İçeriğe geç
18 Kasım 2026, Çarşamba
İstanbul 16° BIST 13.268,80 USD 48,83 EUR 55,72
Editör masası Forum

12.000 Fit Yükseklikten Atlarken Arkadaşımın Dizi Boynuma Çarptı: Bir Hayatın Yeniden İnşası

Rob Bugden, Güney Galler’deki Vale of Glamorgan’da bulunan evinde fotoğraflanıyor. Fotoğraf: Francesca Jones/The Guardian Rob Bugden, Güney Galler’deki…

Son güncelleme: 18 Kasım 2026, 22:30
12.000 Fit Yükseklikten Atlarken Arkadaşımın Dizi Boynuma Çarptı: Bir Hayatın Yeniden İnşası

Rob Bugden, Güney Galler’deki Vale of Glamorgan’da bulunan evinde fotoğraflanıyor. Fotoğraf: Francesca Jones/The Guardian

Rob Bugden, Güney Galler’deki Vale of Glamorgan’da bulunan evinde fotoğraflanıyor. Fotoğraf: Francesca Jones/The Guardian

Sekiz paraşütçü adayı bir grup halinde atlayış yaparken, yerden çok da uzak olmayan bir noktada felaket meydana geldi. Rob Bugden, hayatını tamamen değiştiren o kazadan sonra nasıl yeniden inşa ettiğini anlatıyor.

BayHaber sitesini Google’da tercih edilen kaynak olarak seç

Paraşüt atlayışı planlandığı gibi ilerliyordu. 12.000 fitte Rob Bugden uçaktan atladı, sırtını kavisli bir şekilde bükerek hızla dengesi sağladı. Saatinden hızını ve yüksekliğini kontrol etti, yeterince alçaldığında ise paraşütün çekme kollarını çekti. “Yukarı baktım. İyi bir paraşüt kanadı.” Ama sonra: “Her şey karardı. Ve kendimi Phoenix’teki bir hastanede buldum.”

Tarih 21 Ocak 2016’ydı; ABD’deki Kraliyet Hava Kuvvetleri yüksek irtifa eğitiminin son günüydü. 30 yaşındaki Bugden, havada arkadaşı Brook Stebbings ile çarpıştı. Sekiz paraşütçünün farklı yüksekliklerde dikey bir sıra halinde uçtuğu iniş formasyonuna girerken, yaklaşık 1.000 fitte Stebbings’in dizi ona çarparak boynunu kırdı. Çölün ortasına, birbirine dolanmış halde düştüler; yerdeki ekibin ifadesine göre, “sanki başımızın üzerinde bir çamaşır torbası varmış gibi” görünüyorlardı.

Özel kuvvetler ekibi onları stabilize etmek için koşarak geldi; nabızlarını kontrol etti ve daha fazla yaralanma riskini önlemek için hareket etmemelerini sağladı. Stebbings, Palm Springs’teki bir hastaneye götürüldü; burada kırık bacağı ve yırtılmış böbrekleri tedavi edildi. Bugden ise helikopterle St Joseph’s Hastanesi’ne nakledildi. Doktorlar hayatını kurtarmak için ellerinden geleni yaptılar: Omurgasını sabitlemek için boynuna metal fiksasyonlar yerleştirildi, göz çukuru yeniden birleştirildi. Felçli olduğu için kendi başına nefes alabilmesi amacıyla trakeostomi, beslenmesi için midesine perkütan endoskopik gastrostomi tüpü ve kalp atış hızının tehlikeli derecede düşmesi nedeniyle kalp pili takıldı.

Hastane odasında uyandığında, tüm ilaçların etkisiyle sersemlemiş haldeyken aklına gelen ilk net düşünce, “Kardeşim ne yaptı da böyle oldu?” oldu. Bugden’in kardeşi, Kuzey İrlanda, Sierra Leone, Kosova, Bosna, Irak ve Afganistan’da askerlik yapmış, evinden çok uzakta bir hastane yatağında bulunma ihtimali en yüksek kişiydi. “Temelde gittiği her yerde ona ateş açılmıştı,” diyor Bugden. Ancak kardeşi, Bugden beş yaşındayken boşanan ebeveynleriyle birlikte odaya girdiğinde, “‘Ah, ben ne halt ettim ki?’ diye düşündüm.”

