İçeriğe geç
18 Kasım 2026, Çarşamba
İstanbul 16° BIST 13.268,80 USD 48,83 EUR 55,72
Editör masası Forum

İç Organlarımı Elinde Tuttu”: Balayında Bir Hipopotamın Saldırısına Uğrayan Adamın Şok Edici Anlatımı

‘İç organlarımı ellerinde tuttu’: Samuel McKee, eşi Anna ile birlikte Port Angeles, Washington’da. Fotoğraf: Annabel Clark/The Guardian ‘İç organlarımı…

Son güncelleme: 18 Kasım 2026, 18:07
İç Organlarımı Elinde Tuttu”: Balayında Bir Hipopotamın Saldırısına Uğrayan Adamın Şok Edici Anlatımı

‘İç organlarımı ellerinde tuttu’: Samuel McKee, eşi Anna ile birlikte Port Angeles, Washington’da. Fotoğraf: Annabel Clark/The Guardian

‘İç organlarımı ellerinde tuttu’: Samuel McKee, eşi Anna ile birlikte Port Angeles, Washington’da. Fotoğraf: Annabel Clark/The Guardian

Yavrularını koruyan bir dişi hipopotam, doğanın en korkunç güçlerinden biridir. Neyse ki, ben de onunla yüzleşmeye hazır biriyle evlenmiştim.

BayHaber sitesini Google’da tercih edilen kaynak olarak seç

Anna ve ben geçen yılın eylül ayında Portekiz’de evlendik. 13 yıldır birlikteydik. Yeminlerinde şöyle demişti: “Hayatın bize ne getireceğini bilmiyorum ama birbirimize olan sevgimizin her zaman sabit kalacağını biliyorum.”

On gün sonra ise Botswana’nın bir bataklığında, iç organlarım sırtımdan dışarı sarkarken buldum kendimi.

Okavango Deltası’nda balayındaydık. O akşam geleneksel kanolarla bir grup halinde yola çıkmıştık. Hipopotam aramıyorduk; gezi aslında bitkilerle ilgiliydi.

Yola çıkmadan önce, yakınlarda iki yavrulu bir dişi hipopotamın olduğunu ve ondan uzak durmamız gerektiğini öğrenmiştik. Uzakta hipopotamı fark ettim ve fotoğraf çekmek için yaklaştım – devasa bir yaratıktı, açık ağzı büyük dişlerini gösteriyordu; yavruları da arkasındaydı.

Kanomuz diğerlerinden uzaklaşmıştı. Aniden arkamızdan bir ses duydum – su sıçraması, homurtular, kükremeler. Tekne sallanmaya başladı. Sol tarafa döndüm ve aynı hipopotamı, ağzı hâlâ açık bir şekilde üzerimize doğru koşarken gördüm. Rehberin yüzündeki ifadeyi asla unutmam: saf bir dehşet.

Sonra hipopotam bana vurdu. Sanki bir araba çarpmış gibiydi. Suyun altına itildim ve bataklığın dibine yapıştım. Göğsümü ve sırtımı ezdiğini hissedebiliyordum. Bir an için çeneleri gevşedi. Sonra tekrar kapanıp bacağıma kenetlendi.

Image of hippo with mouth open in river

Anna beni hipopotamın ağzında yatarken gördü. Öldüğümü sandı. Ama kendini kurtarmak yerine hipopotama doğru atıldı. Kendi ifadesine göre ilkel bir çığlık atıp sığ sudan hızla geçmişti. Sonra hipopotamın yüzüne yakın bir yere vurdu ve o da beni bıraktı.

Suya çıktım ve yürümeye çalıştım. Sırtımda acı hissettim, aşağı baktım ve iç organlarımın dışarı sarktığını gördüm. Anna’ya, “Yardıma ihtiyacım var,” dedim. Bir kolumu iç organlarımı tutmak için etrafıma doladım, diğer kolumla da onun omuzlarını kavradım. Diğer kanolardan birine ulaşana kadar yürüdük.

