“Sadece birkaç hafta içinde tamamen bağımlısı oldum.” … Georgina Lawton, batı Londra’daki Queens’te. Fotoğraf: Ethan Parker/The Guardian
“Sadece birkaç hafta içinde tamamen bağımlısı oldum.” … Georgina Lawton, batı Londra’daki Queens’te. Fotoğraf: Ethan Parker/The Guardian
Yeni bir hobi seçmeye karar verdiğimde hem stres altındaydım hem de yeni teşhis edilmiş bir DEHB’m vardı. Bu hobi, içimdeki oyunculuğu uyandırdı ve hayat kalitemi anında iyileştirdi.

2024’tə Lizbon’da geçirdiğim dört buçuk yılın ardından İngiltere’ye dönmeye karar verdim. Birleşik Krallık’taki ilk kışım psikolojik olarak zorlayıcı geçti. Bir sonraki kitabım üzerinde yalnız çalışmak, soğuk ve gri Londra’da yurt dışındakinden daha keyifli gelmiyordu. Babamın ölümünün 10. yıl dönümü yaklaşıyordu ve soğuk gibi kemiklerime işleyen derin bir yalnızlık hissediyordum. Londra’nın yaşam maliyetine ve temposuna yeniden uyum sağlamakta da zorlanıyordum.
Bu dönemde bana karma tip dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu (DEHB) teşhisi konuldu. Eskiden depresyonda olduğumu düşünürdüm, ancak teşhis, hissettiklerimin bir kısmının tükenmişlikten kaynaklandığını anlamamı sağladı: Beynimin stresi düzenleme yeteneği tükenmişti. Kendimi bunalmış hissediyor ve içe kapanıyordum; bu da anksiyete, depresyon ve kendini eleştirme döngülerine yol açıyordu.

Yeni bir hobime ihtiyacım vardı ve buz patenini seçtim. Hayat kalitem üzerindeki etkisi anında hissedildi. Haftada iki kez paten kayıyordum: bir kez bir arkadaşımla özel ders, bir kez de grup dersinde. Sosyal bağ kurmak ve ilerleme hissi, bazen amaçsız geçen haftalarıma düzen ve neşe kattı. Her zaman “ya her şey ya hiç” tarzında biri olduğumu söyleyen arkadaşlarım, işler zorlaşınca bu yeni hobimi bırakacağımı söyleyip şakalaşıyorlardı, ama ben devam ettim.
“Bir başarı hissi içimi kapladı” … Lawton, batı Londra’daki Queens’te. Fotoğraf: Ethan Parker/The Guardian
Sadece birkaç hafta içinde tamamen bağımlısı oldum. Profesyonel bir ayarlama için gittim ve ilk gerçek patenlerimi aldım: her iki yanında küçük elmas benzeri taşlar olan beyaz botlar. 15 ila 60 yaşları arasındaki patencilerle arkadaş oldum. Geriye doğru çapraz adımları (patenle geri giderken ayakları çaprazlamak) başarıyla yaptığımda veya bir vals sıçramasını tamamladığımda (dönerken yerden yaklaşık 1 cm yükselebiliyorum) hissettiğim başarı duygusu, sanki Lizbon güneşinin sıcaklığına geri dönmek gibiydi.

Yetenekli bir patenci değilim, ama eğlence, kendime acemi olmama izin vermekten geliyor. Bu pahalı hobiyi sürdürecek zamanım ve param olduğu için ayrıcalıklıyım, ancak bekar ve çocuksuz bir kadın olarak, sırf verdiği saf mutluluk için paten öğrenmek bana özgürleşmiş hissettiriyor. Sadece eğlencesine bir şeyi kötü yapmak, ustalığa, sonuçlara ve üretkenliğe tapan bir kültürde genellikle hoş karşılanmaz. Buz pateni ayrıca, son teslim tarihleri ve sorumlulukların altında bazen gömülen içimdeki oyunculuğu beslememe olanak sağladı.
“Paten öğrenmek bana bir aktivitenin öncelikli olması için üretken olmak zorunda olmadığını öğretti.” Fotoğraf: Ethan Parker/The Guardian
Tükenmişlik hissi, beynimde milyonlarca sekmenin aynı anda açık olması gibiydi. Ancak paten yapmak, arka plandaki gürültüyü susturmama yardımcı oldu. Tek dezavantajı, paten yapmanın boş zamanlarımı tamamen domine etmesiydi; derslerimden sonra sık sık saatlerce pistte tek başıma, tam bir hiperodaklanma haliyle (DEHB’li kişilerde sık görülen bir durum) pratik yapardım. Bir dikkat dağınıklığının ciddi yaralanmalara yol açabileceğini çabucak öğrendim. Çapraz adımlarımı çalışırken boynuma düştüm ve kendimi incittim. Sonrasında haftalarca buz üzerinde çekingen davrandım.

İyi anlar, kötü anlardan çok daha fazlaydı. Pistte geçirdiğim her hafta, tekniklerimdeki mikro hareketlere ve ayarlamalara odaklanırken huzur içindeydim; bu küçük değişiklikler hareketlerim üzerinde büyük bir etki yaratıyordu. Endişelerim eriyip gitti ve konsantrasyonum arttı. DEHB’li insanların görevleri tamamlamak için genellikle ekstra sorumluluk ihtiyacı olur. Arkadaşımla haftalık derslere katılmak dikkatimi sabitleyip motivasyonumu korumamı sağladı.
“İlk gerçek patenlerim.” Fotoğraf: Ethan Parker/The Guardian
Şimdi zamanımı Londra ve Lizbon arasında bölüşüyorum; bu karar muhtemelen her iki şehre olan sevgimden çok DEHB’m hakkında bir şeyler söylüyor. Lizbon’da iyi bir buz pisti yok, ama bu da Londra’dayken onları daha da değerli kılıyor.
Paten öğrenmek bana bir aktivitenin öncelikli olması için üretken olmak zorunda olmadığını ve dikkat sürem ne kadar kısa olursa olsun bir hobiyi sürdürebileceğimi öğretti. Artık bir kararla karşılaştığımda, bir zamanlar aşırıya kaçmak gibi görünebilecek bir soru soruyorum: Hangi tür hayat beni en mutlu ediyor? Benim için bu, yaşadığım hayatta köklü hissetmekle ilgili. Bunun bir kısmı, şeyleri sırf sevgileri için yapmak ve bundan tek başına tatmin bulmakla geliyor. Benim için bu, huzur demek.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
