•Geçen ay Avustralya’da İşçi Hükümeti (Labor), Muhafazakâr Koalisyon ve One Nation partisi yeni göç politikaları açıkladı. Üçü de bazı konularda farklılaşsa da, ortak bir özellikleri var: Göçün net dış göçe (NOM) odaklanmaları.
Αναφορέςa dayalı planlar izliyor olsalardı, Avustralya’nın ekonomik ve sosyal ihtiyaçlarına göre ulusal çıkar ne düzeyde göç gerektiğini modellerdi. Bunun yerine, temelde muhasebe sonucu olan NOM, politikanın dayanağı gibi kullanılıyor.
Haberin kaynağı The Conversation sitesinde yayımlanan analize göre, üç partinin yaklaşımları karşılaştırılırken her birinin güçlü ve zayıf yönleri ortaya çıkıyor.
One Nation
One Nation’ın politikası oldukça değişkendi. Parti sonunda NOM’un “üç yıl boyunca net-negatif” olmasına, ardından 130.000’e yükselmesine karar verdi. Ancak tam olarak ne kadar negatif-negatif olduğu belirsiz.
Bu NOM hedefleri, iş gücü, konut ve altyapı üzerindeki etkilerin herhangi bir modeliyle gerekçelendirilmiyor. Bunun yerine, eski Tasmanya başbakanlarından Peter Gutwein’ın göçü “Avustralyalıları karşılayan her ekonomik ve sosyal sorundan” sorumlu tutması gibi boş siyasi retoriğe yer veriliyor.
Parti, çeşitli geçici vizelerdeki sayılarda belirli değişiklikler açıkladı; bunlar arasında uluslararası öğrencilere yönelik ağır kısıtlamalar da var.
Muhafazakâr Koalisyon
Koalisyon’un yeni politikasına göre NOM, hükümette olduğu ilk iki yılda 100.000’e düşecek, ardından üçüncü yılda 130.000’e ve dördüncü yılda 160.000’e yükselecek.
One Nation gibi, Koalisyon’un NOM hedefleri de amaçladıkları sorunların etkilerinin herhangi bir modeliyle gerekçelendirilmiyor ve yine boş retorikle eşlik ediyor.
Dört yıl sonra Koalisyon, göçün nüfus içindeki payını Howard hükümeti dönemindeki ortalamanın altında tutmayı öneriyor. Ancak bu, Avustralya İstatistik Kurumu’nun (ABS) NOM hesaplamasında Howard hükümeti döneminde üç oldukça farklı tanım kullandığını görmezden geliyor.
1996-2005 yılları arasında NOM’a uygulanan iki tanımdan bugün geçerli olsaydı, NOM bugünkünden considerably daha düşük olurdu. Çünkü geçici göçmenlerin çok daha fazlası bugün NOM içine sayılıyor.
Diploma ve köprü vizelerindeki kesintiler, Avustralya iş gücünden yaklaşık 475.000 çalışanı kesecek; bunların 216.000’i yetkin (2021 Sayım istihdam özelliklerinin 2026 sayısına uygulanmasıyla). Bu, tahmini iki milyon bebek kuşağının emekliye ayrıldığı ve Avustralya’nın iş gücünün özellikle yaşlı bakımı, inşaat ve tarımsal sektörlerde geçici vize çalışanlarına artan derecede bağımlı olduğu bir döneme denk geliyor.
İşçi Hükümeti
Hükümetteki İşçi partisi uzun süre NOM için sayısal hedef koymamaya çalıştı. Ancak başbakanın önderliğinde ve NOM’un seçimlere kadar Hazine’nin uzun vadeli tahmininin altına düşme ihtimaliyle, İşçi bu tahmini NOM politikası olarak benimsedi.
Bu 235.000/yıl sayısı, Hazine’nin Nüfus Merkezi tarafından 2020’de Morrison Koalisyon’u döneminde yürütülen temel araştırmadan geliyor. Hazine, geçici göçün yönetiminde 2020’den beri önemli değişiklikler olmasına rağmen bu tahmini altı yıldır koruyor.
İşçi’nin şimdi Koalisyon’un orijinal yaptığı bir tahmini savunması ironik.
Sürekli program
İşçi ve Koalisyon, sürekli alımda aynı politikayı paylaşıyor: yılda 185.000. İnsan kaçakları göçmenleri sayısında farklılar (İşçi 20.000, Koalisyon 10.000).
