Emek Partisi’nin Göçmenlik İkilemi: Bakım İstisnalarıyla Her İki Tarafa da Sahip Olmaya Çalışıyor

İçişleri Bakanı Shabana Mahmood, sosyal bakım çalışanlarına ilişkin politika değişikliğini duyurdu.
EPA/TOLGA AKMEN

İçişleri Bakanı Shabana Mahmood’un göze çarlan göçmenlik açıklaması, bir kişinin sınırsız kalış izni (ILR) almadan önce İngiltere’de ne kadar zaman geçirmesi gerektiği konusuna odaklandı. Bu sürenin beş yıldan on yıla çıkarılacağını söyledi – ancak sosyal bakım çalışanları muaf tutulacak. Bu öneri geniş çapta bekleniyordu, ancak sosyal bakım çalışanlarını muaf tutmak hükümet için bir politika değişikliği (u-turn) niteliği taşıyor.

Öneriler karışık bir tepki aldı. Soldan bazıları şartı sağlayan sürelerin çok yüksek olduğunu söylerken, sağdan bazıları da bakım çalışanlarını muaf tutarak planların göçmenliğe karşı çok yumuşak olduğunu iddia etti.

Çoğu göçmen, beş yıllık yasal ikametın yerleşim yolunu sağlayacağı anlayışıyla İngiltere’ye geldi. Bu nedenle hükümetin bu şartları geriye dönük olarak değiştirme kararı, göçmenlik politikasının adaleti, güveni ve meşruiyeti açısından ciddi sorular doğuruyor.

İngiltere şimdi Avrupa’nın en katı yerleşim ve vatandaşlık sistemlerinden birine doğru ilerliyor. Aslında bu yönelim, eşitliğe, işçi haklarına ve sosyal adaleta bağlı olduğunu savunan bir İşçi Partisi hükümetinden çok, siyasi sağla daha kolay ilişkilendiriliyor. Peki göçmenlik politikası konusunda şu an nerede durum, ve bu değişim bize İngiliz siyaseti hakkında ne söylüyor?

Sert söylemin yılları

Sert vatandaşlık şartları, siyasi yelpazede 16 yıldır süren kısıtlayıcı göçmenlik söyleminin ardından geliyor. 2010’dan itibaren Muhafazakâr önderliğindeki koalisyon hükümeti, net göçmenliği yüz binlerden on binlere indirme taahhüdünü verdi. O zamandan beri ardışık hükümetler ve muhalefet partileri, sert göçmenlik söyleminde birbirlerini geride bırakmaya çalıştı.

Son Muhafazakâr hükümet, Reform UK’yi geride bırakmak amacıyla nativist, dışlayıcı söyleme ve katı politika önerilerine doğru savruldu. Sonuç, göçmenliği halkın gündeminde yüksek tutmak oldu (Brexit ve COVID sonrası iniş-çıkışlarla birlikte).

Kırık haber değil. Temelsiz görüşler değil.

Buna rağmen sert söyleme rağmen, göçmen iş gücüne ihtiyaç duyan bir ekonomiyle Hong Kong ve Ukrayna vatandaşları için insani programların birleşimi, net göçü tüm zamanların en yüksek seviyesine çıkardı. Bu, Muhafazakârların iktidardan ayrıldığı 2023 yılında yaşandı.

Kritik olan, önceki hükümetlerin göç konusunda sert söylemesiyken, Brexit iş pazarında özellikle birçok İngilizin yapmak istemediği düşük ücretli işlerin bazılarında büyük açıklıklar yarattı. Sonuç olarak, sağlık ve bakım vizeleri de dahil olmak üzere bu açıkları doldurmak için bir dizi politika uygulaması getirildi.

Bu uygulama popüler oldu ve 2023 yılında sosyal bakım çalışanlarına 106.000 vize verildi (bu rakam bakıcılarını dahil etmiyor). Ancak o zamandan beri, sponsorlara yönelik artan denetim ve bu vizeyle İngiltere’ye bakıcıların gelmesini durdurma kararı keskin düşüşlere yol açtı.

Sağlık ve bakım çalışanı vizesi son derece popüler oldu ve sektördeki açık doldurmaya yardımcı oldu.
mapo_japan/Shutterstock

İşçi Partisi uzun süredir göç konusunda eleştirilere maruz kalıyor. Parti, muhalefetteki yıllarının çoğunu, yönetilen göç programı konusunda iktidarda yapılırken görünen hatalar için özür dilemeye harcadı. Bu, Avrupa’nın en kapsamlı göç politikalarından birine yol açan bir dizi politikanın ürünüydü.

Ve ideolojik olarak, göç her zaman İşçi Partisi için bir baş ağrısıydı. Diğer sosyal demokrat partiler gibi İşçi Partisi, daha sıkı sınırları tercih eden korumacı sendika kökleriyle, göçmenleri korumaya yönelik hak temelli geleneği arasında bölünmüş durumda.

Bu ikilem, Blair döneminden beri küreselleşmeyi kaçınılmaz gören ve enflasyonu kontrol etmenin bir yolu olarak esnek göçmen iş gücünü benimseyen İşçi Partisi’nin neoliberal dönüşüyle daha da karmaşıklaşıyor. Kısacası, İşçi Partisi, “sınırları güvende tutma” söylemini kullanırken, iş gücünü göçe dayalı bir pazarı derinleştirmeye iştirak etti.

Bu ideolojik gerilimler, hem İşçi Partisi’nin hem de seçmeninin yapısında yansıyor; rekabet eden değerler ve önceliklere sahip üyeler ve seçicileri bir araya getiren “bira içenler” ile “şarap içenler”. Ve tam da bu yüzden yeni kurallar, sosyal bakım vizeleri konusunda kısıtlama ve muafiyetlerin karışık bir paketini içeriyor.

Andy Burnham’ın yönetimi, bu gerilimi doğrudan yüzleşerek ele aldı; partinin içindeki birçok kişi Mahmood’un doğallaşma için yüksek eşikler izlemesini sertçe eleştirdi. Konut Bakanı Angela Rayner de dahil olmak üzere önde gelen isimler, Mahmood’u insanların “ayağı altından halıyı çekmekle” suçladı. Bu parti içi gerilim, sosyal bakım çalışanlarının muaf tutulması kararına yol açtı.

Göçü artıran politikalar genellikle oy getirmez. Ancak sosyal demokrat partiler, bu konuda sessiz kalmak, sağdan gelen baskılara uyum sağlamak ya da seçici bir göç için orta bir yol tutmak arasında bir seçim yapabilir.

Eski başbakan Keir Starmer, sağ kanat retoriğini yankılamakla suçlandı ve yeni politikaların kaynaklandığı kısıtlayıcı beyaz kağıdı ortaya koydu. Pratikte İşçi Partisi’nin yaklaşımı, katkıya dayalı ikamete dayanıyor – ne kadar çok kazanırsanız, o kadar uzun kalabilirsiniz.

Şu ana kadar Burnham büyük ölçüde aynı gemide yol aldı; Mahmood’u içişleri Bakanı olarak korudu ve göç yönünde pek çok şeyi değiştirmedi. Yine de insani programlar ve serbest hareket konusundaki tartışmayı yeniden açma konusundaki son yorumları, dalganın değişmeye başlamış olabileceğini gösteriyor. Mahmood’un sosyal bakım çalışanları konusundaki görüş değişikliği, bu değişimin bir parçası olabilir.

• UK göçmenliği politikası