Syracuse Üniversitesi, kampüste tecavüze uğrayan bir öğrencinin polisten kayıtları elde etmesini engellemeye çalışıyor

Syracuse Üniversitesi, Kampüs Cinsiyet Saldırısı Kurbanının Polis Kayıtlarına Erişmesini Engellemeye Çalışıyor

Syracuse Üniversitesi, 1980’lerde yaşanan kampüs cinsiyet saldırılarıyla ilgili davada, eski bir öğrencinin polis kayıtlarını elde etmesini engellemeye çalışıyor. Üniversite, daha önce kendisini “öğrencilerin yaşadığı sorunlarda onlara destek olmak ve her adımda yanlarında olmak” konusunda kararlı olduğunu iddia etmişti. Ancak, üniversitenin bu eylemleri, bu taahhüde aykırı görünüyor.

Syracuse Polis Departmanı, eski bir öğrencinin davasında, eski kayıtlara erişim sağlaması için davacıya kayıtları sağlaymayı kabul etti. Ancak, Syracuse Üniversitesi avukatları müdahale ederek, davacının birçok kayda erişimini engellemeye çalıştı. Üniversite, yasal belgelerde, polis departmanına gönderilen çağrının “çok geniş kapsamlı” olduğunu ve “ölçek dışı bir coğrafi alanı kapsadığı” için “makul olmayan bir yük oluşturduğunu” savunarak, davacının erişimini kısıtlamaya çalıştı.

New York Eyaleti Mahkemesi Hakimi Joseph Lamendola, Şubat ayında üniversitenin lehine karar vererek, davacının elde edebileceği kayıtları önemli ölçüde sınırladı. Bu durum, davanın açılmasını zorlaştırdı.

Avukatlar, kararın temyizi için Haziran ayında devreye girerek, konuyu bir eyalet temyiz mahkemesine taşıdı.

Davacıyı temsil eden eski Manhattan savcısı Andrew Stengel, “Bu, 1980’lerde SU’nun cinsel saldırılar hakkındaki haberleri bastırmasının bir tekrarı gibi” dedi. Üniversitenin, “kampüste ve çevresindeki bölgede cinsel saldırıların bir sorun olmadığını iddia ederek” davacıyı “travmatize etmeye devam ettiğini” savundu.

Stengel ve müvekkili (yasal belgelerde “Jane Doe” olarak adlandırılan), üniversiteye karşı “Adult Survivors Act” kapsamında dava açtı. Bu yasa, uzun zamandır yaşanan cinsel saldırıların mağdurlarının, failler ve ihmalkar kurumlar aleyhine dava açma hakkını bir yıl süreyle yeniden sağlayan bir New York yasasıdır.

Syracuse Üniversitesi’nin iletişim sorumlusu Sarah Scalese, yazılı bir açıklamada “Aktif davalar hakkında yorum yapmıyoruz” dedi. Daha önceki haberlere yanıt olarak, Scalese üniversitenin “cinsel ve ilişkisel şiddetten etkilenen kişilere destek olmak için sağlam bir yapıya sahip olduğunu” belirtmişti.

Doe, 27 Şubat 1987’de, üniversitenin müzik binasının üçüncü katındaki banyoda bıçaklı saldırıya uğradı. Davaya göre, saldırganın kapıyı kilitlememiş olması nedeniyle binaya girmiş ve üniversite yönetiminin saldırıdan sonra kendisine “sıfır destek” sunduğu iddia ediliyor. Müzik programının yöneticisi (şu anda hayatta değil), davacının “Erkekler de tecavüze uğrayabilir” dediği ve “hayata devam etmesi” yönünde tavsiyelerde bulunduğu belirtiliyor.

Bu olay, Syracuse kampüsünde ve çevresinde yaşanan cinsel şiddet sarmalının bir örneğidir. Saldırıların yaygınlaşması, öğrenci protestolarına, ulusal basının ilgisine ve üniversitelerin suç istatistiklerini kamuya açık hale getirmesini gerektiren yasal düzenlemelere yol açmıştır.

ProPublica’nın daha önceki araştırması, Alice Sebold adlı bir yazarı hedef alan bir davayla ilgiliydi. Sebold, 1981 yılında Syracuse Üniversitesi’nde yaşadığı saldırıyı anlatan bir otobiyografi yazmıştı. Araştırma, üniversitede dört yıl içinde birçok kadının yabancılar tarafından saldırıya uğradığını ortaya koydu. Sebold’un yaşadığı olay, Thornden Park’ta yaşanan üçüncü saldırıydı.

