Eski Nvidia CEO’su Jensen Huang’ın Çinli bir casus şüphelisiyle romantik bir ilişki içinde olduğu iddiası, sektörü kökten değiştirebilecek nitelikte.
Eski Nvidia CEO’su Jensen Huang’ın Çinli bir casus şüphelisiyle romantik bir ilişki içinde olduğu iddiası şüphesiz sansasyonel. Ve potansiyel olarak sektörü kökten değiştirebilecek nitelikte.
Ancak Alice Huang hikayesi ne kadar inanılmaz olsa da, bu, Çin’in ekonomik casusluk programıyla ilgili uzun bir dizi vaka, iddia ve suçlamanın sadece en sonuncusu.

Bu bağlamda temel inancın, Çin’in dünyanın ekonomik gücü olma hedefi kapsamında şirketler, teknolojiler ve tüm endüstriler hakkında sistematik bilgi topladığı yönünde.
Çünkü casusluk genellikle devlet sırları, siyasi etki ve askeri istihbaratla ilişkilendirilse de, diğer ülkeler üzerinde ekonomik avantaj elde etmenin yollarını bulmakla da ilgili olabilir.
Bu genellikle araştırma veya tescilli teknolojilere erişim çabaları şeklinde ortaya çıkar. Çin’in teknoloji ve ilaç gibi ileri düzey alanlarda ABD gibi ülkeleri atlama çabası içindeyken bu tür şeyler özellikle çekici görülüyor.
Yine de Avrupa şirketlerinin de Çinli casusların hedefi olduğunu iddia ettiğini belirtmek gerekir. Almanya daha önce ekonomik casusluk nedeniyle yılda on milyarlarca avro ve on binlerce iş kaybettiğini, baş suçlunun da Çin olduğunu öne sürmüştü.

Çin’in şirketler ve endüstriler üzerinde casusluk yapmakla suçlandığı yöntemler, tuzak veya “bal tuzağı” planlarından siber saldırılar ve sosyal mühendisliğe, hatta ajanların ileri düzey şirketlerde iş bulmasına kadar uzanıyor.
Çin ayrıca hassas şirket bilgilerine erişmek için akademik veya iş ortaklıklarını da kullandığı düşünülüyor.
Çin kurallarına göre, Çin’de faaliyet göstermek isteyen çoğu Amerikalı veya Avrupalı işletme yerel bir şirketle ortak girişim kurmak zorunda ve bunun bir parçası olarak bilgi ve teknoloji paylaşmak mecburiyetinde kalıyor.
Bunun, Çin’in otomotiv endüstrisinde nispeten kısa sürede lider konuma gelmesini sağlayan yöntemlerden biri olduğu görülüyor.
Dünyanın geri kalanının artık Çin’den bu kadar çok teknoloji satın alması da sömürülmeye uygun bir başka alan olarak görülüyor.
Son yıllarda, Avrupa’nın kritik altyapısında Çin malı ağ ekipmanlarının kullanımı ve bu cihazların Çin’in güvenlik ve istihbarat servislerine bir arka kapı sunduğu iddiaları özellikle endişe yaratıyor.
Avrupa Birliği, Huawei ve ZTE gibi Çinli markaları ‘yüksek riskli’ tedarikçiler olarak tanımladı ve hatta Avrupa’nın telekomünikasyon ağlarında bu cihazları tamamen yasaklama girişimleri de oldu.
Çin ve Huawei gibi Çinli şirketlerin, ekonomik veya başka herhangi bir türde casuslukla bağlantılı olduklarını rutin olarak reddettiklerini belirtmek gerekir.
Çinli ekonomik casusluk vakaları sadece iddiaların ötesine geçti.
Bu yılın başlarında Linwei Ding, ABD’de ekonomik casusluk ve yedi suçlamayla devlet sırlarının çalınmasından suçlu bulundu. Bu olay, Google’dan çaldığı yapay zeka teknolojisiyle ilgili binlerce sayfalık bilgiyle ilgiliydi.
Mahkeme, Ding’in 2019’dan 2023’ün sonuna kadar Google için çalışmasına rağmen, bu sürenin büyük bir kısmında gizlice bir Çinli teknoloji şirketinde yönetici olarak görev yaptığını ve ayrıca kendi yapay zeka odaklı start-up’ına liderlik ettiğini tespit etti.
Google’a ait 2.000’den fazla sayfalık tescilli veriyi gizlice kişisel bir bulut hesabına yükleyerek bu firmaların yararına kullandığı anlaşıldı.
Google’daki görevi 26 Aralık 2023’te sona erdi ve Pekin’e tek yönlü bir uçuş rezervasyonu yaptı, ancak ABD’den ayrılmadan önce tutuklandı.
Ancak ekonomik casusluk suçlaması, çaldığı verilerin Çin’in yararına kullanıldığına dair kanıt eksikliği nedeniyle yakın zamanda iptal edildi. Ticari sırların çalınmasıyla ilgili suçlamalar ise sürdürüldü.
