Eski İşçi Partisi bakanı Alan Milburn, uzun zamandır beklenen raporunu sundu.
Stefan Rousseau/PA Images/Alamy
Eski İşçi Partisi bakanı Alan Milburn, Birleşik Krallık’ta eğitim, istihdam veya eğitim programlarına dahil olmayan yaklaşık 1 milyon genç (Neet) hakkında uzun zamandır beklenen raporunu nihayet yayımladı. Raporda, 16-24 yaş arası tüm gençler için garantili iş veya eğitim fırsatları önerilirken, aynı zamanda sosyal yardımlara yönelik odaklanmanın değiştirilmesi gerektiği de vurgulanıyor. Hangi fikirlerin uygulanacağı hükümete ait olacak, ancak uzman panelimiz bazı kilit konuları değerlendirdi.
İşçi Partisi’nin refah reformu için değişen bir manzara
Tony McNulty, öğretim üyesi ve İngiliz siyaseti ile kamu politikası alanında doçent

Hükümetin refah reformu konusundaki mevcut tartışmalarının her yönü bu kez farklı. Eski başbakan Keir Starmer’ın Temmuz 2025’te reformu sağlama çabaları olabilecek en kötü şekilde organize edilmişti. Bunun bir “güven meselesi” olduğu söylemi, gerçek ya da hayali olsun, her zaman anlamsızdı.
İsyan, kış yakıt desteğine yönelik ciddi kısıtlamalar, hükümetin iki çocuklu aileler için sosyal yardım sınırını kaldırmayacağı konusundaki ısrarı ve bu değişikliklerin yaklaşık 250.000 kişiyi yoksulluğa iteceği yönündeki kendi değerlendirmesi bağlamında yaşandı. İşçi Partisi hükümetinin seçilmesinden birkaç ay sonra, varoluş nedenini unutmuş gibi görünüyordu.
Amacı ne olursa olsun, bu planlar İşçi Partisi değerlerinden yoksun olarak algılandı. Bu kez ise dünya değişti. En önemlisi, reddedilen politikanın üç ana mimarı (Starmer, maliye bakanı Rachel Reeves ve çalışma ve emeklilik bakanı Liz Kendall) artık ortada değil – ya arka sıralara sürüldüler ya da yeni yollar aramaya gittiler.
En önemlisi, zemin hazırlandı ve sahne hazırlandı – disiplin komitesi, kabine ve Burnham tarafından. Tartışma artık geçen yazdan farklı olarak İşçi Partisi’nin şartlarında yürütülüyor gibi hissettiriyor. Yaklaşık bir milyon, çalışabilecek ve belki de çalışması gereken gençlerin sosyal yardımlarla geçinmesiyle ilgili sürekli, bazen gizli bir tartışmanın olması tesadüf değil.
Milburn’ün odak noktası öncelikle bu genç grup oldu – ve bu, onlarla birlikte çalışarak üretken bir rol sağlamaya ve beklentilerini ve hedeflerini karşılamaya yönelik bir dilde ifade edildi. İşçi Partisi’nin kendi dilinde bir tartışma. Siyasi bir strateji ve arka sıradaki milletvekillerini ciddiye alan bir hükümet. Bu, geçen yıla kıyasla çok farklı bir durum. Başarının garantisi olmasa da, hükümetin artık kendi şartlarında reformu sağlama şansı var – ve bu önemli.
Lisa Russell, eğitim ve istihdam profesörü
Gençler aniden 16 yaşında Neet olmuyor. Alan Milburn’ün uzun vadeli sosyal yardım bağımlılığı yerine fırsatlara odaklanması memnuniyet verici olsa da, meslektaşlarımla birlikte Neet’ler üzerinde yaptığımız çalışmalar, bu yaklaşımın bu kadar karmaşık bir durum için oldukça kaba bir araç olduğunu gösteriyor.
Bulgularımız, gençlere sadece iş veya bir yerleştirme garantisi vermenin, yıllarca karşılanmamış ihtiyaçlarla yaşamanın getirebileceği uzun vadeli etkileri göz ardı ettiğini gösteriyor. Bunlar arasında zihinsel sağlık sorunları, zorbalık, eğitimde kesintiler veya teşhis edilmemiş ve desteklenmemiş özel eğitim ihtiyaçları ve engellilikler (SEND) yer alabilir.
İngiltere’deki Neet gençler için müdahalelerin haritalandırılması üzerine yaptığımız beş yıllık çalışma, desteğin kalitesinin önemli olduğunu gösteriyor. Milburn’ün önerisi, uygun gençlere tam finanse edilen altı aylık bir iş garantisi veriyor. Ancak anlamlı fırsatlar sunmak ile gençleri ihtiyaçlarını karşılamayan bir sürece katılmaya zorlamak arasında önemli bir fark var. Eğitim, eğitim veya istihdam yolları bir gencin koşullarına uygun değilse, hayal kırıklığı ve ilgisizlik riski ortaya çıkar. Bu da kimsenin sonuçlarını iyileştirmeyecek.

