Yaklaşık 20 yıl önce siyaset bilimi profesörlüğüne başladığında, öğrendiği ilk beceri gürültülü bir sınıfı nasıl susturacak olduğunu öğrenmekti. Bugün ise çoğu zaman telefonlarına bakıp yanındaki arkadaşına neredeyse hiç bakmayan, sessiz bir sınıfa giriyor. Bir üniversitede 2026 yılında yapılan ve 40 binden fazla üniversite öğrencisini kapsayan ankette, öğrencilerin neredeyse altı onunda bazen ya da her zaman yalnız hissettiğini söyledi. Aynı dönemde, aile, arkadaş ya da başka kişilerle ortalama bir günde yüz yüze sosyalleşen Amerikalıların oranı, 2015’teki yüzde 38’den 2025’te yüzde 30’a geriledi. Bu veriler, kendi üniversitesi gibi kolej kampüslerinde sıkça görülen bir çelişkiyi ortaya koyuyor: Birçok yeni öğrenci yakın ilişkiler istiyor, ancak onları başlatmaktan endişe duyuyor ve sürdürme konusunda neredeyse hiç tecrübe edinmiş.
Bu farkına varan akademisyen, öğrencilerinin birbirleriyle nadiren konuştuğunu, bir dönem boyunca bile sınıf arkadaşlarının adlarını öğrenmeden geçtiklerini gözlemledi. Birçok öğrenci, kendileriyle ve çevredekiler arasında o birkaç metre mesafeyi aşarak arzu ettikleri sosyal bağa ulaşmanın nasıl olacağından emin değillerdi. Bu belirsizlik etrafında tasarladığı bir onur sempozyumu, arkadaşlığın akademik incelenmesini, arkadaşlığı kurma ve sürdürme pratiğine dayalı egzersizlerle bir araya getiriyor.
Bir yanıt yazın