Bu arada, 2023 yılında Zheng Xiaoquing adlı bir adam, General Electric’ten ticari sırları Çin hükümetinin yararına çalmak için komplo kurmaktan suçlu bulundu.
Onun, türbinlerin tasarımı ve üretimiyle ilgili gizli dosyaları, gün batımı gibi görünüşte masum fotoğrafların içinde ikili kod olarak sakladığı iddia edildi.
Daha Fazla Bal, Daha Fazla Sorun
Jensen Huang ve casus olduğu iddia edilen Alice Huang
Jensen Huang iddialarındaki “bal tuzağı” unsuru bu hikayeyi özellikle dikkat çekici kıldı, ancak aynı zamanda onu daha da şaşırtıcı hale getirdi.
Çünkü “bal tuzağı” planı, en eski casusluk tekniklerinden biridir.
“Bal tuzağı” terimi ilk olarak John Le Carré tarafından 1974’te yazdığı ‘Tinker, Tailor, Soldier, Spy’ romanında kullanıldı, ancak o dönemde zaten binlerce yıllık bir uygulamayı ifade ediyordu.
3.000 yıldan daha eski olan Samson ve Delila hikayesinin aslında bir bal tuzağı hikayesi olduğu söylenebilir ve muhtemelen bu da en eski örnek değil.
(Genel olarak bu terim, bilgi veya etki elde etmek için romantik veya cinsel ilişkilere giren kişileri ifade etmek için kullanılır. Ancak teknoloji dünyasında “bal tuzağı”nın aynı zamanda spamcıları ve bilgisayar korsanlarını tespit etmek için kurulan bir yanıltıcı sistem olabileceğini de belirtmek gerekir.)
Ancak Jensen Huang iddiasını bu kadar ilgi çekici kılan şey, özellikle ABD teknoloji sektörünün yöneticilerinin romantik türden bal tuzağına düşmesinden aşırı derecede endişe duymasıdır.
Silikon Vadisi’nde ne kadar çok casusluk yapıldığının ve bu tekniğin ne kadar popüler olduğunun farkındalığı yüksektir. Bu nedenle çalışanlara, kişisel ilişkiler kurarken bu tehdide karşı dikkatli olmaları rutin olarak söylenir.
OpenAI, üst düzey çalışanlarını hedef haline geldikleri zamanlara hazırlamak amacıyla özellikle bal tuzağı riskine odaklanan eğitimler düzenlediği söyleniyor.
Silikon Vadisi şirketlerinin, kilit personelin kişisel ilişkilerini araştırmak ve işletme için potansiyel riskleri belirlemek amacıyla işe alabileceği çok sayıda özel güvenlik ve istihbarat firması bulunmaktadır.
Şimdi Nvidia’nın CEO’sunun ilişkilerini sorgulamak veya kontrol etmek için benzer girişimlerde bulunup bulunmadığı sorulacaktır.
Robert Fortune, yaklaşık 1850’de Britanya İmparatorluğu adına Çin’e bir casusluk göreviyle gönderildi
Elbette Çin de devlet destekli ekonomik casusluğun kurbanı olmuştur. Aslında en önemli vakalardan biri bu uygulamanın klasik bir örneği olarak görülüyor.
Hikaye, yaklaşık 1850’de Britanya İmparatorluğu adına Çin’e bir casusluk göreviyle gönderilen İskoç botanikçi Robert Fortune ile ilgili.
O dönemde Çin, çay konusunda küresel bir tekele sahipti ve Britanya’nın buna büyük bir talebi vardı.
Britanya bir süre bu ürünü afyon karşılığında ithal etse de, Çinli yetkililerin bu uygulamaya karşı sert önlemler alması ve sonuçta ortaya çıkan Afyon Savaşları, imparatorluğun Çin’e ne kadar bağımlı olduğunu fark etmesini sağladı.
Ve bu durum hoşlarına gitmedi.
Bu yüzden Robert Fortune, çay yetiştirme, hasat etme ve üretme sürecini detaylandırmak için Çin’e gönderildi ve genellikle fark edilmemek için kendini Çinli bir tüccar gibi gösterdi.
Ayrıca yüksek kaliteli tohumları Çin’den gizlice çıkarmakla da görevlendirildi.
Bu tohum, bazı yetenekli işçiler ve çaldığı bilgiyle birlikte Hindistan’a gönderildi ve Hindistan kısa sürede önemli bir çay üreticisi haline geldi. Hatta Fortune’un 1880’de ölümü sırasında Hindistan, çay ihracatında Çin’den daha büyük bir ülke olmuştu.
Bu casusluk eyleminin o dönemdeki küresel ticaret üzerindeki etkisini ve Çin’in ekonomik gelişimi üzerindeki uzun vadeli sonuçlarını hafife almak zor. Bu etki, olaydan sonra on yıllarca hissedildi.