A man in military garb skydiving.

Bugden, Cornwall’da askeri bir ailede doğdu. Büyükanne ve büyükbabalarından üçü hava kuvvetlerindeydi, babası Kraliyet Donanması’nda 22 yıl hizmet etti ve kardeşi hâlâ orduda görev yapıyordu. “Her zaman bunun aile işi gibi olduğunu söylerim,” diyor Bugden. “Bu kaçınılmazdı.” Ama önce üniversiteyi ve atletik yeteneklerini denemek istedi.

Cardiff’teki üniversitesinde spor antrenörlüğü okudu, ancak akademik konuların kendisine göre olmadığını çabucak anladı ve 23 yaş altı Büyük Britanya takımı için uzun mesafe koşuları yaptı. Kendini öne çıkaran şeyin, 2006’da “Mo Farah ile aynı İngiliz takımında yer almak” olduğunu söylüyor. “O yıl Avrupa arazi koşusu şampiyonluğunu kazandı. Benim koşum hakkında ise ne kadar az konuşulursa o kadar iyi.” Ancak Olimpiyatlar’ın imkânsız olduğu anlaşıldığında, hava kuvvetlerine katıldı.

‘Yükseklik korkusunu asla atamadım’… Bugden görev başında. Fotoğraf: Rob Bugden’in izniyle

2008’de Buckinghamshire’daki RAF Halton’da temel eğitimini tamamladı, ardından fiziksel eğitim eğitmeni olarak uzmanlaştı. 1982’deki Falkland Savaşı sırasında babasının görev yaptığı Falkland Adaları’nda dört aylık bir görev yaptı. Ardından, Mart 2015’te yükseklik korkusuna rağmen paraşüt eğitmenliği kariyerine başlamaya karar verdi. “Bunu asla atamadım ama sanırım onunla yüzleştim,” diyor. “Gece vakti 20.000 fitte bir uçaktan atladım ve hiç tereddüt etmedim.” Bugden, bir uçaktan atlamadan önceki 10 saniyeden daha sakin bir an yaşamadığını söylüyor.

İngilterre’deki hava koşulları, ordunun istediği türden atlayışlar için elverişli değildi – çok ıslak ve rüzgarlıydı. Bu yüzden hava kuvvetleri onu yüksek irtifa atlayış eğitimi için Arizona-Kaliforniya sınırındaki kamyoncu kasabası Blythe’a gönderdi. Hayali, Mayıs 2026’da Atlantik Okyanusu’nda gerçekleşen Tristan da Cunha kurtarma operasyonu gibi görevlerde özel kuvvetlerle çalışmaktı. Bu operasyonda altı paraşütçü ve iki tıp uzmanı, dünyanın en ücra yerleşik adalarından birine, hantavirüs şüphesi olan bir İngiliz vatandaşa yardım etmek için paraşütle inmişti. “Bu operasyon inanılmaz havalıydı,” diyor Bugden. “Onlara serbest düşüşü ben öğretirdim.”

Ne yazık ki bu gerçekleşmedi. Son atlayışından üç hafta sonra, hastanede geçirilen testler, birkaç ameliyat ve onu bilinçsizliğe sokan ilaçların ardından Bugden, omurgasının daha fazla sıkışmasını önlemek için Atlantik Okyanusu’nun üzerinden alçaktan uçan bir uçakla İngiltere’ye nakledildi. İşte o zaman yaralanmalarının boyutunu öğrendi. Omuriliği ciddi şekilde hasar görmüştü; bu da onu tetraplejik (dört uzvunun da etkilenmesi) yapıyordu ve hayatının geri kalanında sürekli bakıma ihtiyacı olacaktı.

A man in military fatigues stands by a British military outpost sign in the Falklands

İlk dört ay boyunca Bugden hiç hareket edemedi. “İnsanlar benim için her şeyi yapmak zorundaydı: beni beslemek, dişlerimi fırçalamak, saçımı taramak, yüzümü yıkamak.” Ancak tek sorun hareket kabiliyeti değildi: Omurga yaralanmalarıyla ilişkili en büyük üç sorundan üçüne sahipti – idrar, bağırsak ve cinsel fonksiyonlar. Bu yüzden doğal yolla çocuk sahibi olmak zor olacaktı. Hâlâ vücut ısısını düzenlemekte zorlanıyor ve kilosunu korumakta güçlük çekiyordu.

