•Yaklaşık altı Avustralya’daki kamyon şoförü kadındır. Hume veya Bruce otoyollarındaki herhangi bir kamyon mola yerine geldiğinizde hızlıca bir sayım yapın: Yaklaşık 100 kamyon şoföründen yaklaşık altısı kadındır.
Ağırdan araçların — yol trenleri, B-doubler’lar ve çoklu kombinasyonlu tırlar — şoförlerine bakıldığında bu oran dörtte birine düşüyor. Son on yılda sektörün hedefli girişimleri sayesinde küçük artışlar görüldü; ancak bu, kadının Avustralya’nın genel iş gücündeki neredeyse eşit katılımına (%48,5) ulaşamıyor.
Ulusal Karayolu Taşımacılığı Birliği sektörün zaten 28 bin şoför eksik yaşadığını ve bu açığın 2029’a kadar 78 bine çıkmasını tahmin ediyor.
Kadınların kabin arkasına geçmesini engelleyen ne? Bugun Canberra’daki Parlamento Binasında yayımlanan yeni Truckingde Kadınlar raporumuz, kadınların bu mesleğe seçmediklerini ortaya koyuyor. Bunun yerine, kendilerini istediklerini söyledikleri ancak kalabilmeleri için koşulları inşa etmedikleri bir sektör tarafından dışlandıklarını gösteriyor.
Transport Women Australia ve Truckingde Kadınlar Avustralya gibi kuruluşlarla işbirliği yaparak federal hükümetin, ağır araç taşımacılığında kadın katılımı için iş gücü hedefleri belirlemesi gerektiğini vurgulayan rapor, üç düzeydeki önerileriyle dikkat çekiyor.
‘Kalın bir deriye sahip olun’
Geçen yıl 489 kamyon şoförüne ulusal bir anket uyguladık, 20 şoför ve sektör temsilcisiyle görüştük ve Batı Avustralya’daki Geraldton’a saha ziyareti yaptık.
473 erkeğin (%96,5) ve 16 kadının yanıtladığı ankete göre bir çelişki ortaya çıktı. Katılımcıların %86’sı kadınların trucking sektörüne girmesi için fırsat olduğuna katıldı; ancak yalnızca %72’si kadın şoförlerin hoş karşılandığına, sadece %66’sı ise sektörün daha fazla kadına sahip olmanın faydasını göreceğine katıldı.
‘Fırsat var’ ile ‘hoş karşılıyorsunuz’ arasındaki bu boşluk çok şey söylüyor. Görüştüğümüz bir şoför, mesleği düşünen genç bir kadına ne söylerdi diye sorulduğunda bunu doğrudan dile getirdi: ‘Kalın bir deriye sahip olun.’
Kadınların sürüşe kattıkları
Söyleştiğimiz kadınlar ve erkekler, kadınların kabindeki gücüne dair tutarlı bir dizi noktada uzlaştı: araç bakımına titiz ilgi, güvenli ve daha dengeli sürüş, sevkiyat ve müşterilerle güçlü iletişim ve iş yeri kültürünü dengeleyici etki.
Bir erkeğin söylediği gibi, sahadaki kadınların varlığı genellikle ‘biraz daha aile dostu’ dil ve davranış anlamına geliyor.
Kadınlar trucking sektörüne çeşitli şekillerle giriyor. Bazıları aile bağlantılarıyla veya erken dönem çiftlik deneyimleriyle geliyor. Başkaları ise dizel tamirci, trafik kontrolü veya taşımacılık idari rollerinden yan doğru kariyer hareketleri yapıyor. Ve başkaları basitçe üniversite derecesi ve bununla gelen borç gerektirmeyen iyi ücretli bir kariyer istiyor.
Daha çarpıcı bulduğumuz bulgulardan biri, trucking’in ev içi şiddetten kaçış yolu olabileceği. Bir gelir, yaşanacak bir kamyon ve saldırgandan coğrafi uzaklık, bazı kadınlara evdeki tehlikeden nadir, hızlı bir çıkış sağlayabilir.
