Usman Khawaja, çocukluğunda maruz kaldığı ırkçı hakaretlerin kendisini Pakistanlı olmaktan utandırdığını söylüyor.
Imperfects podcast’inde konuşan Khawaja, Sabr adlı kitabındaki konuları, özellikle de ırksal stereotiplerle başa çıkma sürecini ele aldı.
Khawaja, gençlik yıllarında kriketteki başarısızlıklar nedeniyle intihar düşünceleriyle mücadele ettiğini, ancak zamanla zihinsel sağlığını önceliklendirmeyi öğrendiğini belirtti.

Usman Khawaja, Avustralya’ya yeni gelmiş biri olarak okulda ve kriket çevresinde ırkçılıkla uğraşmak zorunda kaldığını anlatmıştı.
Khawaja’nın yeni otobiyografisi Sabr hakkındaki haberler çoğunlukla 2018’de Cape Town’da Güney Afrika’ya karşı oynanan üçüncü Test maçında Avustralyalı kriketçilerin topu değiştirmek için zımpara kağıdı kullanmasıyla ilgili olan Sandpapergate skandalına odaklanmıştı.
Ancak Khawaja, Imperfects podcast’inde Avustralya’ya çocukken gelmesi nedeniyle orada nereye ait olduğunu hissettiği, Avustralyalılar tarafından nasıl muamele gördüğü ve kriketteki performansıyla ilgili yaşadığı başarısızlıklar gibi başka konuları da ele aldı.
Khawaja, ailesinin ilk yıllarında iki odalı bir dairede yaşadığını söyledi.
Ailesi Avustralya’ya Sydney’in doğu banliyölerinde yerleşmiş, ancak daha sonra batı banliyölerine taşınmadan önce sık sık yer değiştirmişlerdi. Khawaja bu bölgeyi “bambaşka bir dünya” olarak tanımladı.
“İlk kez ‘köri yiyen’ diye çağrıldığımı hatırlıyorum,” dedi. “Sanırım o zamanlar yedi ya da sekiz yaşlarındaydım.”
Khawaja başlangıçta hiç İngilizce konuşmuyordu; ana dili Urdu’ydu. Spor sevgisi sayesinde arkadaşlar edinmişti, ancak İngilizceyi çabucak öğrenmesine rağmen insanların ırksal stereotiplere odaklanması daha kolay olmamıştı.
“Daha gençken bu durum beni oradan geldiğim yer için utandırmaya itiyordu, çünkü Alt Kıta’da havalı hiçbir şey yokmuş gibi geliyordu,” dedi.
“İnsanlar aksanımızla dalga geçiyor, köriyle alay ediyorlardı; hani şu ‘köri yiyip hemen tuvalete gitmek zorundasın’ diyenler gibi.
“‘Kokun köri gibi, köri iğrenç’ gibi şeyler söylüyorlardı. The Simpsons’ı ve Apu’yu ne kadar sevsem de, büyüdükçe Apu’ya bile bakıp ‘Vay canına, Apu ile de çok dalga geçmişler’ diye düşünüyordum.
“Oldukça dirençliydim… ama yine de Pakistanlı olmaktan gerçekten utanmam gerektiğini düşünüyordum.”
Khawaja, Pakistanlı aksanıyla alay edenlerin kendisini gerçekten “rahatsız ettiğini” söyledi. “Bu konuda insanlarla kavga bile ediyordum.”
Khawaja, kriketteki yolculuğundan da bahsetti. Gittikçe daha iyi olup maçlarda baskın oynamaya başladıkça, “beyaz ebeveynlerin hayal kırıklığını görebiliyor, hatta bunu kendim de duyabiliyordum” dedi.
“Ebeveynlerin hakaretleri her zaman kin dolu geliyordu,” dedi.
“Biraz farklı bir şekilde hakaret ediyorlardı; yanlarından geçerken biri bunu kasıtlı olarak söylerdi ve bunu yaptıklarını biliyordum.
“Yanımdan geçerken, ‘Ah, işte yine o puan toplayan Paki var’ derlerdi. Ya da ‘işte o küçük siyah falanca’ gibi şeyler söylerlerdi… Sanki orada olduğumu biliyorlardı.”
Bu olayları ailesiyle konuşup konuşmadığı sorulduğunda Khawaja, “Pek sayılmaz, çünkü sanırım ailem de tam olarak aynı şeyleri, ama farklı bir bağlamda, başka insanlar yüzünden yaşıyordu,” dedi.
Gençlik yıllarında nereye ait olduğunu hissettiği sorulduğunda Khawaja, “kriket sahasında” olduğunu söyledi. Çünkü orada takım arkadaşları arasında saygı gördüğünü ve eşit olduğunu hissediyordu.
Khawaja, sporun engelleri yıktığına kesin olarak inandığını ve bu yüzden mülteci, göçmen ve yerli Avustralyalı gençlere kriket deneyimleri sunmak için Usman Khawaja Vakfı’nı kurduğunu belirtti.
Aşırı rekabetçilik erken yaşta zihinsel sağlık sorunlarına yol açtı
Khawaja ayrıca kriketin performans boyutu, özellikle de “zihinsel bir eziyet” olarak tanımladığı vuruş tekniği hakkında konuştu.

Krikette vuruşta başarısız olmak sık görülen bir durum olsa da, Usman Khawaja (sağda) kariyerinin başlarında bununla başa çıkmakta zihinsel olarak zorlandığını söylüyor. (Getty Images: Mark Nolan)
“İlk topa vurup elenmeniz bile yeterli; bütün gün oturup ‘Hayatımla ne yapıyorum?’ diye düşünürdünüz.
“Krikette o kadar çok başarısızlık var ki… Kitabımda bununla ilk zamanlarda nasıl mücadele ettiğimden bahsediyorum… O kadar rekabetçiyim ve bunu o kadar çok istiyordum ki, hayatımda birkaç kez gerçekten intihar düşünceleri yaşadım.
“İki farklı anı net bir şekilde hatırlıyorum.
“Yani bir şey yapacak kadar ileri gitmemiştim… ama o düşünceler o kadar acı vericiydi ki, çünkü hem çok rekabetçiydim hem de başarılı olamıyordum.
“Krikete, iyi oynamaya ve başarılı olmaya o kadar önem veriyordum ki, kaybettiğinizde ve puan toplayamadığınızda herkesi hayal kırıklığına uğrattığınızı hissediyordunuz.”
Bunun ne zaman yaşandığı sorulduğunda, “zihinsel sağlığımla ve diğer her şeyle ilgilenmeye başlamadan önce, yani erken dönemlerimde” olduğunu söyledi. Bu süreçte kriket dışında da bir özdeğer duygusuna sahip olmayı öğrenmişti.
“Yani, bir insan olmaktan bahsederken, o zamanlar kendime bir insan gibi davranmıyordum,” dedi.
“Kendime bir kriketçi gibi davranıyordum.”
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