Bugden’in rehabilitasyonda bir miktar bağımsızlık kazanması 10 ay sürdü: Kendi kendine tuvalete gidebilmek için kateterini çevirmeyi öğrenmek; idrar ve bağırsak fonksiyonlarını iyileştirmek, uzun süre oturmanın neden olduğu kas spazmlarını önlemek ve eski boyunu kısa süreliğine de olsa yeniden hissetmek için yardım alarak ayakta durmayı öğrenmek. “Ben 1.90 boyundayım,” diyor. “Uzun olmak oldukça hoş.”

Bugden, Midlands’taki bir askeri hastanede kendini yeniden kendisi gibi hissetmeye başladı. Orada, hava kuvvetleri günlerinden özlediği bir dostluk ve bol şakalı bir ortam vardı. “İlk günlerimden birinde yemekhaneye girdiğimi hatırlıyorum; ikisi de bacaklarını kaybetmiş iki adam vardı ve birbirleriyle dalga geçiyorlardı,” diyor. “Bir yaralanma hiyerarşisi vardı: Ben bacağı eksik herkese ‘yüzey yarası’ derdim, ama bu aslında çok ciddi bir travmatik yaralanma.”

Bugden, Falkland Adaları’ndaki İngiliz ordusunun Mount Pleasant Kompleksi’nde, 2014. Fotoğraf: Rob Bugden’in izniyle

Rehabilitasyondan tamamen çıkması dört yıl sürdü. “En büyük araçlardan biri sabırdır,” diyor. “İşler hızla olmaz ve bu sadece rehabilitasyonla ilgili değil.” Fiziksel engellerin yanı sıra psikolojik zorluklar da vardı. “İnişler ve çıkışlar var. Çok iyi gideceksin, sonra bir platoya geleceksin, sonra düşeceksin, sonra biraz yükselip tekrar platoya geleceksin. Rehabilitasyon ve iyileşme böyle işler. Kulağa garip gelse de bundan keyif alıyorum. Çünkü yatakta yatarken yaşadığım zamanlar benim için en kötü zamanlardı.”

Bugden şimdi Güney Galler’deki Sigingstone köyünde, “yardım köpeği olmayan” Denzel ile birlikte uyarlanmış bir evde yaşıyor. Sağlığı stabil ve tekerlekli sandalyesini kolaylıkla kullanabiliyor. Duvarlar spor anılarıyla dolu: Yarıştığı zamanlardan kalma İngiltere koşu yelekleri ve hastanedeyken kendisine gönderilen en sevdiği ragbi takımı Cornish Pirates’ın imzalı bir forması var. Ayrıca RAF ile eğitim yaptığı günlerden kalma fotoğraflar da bulunuyor. Oturma odasının köşesinde, arkadaşlarının yakın zamanda ragbi izlerken boşalttığı, biraz kurumuş gibi görünen bir bar var.

Tıpkı eskisi gibi, Bugden’in hayatı spor, içki ve dostlukla dolu. “Hâlâ ben benim. Hâlâ en iyi arkadaşlarımla saçma sapan sohbet edebiliyorum,” diyor. “Ve hâlâ dışarı çıkıp şeyler yapabiliyorum. Sadece artık farklı bir şekilde yapmam gerekiyor.” Buluştuğumuz gün, kazada orada olan Aaron ve Mat, çocuklarıyla birlikte uğradılar. İkisi de hâlâ askeri personeli paraşütle atlama konusunda eğitiyor, ancak bunu yaparken Bugden’in kazasını akıllarında tutuyorlar.

Bugden, Stoke Mandeville Hastanesi’nde, 2016 yazı. Fotoğraf: Rob Bugden’in izniyle

“Yol boyunca aldığım destek ve yardım için son derece şanslıyım,” diyor Bugden, arkadaşları dondurma yemek için sahile gitmek üzere onu beklerken. “Öncelikle bu arkadaşlar olmasaydı ben bir enkaz olurdum,” diyor. Ama aynı zamanda, “Onlar için gözümü bile kırpmadan her şeyi yapardım. Bence bu bir Kelt özelliği. Ve bence bu aynı zamanda bir askeri özellik.”

