Ekim ayında bir ekibin Antarktika’nın iç kesimlerini karşılaştırmalı olarak geçmesinin son seferinde, bunu yapmak için yaklaşık 170.000 litre (yaklaşık 45.000 galon) yakıt yakmışlar. 18 Ekim’de İspanya’dan yola çıkan Wind Sled expedisyonu hiç yakıt kullanmayı planlıyor.
İspanyol kutup kaşifi Ramón Larramendi, 25 yıldır tasarladığı, kanat gücüyle hareket eden bir platform üzerinde dört kişilik bir ekibi Antarktika’nın 3.400 kilometrelik (yaklaşık 2.100 mil) iç kesiminden geçirecek ve yolun tamamında 16 araştırma projesi yürütülecek. Araç rüzgar ve güneş enerjisiyle çalışıyor, yani hiç yakıtlı motor yok.
Yirmi-five yıllık tasarım, Inuit geleneğine dayanan
Larramendi, Wind Sled’i geliştirmek için 25 yılını harcadı ve onu iyileştirirken önceki expedisyonlarda buz üzerinde 28.000 kilometreden fazla (yaklaşık 17.400 mil) kat etti. Platform, Inuit kayak yapım teknikleri üzerine kurulmuş, bu da ileri düzey bilimsel araştırma aracı için alışılmadık bir başlangıç noktası ve Larramendi bunun tersi gibi görünmesini sağlamaya çalışmıyor.
“Rüzgar kayakının dünya üzerinde tamamen benzersiz bir şey olduğunu söylüyor. Bu kayak, eski moda ve biraz tuhaf teknoloji parçaları gibi görünebilen Inuit tekniklerini birleştiriyor. Bu da onu çok, çok alışılmadık bir karışım yapıyor ama büyük ölçüde verimli.”
Kayak, dört modül üzerinde 15 metre (yaklaşık 49 feet) uzunluğunda ve 2.100 kiloyu (yaklaşık 4.600 pound) taşıyabiliyor. Bu expedisyon daha hafif, yaklaşık 250 kilo (yaklaşık 550 pound) enstrümanla çalışıyor. Mürettebat, koşullar değiştikçe değiştirilen, yelken alanı beş ile 150 metre kare (yaklaşık 54 ile 1.615 feet kare) arasında değişen 20 kanata sahip. Kayak, güçlü bir rüzgarda saatte 80 kilometreye (yaklaşık 50 mil) ulaşabiliyor; ortalama seyir hızı ise saatte 25 (yaklaşık 15 mil) civarında.
Kayda değer ziyaret edilen nadir arazide on altı araştırma projesi
Rota, Queen Maud Land’daki Rusya’ya ait Novolazarevskaya üssünden başlıyor, Ulaşılmaz Kutbu ve Soğut Kutbu yakınlarından geçip, Dome C’deki Concordia araştırma üssünde bitiyor. Yol boyunca beş bilimsel üs kurulacak. On altı proje, NASA’nın Ames Araştırma Merkezi, altı İspanyol üniversitesi ve birkaç ulusal araştırma kurumu işbirliğiyle İspanya’nın kutup araştırma komitesi tarafından seçildi.
NASA projelerinden biri, Antarktika’nın yüzeyinde duran tuz kayalarının mikrop yaşamı barındırabileceğini soruyor. Kayalara gömülen sensörler, sıcaklık, nem ve elektriksel iletkenliği ölçerek, bunun imkansız gibi görünen koşullara rağmen sıvı suyun içeride oluşup oluşamayacağını belirleyecek. Bu, astrobiyoloji gibi görünen ama temelde o bir soru.
Dinglac projesi, karın üst 10 metrelik (yaklaşık 33 feet) katmanlarının nasıl birikip kaydığını izlemek için arazi radarı kullanacak. Kampanya ayrıca mikroplastik ve kimyasal kirleticiler için numale alacak, mikrorganizma ve virüs için test yapacak ve Avrupa’nın Galileo navigasyon sisteminin değerlendirmesini çalıştıracak.
Konum, bunun başka herhangi bir şekilde yapılmasını zorlaştırıyor. Uydu ve kalıcı üsler bu iç kesime sınırlı erişime sahip. “Pratik olarak veri olmayan bir bölgede gerçekleşiyor,” diyor Larramendi.
Mürettebat kendi deneyi
Dört takım üyesinin hepsi Antarktika deneyimli: Larramendi; kutup rehberi ve dağ teknisyeni Hilo Moreno; Maine Üniversitesi’nde araştırmacı Mariusz Potocki; ve 2011-2012’de Larramendi ile birlikte Antarktika’yı geçen belgesel yapımcısı Javier Selva.
Aynı zamanda araştırma konuları da oluyorlar. Cádiz Üniversitesi’nden Gabriel G. de la Torre’nin yönettiği WindSled Mind projesi, 85 gün boyunca takımın psikolojik tepkilerini, uykusunu ve sosyal dinamiklerini izleyecek. Veriler, küçük mürettebatların Dünya’dan aşırı izolasyon ve sıkışıklıkla karşılaştığı uzun süreli uzay görevleri için planlamayı bilgilendirmeyi amaçlıyor; bu koşullar Antarktika’nın iç kesimini herhangi bir yer kadar iyi yeniden üretiyor.
“Biz kendi deneyimiz,” diyor Larramendi. “Antarktika kıtasının iç kesiminde 85 gün boyunca izole edilmiş dört kişi.”
Tekrarlanacak şekilde tasarlanmış rota
Bu geçidin sadece tamamlanması söz konusu değil. Her dönüş seferinde araştırmacılar, buzul, iklim ve kutup ekosistemlerindeki gerçek değişimleri zaman içinde izlemek için veri toplama işini farklı mevsimler arasında karşılaştırır. “Tekrarlanan veri toplama, değişimleri izlemek için kesinlikle anahtar rol oynar” diyor Larramendi.
Takım Concordia’ya ulaştığında, uçakla ayrılacak ve kaydı istasyonda sökülmuş halde bırakarak dönüş yoluna hazır hale getirecek. Yakıt karşılaştırması söylemesi gerekenleri en basit haliyle özetliyor: Son karşılaştırılabilir geçiş yaklaşık 45.000 galon yakıt tüketmişti. Bu sefer kantarlar ve 1990’lardan beri geliştirilen bir tasarım üzerinde yol alıyor; tamamlandığında plan, geri dönmek.
Bu çözüm dikkat çekici miydi? Bir arkadaşınızla paylaşın veya Emissary olarak katılarak misyonumuzu destekleyin.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