One Nation için sürekli göç görünüşe göre yok çünkü hakkında bir bahsetme yok.
Koalisyon, yılda 185.000 sürerekli göç programının kendi çok daha düşük ve değişen NOM seviyeleriyle nasıl uyum sağladığını açıklamıyor.
NOM’a yönelik daha da ciddi kesintilerle, One Nation’ın politikasını biliyorsak bu daha büyük bir konu olabilir. One Nation’dan sürekli göç politikasını ele alması bekleniyor.
Bu üç partiden hiçbiri, Avustralya vatandaşlarının eşlerinin sayısının sınırlanması gibi “açıkça kötü ve yasa dışı uygulamanın” sonlandırılmasını önermedi.
Geçici göçün yönetimi
Olasılıkla daha pozitif bir yönde, hem Koalisyon hem de One Nation çeşitli geçici vizelerin yönetiminde değişiklikler belirtti. Göç Bakanı Tony Burke, Ulusal Basın Kulübü’ne verdiği son konuşmada bazı daha az radikal değişiklikler yaptı.
Tüm üç parti lisans öğrencilerinin ailelerini yanlarında getirmelerine izin verilmemesi konusunda hemfikir. İşçi bu değişikliği zaten uyguladı.
Hem One Nation hem de Koalisyon, küçük bir elit öğrenci grubu dışında diploma vizesinin kaldırılmasını öneriyor.
İş gücü talebine tepki olarak tüm üç parti, geçici yetkin vizedeki sayıları artırmaya çalışıyor. Diploma vizesinin olmaması durumunda, geçici yetkin vize sürekli yetkin göçmenlerin alınmasında çok önemli hale gelecek.
Bu pozitif bir yön çünkü göçmenlerin sahip olduğu beceriler, uluslararası öğrencilerin aldığı derslerden çok daha yakın şekilde iş gücü talebiyle ilişkili. Ayrıca öğrencilerden çok daha geniş çeşitlilikteki ülkeler geliyorlar.
One Nation, ancak geçici yetkin vize sahiplerinin ailelerini yanlarında getirmelerine izin verilmemesini önererek çok kötü bir hata yaptı. Bu kişiler uluslararası iş gücü piyasalarının parçası. Seçenekleri var. Aileleri olmadan Avustralya’ya dört yıllık geçici vizede gelmeyecekler.
Tüm üç parti, köprü vizelerinde çok daha düşük sayılara geçmek istiyor. Koalisyon’un önerdiği kesinti, günümüzdeki yaklaşık 400.000’den 40.000’e. Bunu, geçici göçmenlerin (tatil çalışanları hariç) karada başka bir geçici vize için başvuramasına izin vermemekle sağlayabileceklerini söylüyorlar.
Bu, köprü vizesi A’daki insanların şu anda 133.000’inin sürekli vize başvurusu yaptığını görmezden geliyor.
One Nation’ın köprä vizesi için hedefi 300.000; çoğu yorumcu bunun hala kabul edilemez derecede yüksek olduğunu söylerdi.
2028 seçiminden sonra köprä vizelerdeki sayılar, seçimin o anındaki miras sayısına büyük ölçüde bağlı olacak. Bu İşçi’nin elinde.
Tüm üç parti, 80.000 kadar “yasa dışı yabancı”yı ortadan kaldırmak istiyor. Büyük (mecazi) çubuklar öneriliyor ama silahlar değil.
Eski göç yöneticisi Abul Rizvi, bunun söylenmesinden yapılmasından çok daha kolay olduğunu doğru söylüyor. Üç partiden yalnızca One Nation, bu kohort için af olmayacağını söyledi.
Nesnel yaklaşım
Bu açıklamalar, geçici sakınların istihdamı ve konut ile altyapının diğer yönleri üzerindeki etkileri hakkında kapsamlı bilgi eksikliğinde yapıldı. Bu bilgiler, henüz yayın tarihi belirlenmemiş 2026 Sayım sonuçlarından elde edilecek.
Bu durumda alınacak mantıklı yaklaşım, uygun araştırma yapılana kadar köklü değişiklikler yapmamak. Ve bu, 2028’de seçilen hükümet tarafından yapılabilir ve yapılmalı; ancak bu muhtemelen boş bir umut olacak.
Güvenilir veri yerine geçici göç hakkında siyaset yapmak kaçınılmaz olarak iyi bilgiye sahip olmayan bir yaklaşım olacaktır.
