Baltimore, 911’in Potansiyelini Yeniden Tanımlıyor: Şehir, 400 Milyon Dolarlık Yatırımla Dönüşümü Hızlandırıyor

Mart ayında, ruh sağlığı uzmanı Michala Williams, bir McDonald’s otoparkında aracının ön koltuğunda ağlayan 38 yaşında bir kadınla karşılaştı. Kadın, 911’i aramıştı. İki ila 22 yaşları arasında çocukları olan, yakın zamanda hapse giren bir nişanlısı bulunan, sağlık sorunlarıyla mücadele eden ve yemek yiyemeyen bir durumdaydı. Bir ay önce, hastaneye gitmeye çalışırken trafik polisi tarafından durdurulmuş ve ehliyetinin süresinin dolması nedeniyle gözaltına alınmıştı. Hastane yerine, hücreye konulmuştu.

“Bu kadın çok fazla travma yaşamış,” dedi Williams. “Ancak şimdi benim görevim, tüm bunları değerlendirip ‘Tamam, işte adımlar 1, 2 ve 3’ diyebilmek. Çünkü biraz umut ışığı yakıp, yardımın mümkün olduğunu göstermeliyiz.”

Baltimore, 2024 yılında 911’e 1.68 milyon çağrı aldı. Bu çağrılardan pek çoğu, polis, itfaiye veya acil tıbbi servisin müdahalesini gerektirmiyordu. Birisi bir mağazada uyumuştu. Birisi bir parkta kafa karışmış görünüyordu. Birisi sokaklarda insanlara bağırıyordu. Georgetown Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nin toplumsal güvenlik uzmanı Tahir Duckett’in de belirttiği gibi, bu durumlarda polis ve kelepçeler çözüm olmayabiliyor.

Ne yazık ki, bu çağrılar sıklıkla gözaltına yol açıyor ve kişiyi adalet sistemi içinde dolaştırıyor; ancak onlara barınma, ruh sağlığı hizmetleri veya bağımlılık tedavisi gibi destekler sunulmuyor.

Baltimore zaten Behavioral Health System Baltimore aracılığıyla mobil kriz ekipleri bulunduruyor. Bu ekip, bir klinik uzmanı ile bir akran danışmanını bir araya getirerek, polis yerine ruh sağlığı çağrılarına müdahale ediyor. Şimdi şehir, bu modeli daha geniş bir yelpazede ve 7 gün 24 saat kapsayacak şekilde genişletiyor.

Bu genişleme, Baltimore’un opioid üreticileri ve dağıtıcılarıyla yapılan küresel anlaşmadan çekilerek bağımsız olarak dava açması sonucu elde edilen yaklaşık 400 milyon dolarlık fonlardan finanse ediliyor. Şehir yetkilileri, bu fonları uyuşturucuyla ilgili zararları azaltmaya ve harm-prevention hizmetleri sunmaya (barınma, sağlık hizmetleri, eğitim) yönlendirme sözü vermişti.

Baltimore’un cinayet oranı 2021’den 2025’e kadar %60 düştü; bu durum ulusal haberlere yansıdı. Ancak aynı dönemde yaklaşık 1000 kişinin aşırı doz sonucu hayatını kaybettiği yeterince duyurulmadı. Şiddet ve bağımlılık, aynı topluluklarda yaygın ve program, her iki sorunu da ele almaya yönelik bir yaklaşım üzerine kurulu.

Kuzey Carolina’daki Durham şehri de benzer bir programı 2021’den beri yürütüyor. Holistic Empathetic Assistance Response Team (HEART) ekibi, dört yıl içinde 12.000’in üzerinde çağrıya müdahale etti. Polis desteği, bu çağrılardan sadece %0,02’sinde gerekti. Programın başlatılmasıyla birlikte, tüm çağrı türlerine müdahale süreleri iyileşti.

Durham’daki çağrı kayıtları, bu programın hangi boşluğu doldurduğunu gösteriyor. Bir otel yöneticisi, görme engelli bir misafirin erişilebilir bir odaya ihtiyacı olduğu için 911’i aradı; HEART ekibi, odayı ayarladı ve ertesi sabah konaklama kuruluşuna ulaşım sağladı. Bir aile içi şiddet mağduru, güvenli bir yere ihtiyaç duyuyordu. Evsiz bir gazisi, bir doktor randevusuna ihtiyacı vardı. Bu durumlar için polis memurunun müdahalesi gerekli değildir.

Ayrı bir araştırmada, polis müdahalesine kıyasla, kolluk kuvvetleri dışındaki müdahalelerin daha az gözaltına yol açtığı tespit edildi; bu etkinin özellikle siyahilerde, erkeklerde ve 25 ila 39 yaş arasındaki kişilerde daha belirgin olduğu görüldü.

University of Chicago’daki Health Lab’ın başı olan Rebecca Neusteter, çağrı yapanların doğru kişinin geldiğinden emin olduklarını ve müdahale edenlerin de sorunları çözmede daha başarılı olduklarını belirtti. “Ayrıca, müdahaleyi yapan kişilerin de kendilerine daha geniş bir araç kutusuna sahip olduklarını ve bu sayede gerçek çözümler bulabildiklerini görüyoruz,” dedi. Kimse polisin şiddet olaylarına müdahale etmesi gerektiği konusunda tartışmıyor; asıl soru ise, diğer durumlara kimin daha uygun şekilde müdahale edebileceği.