Görüştüğümüz kadınların bazıları artık ev içi şiddet mağdurlarını sektörde eğitiyor ve mentorluk yapıyor.
Engeller yapısaldır, kişisel değildir
Sektörün ‘erkeksi’ kültürünün maliyetleri ciddidir.
Erkek ankete katılımcıların %70’i, bir kadın şoförün iş başında cinsel tacize uğraması ihtimaline sahip olduğuna inanıyor. Ancak tacize uğrayan veya tanık olanlardan yalnızca %20’si bunu bildirdi.
Bildirim mekanizmaları zayıftır. Sektörün parçalı, yoğun şekilde alt yüklenmeye dayalı yapısı, kötü muamele için sorumluluğu daha da zorlaştırıyor.
Fiziksel altyapı sorunu derinleştiriyor. Mola yerleri ve hizmet merkezleri erkek bir iş gücü için inşa edildi. Şoförler, kadınlar için tuvalet ve duşların olmadığını veya yalnızca erkeklerin kullanım alanlarının içinde bulunduğunu söylüyor.
Mola yerine dair daha geniş endişeler de var: gece yolculuğunda zayıf aydınlatma ve kişisel güvenlik.
İşin kendisi hala iş dışında başka yükümlülükleri olmayan bir çalışan etrafında tasarlandı. Uzun, öngörülemez mesai saatlerinin bazı şoförleri bakım sorumlulukları ile işlerini seçmeye zorladığını söyledik.
Hamilelik özellikle bir kesinti olarak muamele görüyor ve zaman zaman kariyeri bitiren bir olay olarak görülüyor; sektörün planladığı bir şey değil.
Ne değişmeli?
Truckingde kadınlar buna büyük dayanıklılık ve zeka ile karşılık veriyor: mentorler arıyor, gayriresmi ağlar kuruyor ve defalarak kendilerini kanıtlıyor.
Ancak kadınların bireysel dayanıklılığı, yapısalcı çözümlerin yerini tutmaz. Raporumuzun önerileri üç düzeyi kapsar.
Ulusal düzeyde: Federal hükümet Transport Women Australia ve Truckingde Kadınlar Avustralya gibi kuruluşlarla işbirliği yaparak ağır araç taşımacılığında kadın katılımı için iş gücü hedefleri belirlemelidir. Ayrıca sektörün parçalı tedar zincirlerinde cinsel taciz dahil tehlikelerin düzenleyici gözetimini güçlendirmelidir.
Eyalet ve bölge hükümetleri ve lisans otoriteleri, ev içi şiddetten kaçan kadınları bağlayan resmi yolları da dahil ederek sektör genelinde lisans ve işlere erişimi artırmalıdır.
Sektör düzeyinde: İşverenler, sektörün zirve kuruluşlarının desteğiyle yanındak müdahale eğitimi ve zorunlu bildirim mekanizmaları yoluyla kültür değişikliğini sürdürecek; hükümetler ve karayolları otoriteleri, tüm şoförlerin erkek olduğu varsayan ulusal kar yol ağı için minimum mola alanı standartları getirmelidir. Sektörün zirve kuruluşları ise mevcut kadın-ulaştırma ağlarıyla işbirliği yaparak sektöre yeni gelenleri deneyimli şoförlerle eşleştiren bir mentorluk kaydı geliştirmelidir.
Bireysel düzeyde: Kadınlar çalışma hakkları hakkında daha açık ve erişilebilir bilgiye, yolda yaşamaya uygun ruh sağlığı desteğine ve zorbalık, taciz ve cinsel tacizin hoş görüldüğü iş yerlerine ihtiyaç duyuyor.
Kadınların trucking sektörüne katılması değerli bir hedeftir. Ancak geri dönüşsüz kapı olmadan alım. Koşullar retoriğe eşleşene kadar sektör kadınları almaya ve gittiklerini izlemeye devam edecek; bu da Avustralya’nın acilen daha fazla şoföre ihtiyaç duyduğu bir dönemde pahalı, önlenebilir bir başarızlıktır.
