Bu makale ilk olarak 24 Temmuz 2026’da Redsonadoras tarafından yayınlanmıştır. Düzenlenmiş bir versiyonu, Global Voices tarafından izinle, Venezuela’daki deprem felaketinin ardından yaşananları incelediğimiz ve etkilenen toplulukların hikayelerini paylaştığımız “Venezuela Depremi Sonrası” özel serimizde yeniden yayınlıyoruz.
İki depremin yaşandığı 24 Haziran tarihinden bu yana, binlerce aile hala La Guaira’daki yıkık binaların yanında bekliyor. Şiddetli koşullara rağmen ve kurtarma çalışmalarına yetersiz destek verilmesine rağmen, sevdiklerini bulma umuduyla burada kalıyorlar.
Bunlardan biri Miriam Villalta. Konuşmaya çalıştığında bazen kelimeleri bulamıyor; acı onun adına konuşuyor. 15 günden fazla bir süre önce, Playa Grande’deki Luisa Cáceres de Arismendi konut kompleksindeki Tower D’nin yıkılmasıyla birlikte oğlu Greiber Gómez’in enkaz altında kalıp kalmadığını öğrenmek için buraya geldi. Ancak onu ne hastanelerde, ne morglarda bulabildi. “Buradan ayrılmayacağım, oğlum bulunana kadar,” diyor.
La Guaira’da, kayıp kişilerin aranması genellikle kadınların omuzlarında. Sadece haber beklemekle kalmıyorlar; enkazı elleriyle temizliyor, yardımın dağıtımını organize ediyor ve diğer ailelere destek oluyor. Genellikle morglara giderek ölenleri tanımak da onlara düşüyor.
Bu durum alışılmadık değil. UN Women gibi kuruluşlar, insani krizler ve felaketler sırasında kadınların genellikle ücretli bakım işlerinin yanı sıra kurtarma çalışmalarına, topluluk organizasyonuna ve etkilenenlere destek verme konusunda daha fazla yük üstlendiğini belgeliyor.
Miriam Villalta, üç yıldır Peru’da yaşayan 50 yaşındaki eşi ve kız kardeşiyle birlikte her güne kahvaltı yapmadan başlıyor. “Yardım genellikle gece geldiği için,” diyor. Zamanla yardım, özellikle yiyecek miktarı azalmış durumda.
“Ancak sevdiklerimiz için savaşmaya devam ediyoruz,” diye vurguluyor. “Sadece arkadaşları gelmiş, yöneticilerden kimse yok. Yangın söndürenler meslektaşlarını kurtarmak için, hemşireler kendi meslektaşlarını, polis memurları da kendi meslektaşlarını kurtarmak için geldi; ama benim oğlum için kimse gelmedi.”
Delcy Rodríguez’in hükümeti tarafından açıklanan son verilere göre, 22 Temmuz itibarıyla ölü sayısı 5.300’ü aşmış, yaralı sayısı 16.740 ve evsiz kalan kişi sayısı 17.907. Ancak bu rakamlarda kayıp kişilerin sayısı belirtilmiyor; bu da felaketin boyutunu anlamak için önemli bir eksiklik.
Birleşmiş Milletler, başlangıçta yaklaşık 50.000 kişinin kayıp olduğunu tahmin ederken, bağımsız kuruluşlar ise yaklaşık 40.000 kişinin kayıp olduğu belirtiliyor.
28 yaşındaki Daniela Castro ise Opppe-26 binasının enkazında bir nebze huzur buluyor. Burada, 65 yaşında, uzun siyah saçlı ve grileşen kökleri olan eşi Yraima Josefina García Miquilena ile birlikte yaşayan iki yeğeni Breyelis ve Breiner Castro da bulunuyordu.
Zaman geçtikçe arama çalışmaları devam ediyor. Castro, diğer katlarda ve binalarda kurtarmalar yapıldığını görmüş ancak “Building I’den henüz kimse kurtarılmadı.”
Yanında, kısmen yıkılmış olan Opppe-25 binası duruyor. Leaning against a column and sitting on broken pieces of concrete, Castro rests. “Bizim çektiğimiz videoyu viral hale getirenler,” diyor.
Bu, bir halı parçasıyla betonun kaldırılmaya çalışıldığı görüntüleri gösteren video. Bu görüntülerin yayılması üzerine, Caribe’deki Opppe binalarına daha fazla ağır ekipman geldiği belirtiliyor.
24 Haziran’dan beri uykusuzluk Daniela Castro’nun en yakın arkadaşı haline gelmiş. 00:00’da hala uyanıkken, “Annenin cesedini buldular. Sanırım anneniz,” mesajını aldı. Hemen kalkıp kardeşinden onu oraya götürmesini istedi. Sabah 01:00’de Caraballeda’ya vardı. Ceset García Miquilena’nin cesedi değildi. Sabah 03:00’te La Vega’ya döndü. “Kendimi bir çıkmazda hissediyorum,” diyor.
Eğer annesinin cesedi bulunamazsa, sonsuza dek annesinin hala bir yerde olduğunu bilmenin ağırlığıyla yaşayacağını biliyor.
“Beni burada tutan şey, onu son kez görmek için duyduğum arzu. Onu hayatta bulamayacağımı biliyorum ama onu enkazdan çıkarana kadar huzur bulmayacağım,” diyor.
Bir yanıt yazın