Wisconsin eyaletinin Eagle River şehrinde, Association of Nature and Forest Therapy Guides and Programs tarafından onaylanan eyletin ilk sertifikalı Shinrin-yoku (orman yıkama) patikasının kapıları herkes için açıldı. Şehrin merkezinden yaklaşık on dakikalık bir sürüş mesafesindeki Trees for Tomorrow kampüsünde yer alan Tara Lila Orman Yıkama Patikası, hem rehberli oturumlar hem de bireysel yürüyüşler için ziyaretçilere açık durumda. Japonya’da 1982 yılında ortaya çıkan ve yaygınlaşan bu uygulamanın, modern yaşamın getirdiği stresi azaltmaya yönelik bir ihtiyaçtan doğduğu belirtiliyor.
Patika, yaklaşık bir mil uzunluğunda bir çakıl yolu olup, etrafını saran dev aspen ağaçlarının oluşturduğu ormanda ilerliyor. Uygulamanın temelinde daha az mesafe katetmek ve takvime bağlı kalmamak yatarken, amacın sinir sisteminin bir sonraki iş için gerilimini bırakıp yavaşlayana kadar süren sakinleşmeyi yakalamak olduğu vurgulanıyor.
Shinrin-yoku’nun kökeni ve bilimsel dayanakları
Uygulama, o dönemde Japonya Tarım, Orman ve Balıkçılık Bakanlığı’nda görev yapan Tomohide Akiyama tarafından geliştirildi. Akiyama, 1982 yılında Shinrin-yoku terimini uydurdu; bu, ülkenin hızla kentselleşmesiyle birlikte stres kaynaklı depresyon oranlarının yükselmesine bir yanıt niteliği taşıyordu. Fikir, ormanda ormanın sizi davet ettiği şekilde vakit geçirmekti: orman üzerinden aceleyle atlamak değil, onu gerçekten içine sinerek, havanın ısısını, yosunun kokusunu ve ağaçların oluşturduğu örtü altında biriken sessizliğin kendine özgü niteliğini yakalayacak kadar yavaş ilerlemek.
Bundan sonra yapılan çalışmalar, uygulamanın kan basıncını ve kortisol seviyesini ölçülebilir biçimde düşürdüğü ve uykuyu iyileştirdiği bulundu. Sertifikalı orman terapi kılavuzu Cindy Conlon, ortaya çıkan durumu “uyanık gevşeme” olarak tanımlıyor; hem sakin hem de uyanık olmak. Aynı zamanda bunun çoğu insanın tahmin ettiğinden daha zor ulaşılan bir durum olduğunu belirtiyor.
“Çoğu insan hem aşırı uyarılmış hem de yorgundur. Günü atlatmak için başka bir kafein ya da enerji içeceği almaları gerekir.”
Cindy Conlon, Sertifikalı Orman Terapi Kılavuzu
Patikadaki dokunma noktaları ve sessiz yürüyüş
Tara Lila patikasında Conlon, herkes yürümeye başlamadan önce grubu bir daire içinde toplar ve birkaç dakikalık nefes alma egzersizi yaptırır. Patikanın dokuz durak noktası bulunuyor; her biri ziyaretçilere durup dikkatini çekmesini isteyen davet kartları içeriyor: sesler, kokular, dokular, ne hareket ediyor ve ne tamamen hareketsiz. İnsanlar duraklar arasında sessizce yürür, ardından yakaladıkları şeyleri paylaşmak için tekrar bir araya gelir. Bir kişi aspen yaprakları arasındaki rüzgarı fark ederken, biri başka ayakların altında ezilen çürük odunun sesi üzerine odaklanır.
Kartlar ayrıca patikanın girişinde de bulunuyor; böylece yalnız gitmek isteyenler için de olanak sağlanmış oluyor. Uygulamanın bu yapısı, duyusal deneyimin ön plana çıktığı ve zihnin günlük telaşından sıyrıldığı bir ortam yaratıyor.
Ziyaretçiler neden geliyor
Eagle River’dan Heather Fletcher, patikaya orman yıkamanın trende girmesi için gelmedi. Dört yıl önce inme geçirdikten sonra yürümeyi yeniden öğrenmek zorunda kaldı ve kalabalıklar ile gürültünün duyusal aşırı yüklenmesinin sinir sistemini dengeyi bozacak şekilde sarstığını fark etti. Orman, geri dönüş için en güvenilir yol haline geldi.
“Benim için doğaya çıkmak, merkez sinir sistemimi yeniden ayarlayabilmemin tek yolu. Kalabalıklara, ışıklara ve seslere çok fazla aşırı yüklenirim; ancak dışarı çıkıp doğaya girdiğimde kendimi tekrar dengeye getirebilirim.”
Heather Fletcher, Eagle River
Marshfield’dan Russ Stauber, Mayıs ayında fabrika zeminlerinde ve karayolu trafiğinde geçen bir kariyerin ardından emekli oldu. Tüm bu durumun tam tersini aradı.
“Fabrikadayken gerçekten gürültülü ve sesli olur; yolda olduğunda ise baş etmen gereken trafik vardır. Burada ise tam tersi: çok sessiz.” Ne yaparsanız yapın, duyularınızı kullanarak olabildiğince keyif alın.”
Russ Stauber, Marshfield
Arbor Vitae’den Beth Soltow, duraklığa neredeyse hiç yer bırakmayan bir hayatı tarif etti: aile, kariyer ve dinlenmenin tam olarak kazanamadığınız bir şeymiş gibi sürekli arka plan uğultusu. Deneyim onu duygusal açıdan şaşırttı.
“Kendimiz için zaman ayırmıyoruz çünkü bu bencillik sayılır.” Bugün, 30 dakika bile olsa biraz boş vakit geçirmenin sorun olmadığı konusunda gerçekten göz açıcı bir gündü. Doğada olmak, sizi yere bağlayan ve sağlıklı hissettiren, sadece stresten uzaklaşmanın bir yolu.”
Beth Soltow, Arbor Vitae
Kendi yürüyüşünüzde orman yıkamasını denemek
Neyse ki, sertifikalı bir patikaya ihtiyacınız yok. Kulaklıkları evde bırakın ve ağaçların olduğu, belirli bir varış noktası olmayan bir yerde kendinize en az 20 dakikalık bir zaman ayırın. Bakışınızı keskinleştirmek yerine yumuşatın. Havanın nasıl koktuğunu, derine gittikçe sesin değişip değişmediğini fark edin. Bir şey dikkatinizi çekince durun ve ilerlemeden önce bir an onunla kalın.
En zor kısım, belirli bir amaç olmadan ortaya çıkmak. Phelps’ten Shelly Rudnick-Peterson, patikanın düzenli yürüyüşlerinde bunu yapmadığını fark ettirdiğini söyledi; oysa yaptığına inanıyordu.
“Sürekli yürüyüşe çıkıyorum ve her zaman konu yürüyüş ve kaç adım olduğudur. Yürürken bunu yaptığımı düşünüyorum, ancak yapmıyorum.”
Shelly Rudnick-Peterson, Phelps
Conlon, bu dönüşün gerçekleştiği anı şöyle betimliyor: “Tıpkı sizi kucaklıyorlar gibi. Sizin kendi kendinize dönmeniz için bu alanı sizin için tutuyorlar.” Tara Lila patikası yıl boyu açık; rehberli oturumlar Trees for Tomorrow aracılığıyla, kendi kendine yönlendirilen kartlar ise patikanın girişinde sunuluyor. Evine yakın bazı ağaçları bulup oradan da başlayabilirsin.
