Global Voices, 20 yıllık ücretsiz, çok dilli gazetecilik geleneğini sürdürmek için okuyucularınızın desteğine ihtiyaç duyuyor. Destek vererek neden önemli olduğunu öğrenin »
Rasuwa‘dan Biswas Tamang’ın okul kimliği. Suman Nepali/Nepali Times tarafından çekilen fotoğraf, izinle kullanılmıştır.
Beş yaşındaki Kirti Tamang, annesinin ve kız kardeşinin öfkeli sel sularına kapıldığını izledi. Kendisi yola fırlatıldı ve hayatta kaldı; daha sonra iki çocukla birlikte ormanda bulundu.
Kirti konuşamamıştı. Okul arkadaşı Biswas Tamang’ın boynundaki okul kimliği sayesinde öğretmenler, komşu ilçede yaşayan annesiyle iletişime geçebildi. Annesi, çocuğunu Betrawati’deki özel bir okula göndermişti.
Bu sahnelerle karşılaştığımda duygularım beni ele geçirdi. Kameramı çantasına koydum; saygısızlık olurdu. Sadece şahitlik ettim ve acılarına ortak oldum.
Sabah 04:00’te Kathmandu’dan motosikletlerimizle yola çıktık ve Tokha geçidine vardığımızda şafak atmıştı. Yol boyunca mola verip çay içtik ve ilerlemeye devam ettik.
Önceki gün tüm kasabaları sel sularına kaplamış olmanın izleri görünmeye başladı: ağaçların kökleriyle birlikte devrilmiş ormanlık alanlar, üç katlı binaların çatılarından sarkan enkaz, devrilmiş kamyonlar.
Trisuli Bazar yok olmuştu. Devighat yok olmuştu. Çin sınırına giden yol kapanmıştı. Bisikletlerimizi kullanarak beş saatte ulaştığımız Betrawati’ye ulaşmak, normalde birkaç dakikada katettiğim 10 kilometrelik yolu geçirdiğimiz bir durumdu.
Suda kayarak birçok kez bisikletlerimizden düştük. Yol boyunca, akrabalarını sel sularında arayan insanlar vardı: hidroelektrik santralinden çalışan Çinli işçiler de dahil.
Sonra cesetleri gördük. Bir ağacın gölgesinde oturdum ve kameramı kullanamadım. Sedimentlerle kaplı, belki 35 yaşında bir kadın, terk edilmiş bir evin duvarlarının dışında yatıyordu.
Cesedi aceleyle örtülmüştü. Tırnakları boyalıydı.
İnsanlar, tanıdık biri olup olmadığını görmek için etrafına toplandı. Burunlarını ve ağızlarını eşarplarla kapatarak başlarını salladılar ve uzaklaştılar.
Sonra kocası geldi. Sessizce yere yığıldı ve yanında olanlar tarafından desteklendi.
Büyük Felaket
Bu kayıp çok büyük. Bu ulusal bir felaket; ancak aynı zamanda binlerce aile için de kişisel trajediler. Hayatta kalmak veya öfkeli suların üstesinden gelmek için yeterli güce sahip olmak şans gereğiydi.
Akrabalarının cesetlerini bile bulanlar şanslıydı; çoğu, o sabah birlikte çay içtikleri aile üyelerini bulamadı: okula gitmeye hazırlanan oğullar, kız kardeşler veya ebeveynler.
Bu felaket, en verimli ve iyi donanımlı yardım kuruluşlarının bile üstesinden gelebileceği bir durum değil. Hatta yiyecek gelip geçici barınaklar kurulsa bile, bu kadar insanın nasıl başa çıkabileceğini kimse bilmiyor: aile üyelerinin kaybı, evlerin yıkılması, tarlaların, hayvanların ve malların kaybolması.
2015’teki depremi takip ettim; ancak bu trajedi çok farklı bir boyutta. Editörümden fotoğraf çekmemi, insanlarla konuşmamı, isimlerini öğrenip nasıl hissettiklerini anlamamı istedim; ancak bunu sadece bir haber olarak yapamayacağımı, bunun benim için de dönüştürücü bir deneyim olması gerektiğini anladım: hayatın ne kadar geçici olduğu, evrenin bir anda yok olabileceği gerçeği.
Fotoğraf çekmemi, röportajlar yapmamı istedi; ancak bunu başaramadım. Uzaktan çekim yaparak bazı fotoğraflar çektim.
“Hiçbir uyarı almadık, nehirdeki birinden sel olacağını söyleyen gelmedi” diye bir kadın hayatta kalanlardan konuştu.
Gördüğüm şeylerden biri de, geçtiğimiz tüm köylerde çoğunlukla kadınlar ve çocukların olmasıydı. Bu durum, genç erkeklerin büyük ölçüde şehirlere ve yurt dışına göç ettiğinin kanıtı. Bazıları evlerine dönüyor ve her şeyin yok olduğunu görüyor.
Tahminimce bu felakette ölenlerin çoğu kadın ve okula gitmeye hazırlanan çocuklar olacak.
Bir muhtar, hayatta kalanların listesini çıkarmaya çalışıyordu; ölenler listeden çıkarılacaktı.
Ordu kamyonları yardım malzemeleri getirdi; helikopterler gün boyu gökyüzünde uçtu. Bu sırada Dhunche’ye doğru yola çıkan hacılar, Gosainkunda’daki Janai Purnima festivaline hazırlanıyordu. Hayat devam ediyordu.
Hızlıca bisikletlerimize atladık ve Kathmandu’a döndük. Gönüllüler, Biswas’ı annesiyle buluşturmak için yola çıkmıştı. Yol boyunca, evlerinin nerede olduğunu arayan hayatta kalanları gördük.
Nepal’deki selden etkilenen topluluklara yardım etmek isterseniz, Nepal Başbakanı Afet Yardım Fonu’na bağış yapabilirsiniz. Ek bilgiler için buraya tıklayın.
Dünya çapındaki hikayeleri doğrudan e-posta kutunuza alın.
Global Voices, gönüllü katkıda bulunanların, vakıfların, bağışçıların ve misyonla ilgili hizmetlerin desteğiyle yürütülmektedir. Daha fazla bilgi için Lütfen Bağış Toplama Etiği Politikamızı okuyun.
Bir yanıt yazın