Tunç Çağı, Antik Asya, Yakın Doğu ve Avrupa'daki toplumlarda malzeme kültürünün gelişiminde bir evreyi tanımlayan arkeolojik ve antropolojik bir kavramdır. Bakır ve kalay (veya arsenik gibi diğer metaller) eritilip alaşılarak tunç üretimi ya da bu ürünü üreten bölgelerden ticaret yoluyla teminiyle karakterize edilir.
Tanım ve Kapsam
Tunç Çağı, malzeme kültürünün gelişiminde bir evreyi tanımlayan arkeolojik ve antropolojik bir terimdir. Bir antik uygarlığın veya kültürün Tunç Çağı'na ait sayılması için ya kendi bakırını eritip kalay, arsenik veya diğer metallerle alaşarak tunç üretmesi, ya da bu ürünü üreten başka bölgelerden ticaret yoluyla temini gerekir.
Üçlü Çağ Sistemindeki Yeri
Tunç Çağı, üçlü çağ sisteminin ana dönemlerinden ortadaki dönemdir ve Taş Çağı'nı izler demir çağını önder. Küresel bir dönemi kavrayan Tunç Çağı, Neolitik Dönem'i takip eder; bu iki dönem arasındaki geçiş dönemi Bakır-Taş (Kalkolitik) Çağı olarak adlandırılır.
Zamanlama ve Bölgesel Farklıklar
Bu teknik gelişimler farklı yerlerde farklı zamanlarda gerçekleştiğinden, her bölgenin tarihi farklı bir kronolojik sistem çerçevesinde şekillenir. Yine de Tunç Çağı, Eski Dünyanın büyük bir kısmında MÖ 3.000 civarında başlamıştı.