Söylemeye gerek yok ki, Çin’in devlet destekli casusluğun kurbanı olduğuna dair daha modern örnekler de çok sayıda mevcut.
Son yıllarda, ülkenin ABD ve İngiltere casusları olduğunu iddia ettiği birçok tutuklama yapıldı. Ancak Çin’in kendisi gibi, bu iddialar da ilgili ülkeler tarafından rutin olarak reddediliyor.
Eleştirmenler genellikle Çin’in casusluk iddialarının siyasi baskıyı örtmek için kullanıldığını öne sürüyor.
Çin’in ekonomik casusluk dünyasında hem kurban hem de fail olması şaşırtıcı olmamalı. Çünkü bu, birçok ülke için yaygın bir taktik gibi görünüyor.
Sadece birkaç hafta önce ABD’de bir Suudi vatandaşının, OpenAI’nin Kaliforniya’daki ofislerinden birine kayıt cihazı yerleştirmekle suçlandığı bir vaka görüldü.
Ekonomik casusluk sadece birbirine düşman ülkeler arasında yapılıyor da denemez.
1990’larda Fransa’nın Dış Güvenlik Genel Müdürlüğü’nün IBM ve Texas Instruments gibi şirketleri hedef alarak ABD’deki yüksek teknoloji şirketleri üzerinde bir casusluk operasyonu yürüttüğü iddia edildi.
İddia, bu firmaların teknik bilgilerine erişim sağlamaya çalıştığı ve bu bilgileri o dönemde rakip olan devlet malı bir bilgisayar şirketi olan Groupe Bull’a ileteceği yönündeydi.
Hatta Air France bile bu tartışmaya dahil oldu ve koltuklarına casus yerleştirdiği veya veri toplama çabasına yardımcı olmak için dinleme cihazları yerleştirdiği iddialarını reddetmek zorunda kaldı.
Ayrı olarak, Edward Snowden’dan ortaya çıkan ifşalardan biri, ABD’nin Alman ve Fransız işletmelerini ve yöneticilerini casuslukla izlediği suçlamasıydı.
Bunun nedeni, 11 Eylül sonrası ABD ve Avrupa’nın, ABD güvenlik servislerinin hangi kişilerin gözetim altına alınmasını istediğini Avrupa ülkelerine bildirdiği ve bu ülkelerin de esasen bu kişileri ABD adına izlediği bir sisteme anlaşmasıydı.
Ancak ortaya çıktı ki, Almanya’nın Federal İstihbarat Servisi’ne gönderilen yüz binlerce isim arasında Airbus gibi büyük Avrupalı sanayi oyuncularının üst düzey isimleri de bulunuyordu.
Esasen Alman yetkililer, ABD’nin kendi işletmeleri üzerinde ekonomik casusluk yapmasına kapı aralamışlardı.
Ekonomik casusluk sadece devletlerle sınırlı değil. Rakiplerine karşı avantaj elde etmek veya en azından onları zayıflatmak için kirli oyunlara başvuran çok sayıda şirket oldu.
López Olayı, 1990’larda otomobil üreticisi Opel’in Volkswagen’in kendisinden ve ana şirketi General Motors’tan gizli bilgi çaldığı suçlamasıyla ilgili.
Bunun, GM’nin küresel satın alma başkan yardımcısı José Ignacio López de dahil olmak üzere bir dizi üst düzey Opel yöneticisinin işe alınmasıyla yapıldığı söyleniyordu.
Volkswagen asla suçunu kabul etmedi ve iki şirket arasında varılan bir anlaşmanın ardından cezai dava düşürüldü. Bu anlaşma kapsamında Volkswagen, GM’ye 100 milyon dolar nakit ödedi ve sonraki yıllarda 1 milyar dolarlık parça satın almayı taahhüt etti.
2000’lerin başında, P&G adına çalışan istihbarat yüklenicileri, rakip Unilever’in saç bakımı işi hakkında stratejik bilgi toplamak için çöp kutularını karıştırdılar.
Dürüst olmak gerekirse, bu durum şirketin üst yönetimi tarafından onaylanmış gibi görünmüyordu. Keşfedildiğinde, P&G vakayı doğrudan Unilever’e bildirdi ve davayı çözmek için 10 milyon sterlin ödedi.
Birkaç yıl önce, yaklaşık 2015 yılında Amazon’un “Big River Projesi” adlı bir program yürüttüğü ortaya çıktı. Bu programda, Walmart ve eBay gibi rakip e-ticaret platformlarında ürün satmak için sahte bir şirket kurdu. Bunu, ürün fiyatlandırma, ürün listeleme ve ödeme işlemleri hakkında daha fazla bilgi edinerek ana rakiplerine karşı avantaj elde etmek için yaptı.
Daha yakın zamanda, Google’ın otonom sürüş iştiraki Waymo’nun Uber’i ticari sırları çalmakla suçladığını gördük. Uber ayrıca rakiplerini casuslukla izlemek için eski CIA ajanlarını işe almakla suçlandı.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
