Eski bir petrol yöneticisi olan Samantha Cooper, kariyerinin başında sektörün büyümesine katkıda bulundu. Şimdi ise, geleceğimizdeki etkisini azaltmak için mücadele ediyor. Toplumun petrol bağımlılığından uzaklaşması zor olabilirken, bu durumdan doğrudan etkilenenler için daha da zordur. Ancak, petrol tüketiminin maliyetlerinin cebimize ve gezegenimize zarar vermeye başladığı bir dönemde, giderek daha fazla sayıda insan bu duruma çözüm arıyor ve buna bağlı kariyerlerinden ayrılıyor. Samantha Cooper da bunlardan biri.
Üniversitedeyken, Samantha Cooper’ın kariyer hedefleri basitti: Londra’da çalışmak ve öğrencilik hayatının tadını çıkarmak. Birçok şirketin teklifleri arasından, büyük bir petrol şirketi olan Mobil’i seçti ve kısa sürede istediği yere geldi. Maaş iyiydi, seyahat imkanı vardı ve “iş çok zordu ama aynı zamanda eğlenceliydi.” Başlangıçta, yakıt taşıyan gemilerin programlanmasından sorumluydu; bu, pratik bir işti. “Bazen arkadaşlarımla birlikte nehir kenarındaki bir barda otururken, benim gemilerim geçiyordu; bu oldukça heyecan vericiydi!”
Başlangıçtaki çekicilik, terfi aldıkça devam etti; daha fazla sorumluluk ve daha fazla ödül. BP’nin Mobil’in Avrupa yakıt işindeki ortak girişimiyle birlikte, Cooper kıdemli bir yönetici oldu ve küresel ticaret stratejilerini yönetti: bu, iklimi bozduğu bilinen bir makinenin önemli bir parçasıydı. O dönemde, “bilgisizliğinin keyfini çıkardığı” bir balonun içindeydi.
Peki ne değişti? Ani bir aydınlanma değil, kişisel baskı ve artan farkındalık kombinasyonu. 2010’daki Deepwater Horizon petrol sızıntısı, Amerika’daki petrol ticaretinin yolsuzlukları, taşıdığı gemideki mürettebatın su kaynaklarının tükenmesi gibi olaylar, onu gerçek dünyayla yüzleştirdi. “Oh, şu gemide insanlar var,” diye düşündü. Bu, aslında çok saçmaydı. Elbette insan vardı… Ancak bu şaşkınlığı, ne kadar kopuk hale geldiğinin bir göstergesiydi.
Aynı zamanda, “bir koşu bandındaymış gibi hissediyordu ve buradan inemiyordu.” Hem mecazi hem de gerçek anlamda: sabah 6’da kalkıp spor salonundaki koşu bandında egzersiz yapıyordu; bu, yoğun bir günün öncesindeydi. İş hayatı her alana yayıldı. Hatta Noel zamanlarında bile, her haber başlığı zihninde tek bir düşünceyi tetikliyordu: “Bu petrol fiyatlarını nasıl etkileyecek?”
20 yıl boyunca petrol sektöründe çalıştıktan sonra, Cooper şimdi Business Declares’ın direktörlüğünü yapıyor. Bu kuruluş, şirketleri iklim, ekolojik ve sosyal acil durumların neden olduğu “polikriz” sorunlarına çözüm bulmaları için teşvik etmeyi amaçlıyor.
Yıllar geçtikçe, hedefleri sürekli yükseliyordu. Bir yıl, hedefine ulaştığında, “Neden dünyanın en iyi insanı değilim? Boş hissediyorum,” diye düşündü.
Hayatını gözden geçirirken, mindfulness’a yöneldi ve Budist meditasyonda huzur buldu. Kadınların ve çevre gruplarının gelişimine destek olmak için zaman ayırdı. Görünüşte onlara şirketlerle ortaklık kurma konusunda mentorluk yaparken, aslında onlar ona mentorluk yapıyordu. “Onlardan çok şey öğrendim; sosyal konular, eşitlik, ekoloji ve iklim hakkında,” diye belirtti.
Bu deneyimler, işinin onun üzerindeki baskısıyla birleştiğinde, geri dönmesi imkansız hale geldi. Bu nedenle 2015’te, petrol sektöründeki 20 yıllık kariyerine veda etti ve edindiği enerjiyle, daha önce farkında olmadığı sorunlara çözüm bulmaya odaklandı.
“İşten ayrılmak bir riskti ama bu özgürlüğü hissetmek çok güzel. Ayrıca çok daha az şeyle çok daha mutluydum. Kalmak en büyük riskti.”
Şu anda, şirketleri iklim, ekolojik ve sosyal acil durumların neden olduğu “polikriz” sorunlarına çözüm bulmaları için teşvik etmeyi amaçlayan Business Declares‘ın direktörlüğünü yapıyor. Ayrıca, Cooper gibi sektörden ayrılabilenlerin olduğunu kanıtlamak isteyen eski petrol yöneticilerinden oluşan yeni bir ağ olan Life After Oil‘e de destek veriyor.
Bu ağ, Bath Üniversitesi tarafından yapılan ve petrol ve gaz şirketlerinde çalışanların iklim değişikliği konusundaki endişeleri nedeniyle sektörden ayrılmayı düşündüğünü gösteren araştırmayı yayınladı. Araştırmanın başındaki Grace Augustine’e göre, sektörden ayrılan birçok kişi, işlerinin gerektirdiği “zihinsel jimnastiklere” artık katlanmak istemiyor.
Bu düşünce, Cooper tarafından da dile getirildi: “İnsanlar bana bu riski aldım mı diye soruyorlar ama ben de çok şey öğrendim ve bu özgürlüğü hissetmek çok güzel. Kalmak en büyük riskti.”
Kaynak: Positive
Bir yanıt yazın