‘Ağzının açıldığını ve üzerimize doğru koştuğunu gördüm’: Samuel McKee’nin hipopotam fotoğrafı. Fotoğraf: Samuel McKee

Diğer turistler dehşete düşmüştü. Yaşam yeleklerinin üzerinde yüzüstü yatıyordum. Belimde bir kemer vardı, bu yüzden Anna onu çıkarıp bacağıma turnike yaptı. Başörtüsünü de koluma sardı. Ona iç organlarımı geri itmesini söyledim. Mantıklı bir şekilde bunu reddetti ve elleriyle tuttu.

Bize bir helikopterin 30 dakika içinde geleceği söylenmişti. “Tamam, bu kadar süre dayanabilirim,” diye düşündüm. Ama bir iki saat sonra güneş batmaya başladı. Sonra o gece hiçbir helikopterin oraya ulaşamayacağı söylendi. Beni asıl öfkelendiren şey, şimdi ölebileceğim düşüncesiydi. Daha yeni evlenmiştim.

İtfaiye sedyesiyle kampa geri taşındım. Her sarsıntı dayanılmazdı. Basit bir ilk yardım kitıyla tedavi edildim. Birisi Anna’nın telefonunu sudan çıkarmayı başarmıştı. İnanılmaz bir şekilde telefon hâlâ çalışıyordu. Akşam 8’e az kala annemi aradı. Telefonu aldım: “Anne, bir hipopotam saldırısına uğradım. Şu an iç organlarım dışarıda bir çadırda yatıyorum. Öleceğim. Tahliye edilmem gerekiyor.” Ailem hemen harekete geçti. ABD büyükelçiliği de sürece dahil oldu. Güney Afrika’daki bir hastaneye haber verildi.

Uzun saatler sonra güneş doğdu ve bir helikopter sesi duydum – hayatımda duyduğum en güzel sesti. Bir doktor çadıra girdi. Söylediği ilk şey şuydu: “Üzerinde pantolon yok.” Nezaket, öncelikler listemizde epey aşağı düşmüştü. “İç organlarım sırtımdan dışarı sarkıyor,” dedim. “Bana zorla iç çamaşırı giydirmeyeceksin, değil mi?” Bunun üzerine Anna beni bir örtüyle kapattı.

Netcare Milpark Hastanesi’ne vardığımda acil ameliyata alındım. Yaralarım arasında sırtımda bir delik, uyluğumda ve kolumda derin yaralar, kırık kaburgalar ve omurlar, birkaç iç organımın hasar görmesi ve ezilmiş bağırsaklar vardı.

Evime uçacak kadar iyileşmem 19 gün sürdü. Fiziksel olarak hâlâ iyileşmeye çalışıyorum ve çömlekçiliğin zihinsel olarak terapötik olduğunu keşfettim. Anna da hâlâ fiziksel terapi alıyor. Meğer bir hipopotama vurmak kaburgalar için pek iyi değilmiş. Ayrıca ikimiz de psikolojik danışmanlık aldık. Hiçbirimiz hipopotamı suçlamıyoruz. O sadece kendi bölgesini koruyordu.

Evimizde çektiğim fotoğraf hâlâ duvarda asılı duruyor. Muhtemelen alışılmadık bir hatıra. Ama ne de olsa eşinin hayatınızı kurtarmak için bir hipopotama vurduğu pek sık rastlanan bir durum değil.

Sophie Haydock’a anlatıldığı şekliyle

Paylaşmak istediğiniz bir deneyiminiz mi var? [email protected] adresine e-posta gönderin.

İlginizi Çekebilir: Albanese: Trump, Xi ve Putin’in Ukrayna görüşmeleri Avustralya’nın yetki alanında değil →
Kaynak: The GuardianKaynak yazarı: Sophie Haydock
💬 Topluluk Masası & Tartışma

Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.

Foruma Katıl & Yanıtla ➔
Forumda sor / tartış
BayHaber Arama

Hangi konuyu araştırıyorsunuz?

En az 3 karakter yazın.

Tüm Bölümler

BayHaber’i keşfedin

Okuma görünümü

BayHaber’i nasıl okumak istersiniz?

Seçiminiz bu tarayıcıda saklanır. İki gazete görünümü görselleri ve sayfa ritmini basılı yayın hissine yaklaştırır.