•Andy Burnham’ın İngiltere başbakanı olarak ilk Labour Party konferansındaki konuşmasında, Alzheimer hastalığı nedeniyle iki hafta önce ölen babası Roy’a bakmış olan bakım çalışanlarına duyduğu teşekkürü aktardığı derin kişisel bir bölümde, o çalışanların “esnekliği kırılmış bir sistemi nasıl olsa ayakta tuttuğunu” ancak ülkenin siyasi sınıfı için “görünmez” olduklarını söyledi.
Bakım çalışanlarına doğrudan seslenen Burnham, “Görünmez değilsiniz bana. Sizi görüyorum. Size teşekkür ederim” dedi.
[The Conversation] tarafından aktarılan bilgilere göre, yazar bu sözlerin ailelerin içinde görünmez kalan bakımı hakkında düşünmesine neden olduğunu yazıyor. Bazı bakım biçimlerinin neden “bakım” olarak tanındığı, diğerinin ise sadece family life (aile hayatı) parçası sayıldığı için neredeyse görünmez hale geldiği sorusunu ortaya atıyor.
Araştırma ise bu varsayılan mutlu sonun sonrasında yaşananlara odaklanıyor; özellikle de bir çocuğun geçmiş travmasının etkilerinin evlat edinen aileye devam ettiği durumlara. Author, Burnham’ın sözlerinin, evlat edinen ebeveynlerin sağladığı bakımın ne kadarının sadece “ebeveynlik” olarak adlandırıldığı için tanınıp tanılmadığını merak ettirdiğini yazıyor.
İngiltere ve Galler’de bir adoption order (evlat edinme kararı), evlat alanları child’s legal parents (çocuğun yasal ebeveynleri) kılıyor. Ancak yasal bir karar, önce yaşananların silinmesini sağlayamıyor.
Bakımdan alınan çocuklar sıkça “previously looked-after” (önceden bakılan) olarak tanımlanıyor; yazar bu ifadeyle uzun süredir mücadele ettiğini belirtiyor. Erken deneyimlerin etkilerinde gerekli ölçüde bir “eski” olmuyor. Bir çocuk fiziksel olarak güvenli olabilir ama yine de güvende hissetmekte zorlanabilir.
Erken deneyimler, çocuğun gelişimini ve kendilerine en yakın yetişkinlere güvenebilme yeteneğini etkileyebilir; çünkü bir aile yasal açıdan kalıcı olduktan uzun süre sonra bile çocuk, bu kalıcılığın süreceğine inanecek kadar güvende hissetmeyebilir.
Ebat edinen ebeveynler dolayısıyla, çocuğunu tanımadan önce yaşanan deneyimlerin etkileriyle birlikte yaşıyor. Bu da onlar için ebeveynliği genellikle insanların hayal ettiği şeyden farklı kılıyor.
Güven sunan ilişki, aynı zamanda korku ve güvensizliğin ifade edildiği ilişki de olabilir. Bazı aileler için bu, child-to-parent violence and abuse (çocuktan ebeveyne şiddet ve istismar) içeriyor. Aşırı bir sıkıntı yaşayan bir çocuk kaçabilir veya kendisini ya da başkalarını risk altına alan davranışlar sergileyebilir.
Ebeveynler, çocuğu korumak için ya da kendi güvenliklerinden endişe ettikleri için polise başvurmak zorunda kalabiliyor. Bir çocuğun davranışının ardındaki nedenleri anlama, bir ebeveyni bu davranışın duygusal ve fiziksel etkisinden korumuyor; bir ebeveyn çocuğunun neden acı çektiğini görebilirken yine de kendisi acı çekebilir.
Author ve meslektaşları, evlat edinen ebeveynler üzerinde compassion fatigue (şefkat tükenmişliği) üzerine araştırma yaptı. Şefkat tükenişliği, bir kişinin travmasına tekrarlı maruz kalmayla gelişebilecek duygusal yorgunluk ve kopukluğu tanımlıyor.
Doktora araştırması ayrıca evlat edinen ebeveynlerin daha geniş anlamda mental sağlığını inceledi. Ebeveynler, aile hayatını ayakta tutmaya devam ederken yorgun hissettiklerini anlattılar; bazen yönetiyor olmaları, sıkıntılarının başkaları için tanınmasını zorlaştırdı.
Etkiler ebeveynleri ve çocukları aşabilir; kardeşleri ve diğer aile üyelerini etkileyebilir. Bu zorluk çocuğun geçmişine ait olsa da, sonuçları bütün bir ailenin günümüze dönebilir.
Aileler yardım alırken zorlanıyor
Aileler aynı zamanda evin dışında yaşananlardan da etkilendi. Okulda, korkmuş bir çocuk sadece kötü davranmış gibi görülebilir; okul kapılarından geçemeyen bir çocuk bir attendance problem (devamsızlık sorunu) haline gelebilir. Davranışlarının ardındaki nedenlerin göz ardına edilmesi, dikkatin hızla ebeveynlerin yanlış yaptıkları şeylere dönmesine yol açabilir.
Ebeveynler, kendilerini yargılanmış ya da suçlanmış hissederek yardım için mücadele ettiğini; bazen aile kırılma noktasına ulaşana kadar anlattı. Uzmanlar ise aynı zamanda ailelerin desteğe ihtiyaç olduğunu tanıdıklarını ancak her zaman sağlayamayan hizmetler içinde çalıştıklarını belirtti.
Bu noktada Burnham’ın bir “threadbare system” (esnekliği kırılmış sistem) betimlemesi özellikle yankı buluyor. Author, evlat edinen aileleri çevreleyen hizmetlerin hem traumatised (travmatize olmuş) hem de traumatising (travmatizan) olduğunu sıkça tarif ettiğini söylüyor.
Uzmanlar, ailelerin karmaşık ihtiyaçlarına yanıt verebilecek kaynaklarla çoğu zaman olmadan, büyük bir baskı altında çalışıyor. Hizmetler zorlandığında ise yanıtları, zaten hayatın zor olduğu çocukları ve ebeveynleri sıkıntıyı artırabiliyor.
Aileler için bu, bir krize ulaşmak ve sonra desteğin mevcut olması için işlerin ne kadar kötüleştiğini kanıtlamak anlamına gelebilir.
Burnham’ın sözleri güçlüydü çünkü katkıları çok sık göz ard edilen bakım çalışanlarını tanıdı. Ancak toplumun ilk başta bakımı neyin tanındığı konusunda daha geniş bir konuşmayı da çağırıyor.
Bakım bir üniforma ve iş unvanıyla gelebilir. Bir çocuğun en erken ilişkilerin yetişkinlerin her zaman güvenli ya da yanında kalabileceğini öğrettiği, güvende olmadığı için yakında kalan bir ebeveyn anlamına da gelebilir.
Bir çocuğun bu ilişkilere güvenmeyi öğrenmesine yıllar alabilir ve ebeveynler üzerindeki duygusal talepler ciddi olabilir. Bu iş tanınma ve desteğe layıktır. Bakım, sadece ebeveynlik olarak adlandırıldığı için ya bu ikisinden daha az layık olmamalıdır.