Rapor, 25 yaş altındakiler için kişisel bağımsızlık ödemelerinin (PIP) ve evrensel kredinin sağlık bileşeninin yerini alacak bir “gençlik ödeneği” önerisi de içeriyor. Ancak kalıcı bir değişim sadece refah reformundan daha fazlasını gerektirir. İstihdam desteğinin yanı sıra, ortaokullarda daha az katılık ve sınav sonuçlarına daha az odaklanma olmalı. Ayrıca daha iyi zihinsel sağlık hizmetleri ve ihtiyaçları çoğu zaman fark edilmemiş gençler için daha güçlü destek de gerekiyor. Bir “fırsat garantisi” ancak fırsatların kendisi gerçekten kapsayıcı ve destekleyici olursa işe yarayabilir.
İş veya eğitim fırsatları, genç kişi için uygun olmalıdır.
Quality Stock Arts/Shutterstock
Önceki politika genç çalışanlara yardımcı olmadı
Rachel Scarfe, ekonomi doçenti
Bir çalışanı istihdam etmenin, saatlik veya yıllık asgari ücretin ötesinde birçok maliyeti var. Geçen yıl 21 yaş ve üzeri çalışanlar için işverenlerin ulusal sigorta primlerindeki artış, bu artışlardan sadece biriydi. 2019’da işverenlerin yapmak zorunda olduğu otomatik emeklilik katkılarına da artışlar yapıldı ve 2016’da İstihdam Hakları Yasası kapsamında hastalık ödemesi de iyileştirildi. Bu maliyetlerin hepsi ücretlerle bağlantılı, bu yüzden ücretler arttığında ulusal sigorta, emeklilik ve hastalık ödemesi gibi yardımların maliyeti de artar.
İşçi Partisi’nin 2024’te ulusal asgari ücret yaş sınırını 25’ten 21’e düşürmesiyle tam olarak bu oldu. İşverenler genellikle ek maliyetlerini çalışanlara daha düşük ücretler ödeyerek yansıtmaya çalışıyor. Bu mümkün değilse (artan asgari ücret nedeniyle), işe alımları azaltabilirler. Bazı durumlarda ise genç bir çalışanı hiç işe almamayı tercih edebilirler.
Alan Milburn, 25 yaş altı çalışanlar için işverenlerin ulusal sigorta primlerini kaldırmayı önererek ve otomatik emeklilik katılımının daha fazla genişletilmemesini tavsiye ederek bu sorunu fark etti. Önerilen ulusal sigorta primleri indirimi, perakende ve konaklama sektörlerindeki işverenleri hedef alıyor. Bu sektörler genellikle asgari ücretle çalışan birçok genci istihdam ediyor. Sonuç olarak, artan asgari ücretin ve diğer maliyet artışlarının birleşik etkisi diğer sektörlere göre daha büyük. Bu durum, gençlerin iş bulma şansını olumsuz etkilemiş olabilir.
İşverenler yapay zekaya karşı koymalı
Fabian Stephany, yapay zeka ve iş alanında doçent
Yapay zekanın, gençlerin genellikle başvurduğu giriş seviyesindeki işleri olumsuz etkilediğine inanmak için ekonomik bir neden var. Sonuç olarak, temel bir değişiklik gerekiyor. Hem gençlerin hem de yaşlıların yapay zeka hakkında temel bir anlayışa sahip olmaları ve bunu iş yerlerine entegre etmeleri konusunda bilgilendirilmeli. Tıpkı on yıllar önce bilgisayarların ortaya çıkışı gibi, herkesin bir dereceye kadar yapay zeka ile çalışması beklenebilir.
Ancak, birçok giriş seviyesindeki pozisyon tekrarlayan, standartlaştırılmış işlerle – yani emtia işleriyle – tanımlanıyor; örneğin e-posta ve notlar yazmak veya sunum slaytları hazırlamak gibi. Yapay zeka bu görevleri kolayca yapabiliyor, bu da şirketler için kısa vadede genç çalışanları yapay zeka ile değiştirmek için bir ekonomik teşvik oluşturuyor ve Neet sorununa katkıda bulunuyor. Benzer şekilde, “yapay zeka bahanesiyle” şirketler genç çalışanları işten çıkarırken yapay zekayı bir bahane olarak kullanabilirler.
Ancak, benim bakış açıma göre sorun çok daha derin. Şirketler, genç çalışanlara yatırım yapmayarak kendi yetenek havuzlarını kesiyorlar, çünkü beş veya on yıl sonra uzmanlara ihtiyaç duyacaklar. Bu, ciddi sonuçlar doğuracak, çünkü yapay zeka konusunda uzmanlara daha çok ihtiyaç duyulacak, daha az değil. Firmalar, gençlerin becerilerini geliştirmeye yatırım yaparsa uzun vadede kazanç sağlardı.
Bu ikilemden kaçmak için hükümet, firmaları insana odaklanmaya teşvik etmek için elinden gelen her şeyi yapmalı. Gençler öğrenirken hata yaptığında işverenler maliyetle karşılaşsa da, şirketler bunun yerine çalışanların yapay zekayı kullanma konusundaki uzmanlığını hızlandırma sürecine odaklanmalı.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
