöktü. Yüksek tuzluluk nedeniyle türler soyu tükenirken, geri çekilen sular balıkçı kasabalarını karadan birçok mil uzakta bıraktı. Günümüzde Aral’ın ana balıkçılık limanı suyun kenarından dokuz mil uzaktadır. Balıkçılık sanayi ortadan kalktı ve bütün toplulukların can damarı, bir zamanlar yaşamışlıklarının paslanmış gövdeleriyle süslenmiş çöle dönüştü.
Aralım Çölü ve Toksik Toz Fırtınaları
Denizin yerine artık dünyanın en genç çölü olan Aralım Çölü var. Ancak bu sadece bir çölden ibaret değil. Tamamen insan yapımı bir ekosistem çöküşünü temsil ediyor ve sonuçları ölümcül.
Akışkan pestisitler, silah denemelerinin zararlı sonuçları ile sanayi projelerinden gelen kimyasalların karışımıyla birleşti. Artık toksik toz fırtınalarıyla dolu bir kıyamet koparan cehennem haline geldi. Böyle zehirler besin zincirine karışarak yakındaki topluluklarda ölüm oranını artırıyor ve yaşam süresini kısaltıyor.
Denizin desteklediği, suları için yolundan çıkarılan tarımın büyük bir kısmı da çöktü. Su kaybının yanı sıra iklim artık daha kuru; ürün yetiştirmeyi zorlaşturan daha sıcak yazlar ve daha soğuk, daha uzun kışlarla birlikte. Toz fırtınaları tarım arazilerine tuz biriktirirken, çiftçiler bu tuzu temizlemek için su kullanarak o toksik maddeleri Aral Denizi’nin geri kalanına geri taşıyor.
Farklı Yollar ve Restorasyon Arayışı
Aral Denizi’nin bir kısmını restore etmeye yönelik çabalara rağmen, deniz artık bir zamanlar olduğu o geniş su kütlesi olmayacak.
Denizin kuzey kısmında Kazakistan hükümeti, sulama çalışmalarıyla Kuzey Aral Denizi’ne akan suları artırarak restorasyonda büyük ilerlemeler kaydetti. Şimdi bir baraj Kuzey’i Güney Aral Denizi’nden ayırıyor. Böyle çabalar tuzluluğu azalttı ve yeniden sokulan balık türleri çiçeklenerek balıkçılık sanayinde canlanmaya yol açtı. Bir zamanlar kurak olan gökyüzlerinde artık yağmur bulutları beliriyor; bu da restore edilmiş bir ekosisteme umit veriyor.
Ne yazık ki güneyde, denizin Özbekistan tarafında birincil odak pamuk sanayinde ve o bölümü restorasyon için pek bir teşvik yok. Aslında hükümet, kuruyan deniz tabanında petrol araması yapıyor.