İlk zamanlarda, arkadaşının onu beslerken bir çocukla yapar gibi uçak sesleri çıkardığını hatırlıyor. “Sadece gülmekten ağlıyordum.” Etrafında dikkatli davranmadıklarını biliyor. Ama gerektiğinde onu bir tepeye taşıyacaklarını da biliyor – çünkü bunu yaptılar. “Birkaç gözyaşı, birkaç bira var, ama inanılmaz zor ve karanlık bir dönemde, inanılmaz ve çok mutlu anlar da yaşandı.”

Kazasından sonra arkadaşları, askeri dostları ve ailelerini bir araya getirmek ve RAF Benevolent Fund ve Cakes for Casualties gibi yaralı gazilere destek olan hayır kurumları için para toplamak amacıyla Horus (antik Mısır’ın gökyüzü tanrısının adını taşıyan) adında bir ragbi takımı kurdular. “Bu, rehabilitasyonumun en önemli kısımlarından biriydi,” diyor Bugden, 24 saatten fazla süren ve dünyanın en uzun ragbi 7’s ve 10’lar maçının rekorunu kıran oyun hakkında.

Bugden, kazasıyla başa çıkmaya hâlâ mizah ve pragmatizmle devam ediyor. Zor zamanları hâlâ yaşıyor ve bildiği kariyerinin sona erdiğini bilmek zor – kazadan sonra hava kuvvetlerinden tıbbi olarak terhis edildi ve şimdi askeri emekliliğiyle yaşıyor. Ancak ordu ve onunla bağlantılı hayır kurumlarıyla yakın çalışmaya devam ediyor.

Omurga yaralanmalarından Parkinson ve demansa kadar hayatı sınırlayan veya değiştiren durumlarla yaşayan insanlara yardım eden bir Galler hayır kurumu olan Sandville’in ve kendisinin de faydalanıcısı olduğu RAF Benevolent Fund’ın elçisi. Ayrıca engellilik, ruh sağlığı veya finansal zorluklarla mücadele eden gazilere ve ailelerine destek veren Blesma, The Limbless Veterans, Help for Heroes ve OppO Foundation ile de ilgili. “Engelli bireyler için mevcut sistemlerin ne kadar gelişmiş olduğu konusunda daha gidilecek çok yol var,” diyor. “Eskisinden çok daha iyiyiz ve doğru yönde ilerliyoruz… ama hâlâ giremediğim bazı yerler var.”

2023’te, Galler genelinde beş yarı maratonu özel yapım bir spor tekerlekli sandalyesiyle tamamlayarak kendisine yardım eden beş farklı hayır kurumu için 8.000 sterlin topladı. Kollarını güçlendirmek için bir kayak makinesi kullanarak aylarca antrenman yaptı. Ve gelecekte daha fazla zorluğun üstesinden gelmeye hevesli.

“Bu her zaman kolay değil,” diyor, “ama ‘hayat inçler oyunudur’.” En sevdiği film olan 1999 yapımı spor draması Any Given Sunday’dan alıntı yapıyor; filmde Al Pacino’nun canlandırdığı Koç D’Amato, futbol takımına bir motivasyon konuşması yapıyor: “Burada kalıp dayak yiyebiliriz ya da savaşarak ışığa geri dönebiliriz. Cehennemden çıkabiliriz. Her seferinde bir inç.”

“İnçler metreleri, metreler milleri ve miller de bir ömür oluşturur,” diye ekliyor Bugden.

İlginizi Çekebilir: ABD Savunma Bakanı Hegseth, Venezuela ile askeri işbirliğini artırma taahhüdünde bulundu →
Kaynak: The GuardianKaynak yazarı: Emma Russell
💬 Topluluk Masası & Tartışma

Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.

Foruma Katıl & Yanıtla ➔
Forumda sor / tartış
BayHaber Arama

Hangi konuyu araştırıyorsunuz?

En az 3 karakter yazın.

Tüm Bölümler

BayHaber’i keşfedin

Okuma görünümü

BayHaber’i nasıl okumak istersiniz?

Seçiminiz bu tarayıcıda saklanır. İki gazete görünümü görselleri ve sayfa ritmini basılı yayın hissine yaklaştırır.