O dönemki bazı polis raporlarında “BASINA KAPALI” ibaresi bulunuyordu. Eski bir Syracuse dedektifinin ifadesine göre, bu durum üniversitenin polis departmanındaki etkisini kullanarak, “Syracuse Üniversitesi bölgesindeki herhangi bir tecavüz, hırsızlık veya soygun hakkında basına bilgi verilmemesi” yönünde talepte bulunduğunu gösteriyordu.

Geçen yıl, Stengel, 1982’den 1987’ye kadar üniversiteyi, Thornden Park’ı ve öğrenci ile öğrenci olmayan konutları içeren bölgedeki çeşitli suçlara ilişkin tüm polis çağrılarını ve raporlarını talep etti.

Davanın ekinde yer alan e-postalarda, polis departmanının avukatının Stengel’in araştırmasını belirli bir posta koduyla sınırlamasını önerdiği görülüyor. İki taraf da Ağustos 2025’te şartları kabul etmiş ve polis departmanı kısa süre sonra kayıtları toplamaya başlamıştı.

Bir ay sonra, üniversite, çağrıyı “kısmen iptal” etmek için bir başvuru yaptı. Üniversite avukatları, sadece merkezi ve batı New York eyaletine uygulanan yasalara dayanarak, talebi sınırlama hakkına sahip olduğunu savundu. Üniversite, çağrının polis departmanı için gereksiz iş yükü yaratacağını ve alakasız belgelerin ortaya çıkarılmasına yol açacağını iddia etti.

Polis departmanı daha sonra pozisyonunu değiştirerek, Stengel’in talep ettiği belgeleri sağlamanın 845 saatlik bir zaman ve 50.000 dolarlık bir maliyet gerektireceğini belirtti. (Bir sözcü, “Şehrin aktif davalar hakkında yorum yapmadığını” söyledi.)

Duruşmada, üniversiteyi temsil eden avukat John Powers, eski Syracuse Belediye Başkanı Lamendola’ya, kendi deneyimlerinden yola çıkarak, şehrin “SBF (Bilgi Edinme Yasası) talepleri ve çağrılarıyla boğuştuğunu” ve bunun da şehre büyük bir yük getirdiğini hatırlattı.

Avukat, belgelerin dijitalleştirilmediğini belirterek, hakimin daha önce yaptığı gibi, kendisinin de şehir avukatı olduğunu ve bu nedenle şehrin işleyişine aşina olduğunu vurguladı. Şehir çalışanlarının, hakimin daha önce yaptığı gibi, “tozlu bir depoda arama yapmak, suçun hangi posta kodunda gerçekleştiğini belirlemek, belgeleri incelemek” zorunda kalacağını ifade etti. (Powers, yorum yapmayı reddetti.)

Hakim Lamendola, üniversitenin lehine karar vererek, sadece kampüs binalarında meydana gelen olayların polis tarafından raporlanmasını ve diğer suçlarla ilgili bilgilerin sağlanmamasını talep etti. Ayrıca, üniversiteye, davada sanık olarak yer alan kişilere yardımcı olmasını ve hangi vakaların hakimin kriterlerini karşıladığını belirlemesini istedi.

Davacının ekibi, 29 Haziran’da, hakimin kararının, “kampüsün şehirle iç içe olduğu” göz önüne alındığında, sadece kampüs binalarında meydana gelen olaylara odaklanmasının “gerekçelendirilmesi zor” olduğunu savunan 37 sayfalık bir temyiz dilekçesi sundu. Temyiz dilekçesinde, hakimin ayrıca üniversite personelinin “hakimlerin kriterlerini karşılayan ve hangilerinin karşılamadığına kendilerinin karar vereceği” bir durum yaratmasının, “sanığın kendi çıkarına olacak şekilde kanıtları kontrol etmesine olanak tanıdığını” savundu.

Üniversitenin Eylül ayının sonuna kadar temyize yanıt vermesi gerekiyor.

Yasal belgelerde ayrıca, üniversite avukatlarının, davada sanık olarak yer alan Michael McKinney’nin adını da gündeme getirdiği görülüyor.

Telefonla ulaşılan McKinney’nin avukatı Donald Kelly, “Üniversitenin, sorumluluğu azaltmak için bir mahkumun üzerine dava açmasının endişe verici” dedi ve McKinney’nin “maddi durumu iyi olmadığı” için bu durumun daha da sorunlu olduğunu belirtti. Ayrıca, McKinney’nin 1987’deki saldırı olayında suçlanmadığını vurguladı.

Uzman Jonathan Cardi, üniversitenin üçüncü taraf çağrılarına itiraz etmesinin veya sorumluluğu başkalarına kaydırmaya çalışmasının alışılmadık olmadığını belirtmiştir.

Sonuç olarak, Syracuse Üniversitesi’nin bu eylemleri, daha önce duyurulmuş taahhütleriyle çelişmektedir ve davacının adalet arayışını zorlaştırmaktadır.